Przejdź do głównej zawartości

Czas cenniejszy od pieniądza

Nie jest to żadna prawda objawiona, wszyscy odczuwamy na własnej skórze, że czas stał się najcenniejszym dobrem. I nieźle trzeba się nieraz gimnastykować, żeby go starczyło na wszystko, co dla nas ważne.
Dużo dzisiaj myślałam o wczorajszych dylematach - co zrobić, żeby: a) wysypiać się; b) mieć czas na pisanie bloga. Oto wnioski:

Co do snu: przede wszystkim muszę traktować go jako sprawę ważną, a wręcz jeden z priorytetów. Do tej pory sen znajdował się dla mnie na samym końcu listy „rzeczy do zrobienia”, zawsze przegrywał w konkurencji z innymi, ciekawymi i istotnymi, zajęciami. Wciąż obiecywałam sobie, że to zmienię, ale nic w tym kierunku nie robiłam. Uświadomiłam sobie, że jednak w ten sposób osłabiam samą siebie, utrudniam sobie osiągnięcie wielu celów, a przede wszystkim szkodzę własnemu zdrowiu i obniżam wydajność pod każdym względem. Prawda jest taka: potrzebuję spać około 7 godzin, a w weekendy około 8. Więcej nie ma sensu, ale mniej nie wchodzi w grę.

Dzisiaj rano spojrzałam też krytycznym okiem na ilość czasu, jaką potrzebuję na tzw. poranny rozruch. Siłą rozpędu uznawałam, że potrzebuję około godziny od wstania do wyjścia z domu, jednak wydaje się to być nieaktualne. Po pierwsze lepiej będzie nastawiać budzik na piętnaście minut później, a zrezygnować z „drzemek” i dosypiania przez 10-20 minut, a właściwie takiego rozmemłanego balansowania na granicy jawy i snu, z bolesnym przekonaniem, że „powinnam już wstać”. Lepiej pospać spokojnie te 15-20 minut bez co chwilę brzęczącego budzika, a potem po prostu przeciągnąć się, uśmiechnąć do siebie i wstać.

Kilka dni zajmie mi na pewno dostosowanie godziny wstawania do ilości czasu, której rzeczywiście potrzebuję rano na doprowadzenie się do stanu używalności, obserwacje w toku :)

A co do blogu: na pewno będę pisać regularnie, lecz zdecydowanie nie codziennie. Czasem pewnie cztery, trzy razy w tygodniu, zdarzą się pewnie tygodnie, gdy uda się coś napisać tylko raz, zobaczymy. Ale obiecuję: na emeryturze będę pisać codziennie :)

Komentarze

  1. Ja dosyć dużo eksperymentowałem ze snem i zaobserwowałem 2 rzeczy:
    1. Trzeba spać odpowiednio długo. U mnie to jakieś 7-7,5 godziny
    2. Raz na jakiś czas można odespać zaległości, jeżeli takie się pojawią. Osobiście pozwalam sobie na pospanie dłużej max raz na tydzień.

    PS. Z tą drzemką, jak słusznie zauważyłaś, to jest totalna strata czasu. Ani bardziej się nie wyśpisz ani nic w tym czasie nie zrobisz.

    OdpowiedzUsuń
  2. Jakub, całkowicie się zgadzam, raz na jakiś czas można odespać. Jednak podstawa to nie dopuszczać do powstawania zaległości.
    I faktycznie 7-7,5 godziny snu to dobry czas na wyspanie.

    OdpowiedzUsuń
  3. Ja też miałam problemy z tą małą drzemką, bo miałam budzik przy łóżku i tylko przestawiałam :( Wpadłam jednak na pomysł, żeby budzik dawać na toaletce, bo w ten sposób będę musiała od razu wstać i go wyłączyć, a wtedy już nie będę wracać do łóżka. I udało mi się !!! Teraz już nie wyobrażam sobie innego wstawania. Muszę tylko popracować nad długim "przesiadywaniem" rano pod prysznicem. Niestety tracę tam najwięcej czasu, ale z drugiej strony nie potrafię się inaczej obudzić... :(

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za pozostawienie komentarza. Jeśli chcesz, możesz skontaktować się ze mną bezpośrednio, pisząc na adres ajka@prostyblog.com

Popularne posty z tego bloga

Sprzątanie zaczyna się w głowie

Nie jestem odkrywcza, twierdząc, że sprzątanie zaczyna się w głowie. Jak wiele innych procesów. Odchudzanie, wypoczywanie, zmiany.

Zacznijmy od jego postrzegania. Często przedstawia się sprzątanie jako czynności nielubiane i nużące. Niektórzy wręcz nim pogardzają i uważają za zajęcie niegodne. To chyba spuścizna czasów, gdy porządki były domeną kobiet oraz osób ubogich lub nisko urodzonych. Nadal zdarza się, że nie szanuje się osób, które zajmują się sprzątaniem zawodowo. Znam osobę, która zatrudnia panią do sprzątania domu wcale nie dlatego, że nie ma czasu, siły czy możliwości, ale dlatego właśnie, że uważa to zajęcie za poniżające, niegodne. 


Wielu ludzi nie lubi sprzątać, bo to ich zdaniem strata czasu, syzyfowa praca, którą trzeba zaczynać od nowa, gdy tylko się skończy. Jednak naturalnym jest, że próbuje się unikać tego,  czego się nie lubi. Opóźnia, robi byle jak, byle było. Szuka wymówek, by usprawiedliwić to, że znów miało się coś innego do zrobienia. 
Czym to grozi?  Tym, że …

DDTVN, Dojrzewalnia Liderek i trudny powrót do codzienności

Trudno jest mi wrócić do normalnego rytmu pisania i nagrywania. Nie mogę się przemóc, by znów pisać o zwykłych, codziennych sprawach. 
Zawsze wydawało mi się, że w żałobie po stracie jednej z najbliższych osób będę przede wszystkim płakać. A tymczasem rzadko mam na to ochotę. Smutek dotyka mnie w zupełnie inny sposób. Siedzi gdzieś głęboko i nieszczególnie mam ochotę go uwalniać. Nastrój faluje, czasem więcej we mnie gniewu na to, że Taty już nie ma, czasem więcej czułości i wdzięczności za to, że był z nami tak długo, ile było to możliwe. 
Blog i kanał na YouTube chwilowo zeszły na dalszy plan, bo moje serce i myśli są teraz gdzie indziej. Są inne ważne sprawy do załatwienia i uporządkowania, część dotyczy przeszłości, część jest istotna dla przyszłości niektórych osób z naszej rodziny, skupiam się więc na tych formalnościach, spotkaniach i załatwianiach. 
Wiem, że z czasem będę czuła coraz silniejszą potrzebę komunikowania się z Wami, czytelnikami i widzami. Z czasem też łatwiej bę…

Bez Taty. Pocieszenie.

Minęło trzy tygodnie od śmierci Taty. Przez ten czas nie myślałam nawet o blogowaniu, oprócz krótkiego komunikatu opublikowanego tutaj, zamieściłam jedynie materiał na kanale YT, by również widzom wyjaśnić moje czasowe zniknięcie. 
Tata zmarł nagle i niespodziewanie, na rozległy zawał serca. Źle się poczuł i pogotowie zabrało go bardzo szybko do szpitala, ale nie udało się go odratować. Gdy nas do niego wpuszczono, żegnaliśmy się jedynie z ciałem, za które jeszcze oddychała maszyna, ale życia już w nim nie było. 
Te pierwsze dni były bardzo trudne, bo nie mogliśmy uwierzyć w to, co się stało. Tak to już jest ze śmiercią, nie da się na nią przygotować. Tata miał problemy z sercem od dawna, ale był pod stałą kontrolą kardiologa, wydawało się, że wszystko jest w porządku. Do ostatniej chwili był aktywny, pełen energii i humoru. Tym większym zaskoczeniem było jego odejście.
W kolejnych wpisach wrócę do zapowiadanych tematów, ale pozwólcie, że dzisiaj jeszcze podzielę się z Wami tym, co m…