Przejdź do głównej zawartości

Minimalistka wchodzi do szafy

Ale za to dzisiaj będą dwa wpisy, a co tam :)
Czas zająć się tematem szafowo-odzieżowym. Z całą pewnością będzie to cykl notek, a nie tylko jedna. Cóż, co jak co, ale o szmatkach można gadać godzinami, jak wiadomo... Modne jest z szafy wychodzenie, my za to do niej na jakiś czas wejdziemy.
Wioleta pytała o „must have'y” . Być może Was rozczaruję, lecz nie mam zamiaru podawać tu żadnych gotowych recept. Owszem, napiszę, czym kierować się przy sprzątaniu w garderobie i doborze odzieży, lecz do właściwych rozwiązań każdy musi dochodzić sam. Sposób ubierania się jest tak indywidualną sprawą, że nie ma mowy o jednym uniwersalnym rozwiązaniu, dobrym dla wszystkich. Oczywiście podzielę się swoim pomysłem na minimalistyczną szafę, jeśli ktoś się nim zainspiruje, będzie mi bardzo miło. Zacznijmy jednak od podstaw.

Jeśli miałabym powiedzieć, co trzeba koniecznie mieć, żeby być dobrze ubraną(-ym, precz z seksizmem!), to wymieniłabym dwie kwestie:
  • duże lustro, takie, w którym widać całą sylwetkę. Absolutna konieczność. Dla osób mocno zakompleksionych na początku obiekt znienawidzony, ale zapewniam, że systematyczne oglądanie się w takim lustrze pomaga się z kompleksów wyzbyć. A przede wszystkim pozwala od razu ocenić, czy w danym stroju jest nam do twarzy i całej reszty, czy też nie. Jeśli nie masz takiego lustra, ponegocjuj z bliskimi, może uwzględnią taki zakup w kolejnych planach prezentowych?
  • równie ważne, jak punkt pierwszy: pomysł na siebie oraz świadomość własnych atutów. Jeśli masz już wykształcony styl, to świetnie, natomiast jeśli wciąż go poszukujesz? Szukaj inspiracji. Przeglądaj kolorowe czasopisma, zaznaczaj lub wycinaj zdjęcia ubrań czy stylizacji, które Cię zachwycają. Zastanów się, dlaczego dany zestaw Ci się podoba. I czy możesz go wykorzystać dla siebie? Jakie są Twoje ulubione kolory? Czy Ci w nich do twarzy? A fasony? Długości? Poza tym, wolisz klasykę, czy awangardę?

I takie małe ćwiczenie: zadaj bliskiej Ci osobie płci przeciwnej (mąż/żona, partner, rodzeństwo, przyjaciele...) zasadnicze pytanie, co jest moim największym atutem, najbardziej atrakcyjną częścią ciała? Odpowiedź może Cię zaskoczyć... Aha, i nie przyjmujemy odpowiedzi w stylu „piękny uśmiech”, „wdzięk” czy „osobowość”. Chodzi o konkrety: biust, tyłek, nogi, włosy, twarz, płaski brzuch... Nie ma, zaznaczam, nie ma osoby, u której nie można by znaleźć chociaż jednego atrakcyjnego elementu ciała, który zasługiwałby na eksponowanie. Ważne, żeby zasięgnąć opinii kogoś innego, my sami zwykle jesteśmy zafiksowani na tych miejscach, na których nikt poza nami się nie skupia...
To takie małe zadanie na początek. Zastanów się, jak chcesz być postrzegana(-y). Jaką wiadomość o sobie chcesz przekazywać światu swoim wyglądem? Pomyśl o znajomych lub sławnych osobach, których styl do Ciebie przemawia, inspiruje Cię. Dlaczego? I w jaki sposób możesz to wykorzystać? Rozejrzyj się wokoło, na pewno znajdziesz mnóstwo pomysłów. Przykłady negatywne też są przydatne. Jeśli wiesz, jak NIE CHCESZ wyglądać, masz już od czego zacząć.
Ciąg dalszy nastąpi ...

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

15 lat później

Przeglądałyśmy niedawno z moją przyjaciółką Kasią stare zdjęcia. Na jednym z nich zobaczyłam osobę, która wydała mi się znajoma. Zapytałam: co to za baba? - Jak to, nie poznajesz, przecież to Ty! 
Po bliższym przyjrzeniu się stwierdziłam, że to prawda. Ja, jak najbardziej ja, w całej okazałości. Po krótkich obliczeniach ustaliłyśmy datę powstania tej fotografii na 2001 rok. Dla mnie rok trudny, zapamiętałam go nie tylko z powodu zamachu na WTC z 11 września. Bardzo byłam wtedy zagubiona, nieszczęśliwa, samotna, chociaż wciąż wśród ludzi. Poszukująca miłości, stabilizacji, bezpieczeństwa, a jednocześnie często działająca na własną szkodę. Bardzo źle, wręcz fatalnie czułam się w swojej skórze. To chyba był czas mojej prawie rekordowej wagi, chociaż wydaje mi się, że w najbliższych miesiącach jeszcze bardziej przytyłam (ale nie chcę tego pamiętać). 
Gdy zobaczyłam to zdjęcie, przeraziłam się, ale też pomyślałam, że chcę go zachować na pamiątkę. I pokazać światu, co może wydać się Wam dz…

Bezdzietna z wyboru

Noszę ten temat w sobie już od dawna, a zabieram się do wpisu od dobrych paru miesięcy. Wprawdzie w głowie jest gotowy, ale trudno mi się przełamać, by go napisać. Sami zobaczycie dlaczego. 
W pierwszej chwili może wydać się Wam, że sprawy, o których będę pisać w tym i kolejnych wpisach, niezbyt są związane z ogólną tematyką bloga, ale tak jest, moim zdaniem, tylko pozornie. Wszak i tutaj, i w swoich książkach dużo mówię o odwadze życia po swojemu oraz o świadomym podejmowaniu decyzji w każdej dziedzinie. 
Po raz pierwszy poproszono mnie o wypowiedź na temat bycia bezdzietną z wyboru kilka lat temu, do jakiegoś materiału prasowego. Nie czułam się jednak na siłach. Wydawało mi się to sprawą zbyt intymną. Nie chciałam też wciągać w to mojego partnera życiowego. Ma prawo do prywatności i nie musi chcieć dzielić się swoimi osobistymi decyzjami z połową internetu, jedynie dlatego, że jego żona jest blogerką i jak na blogerkę przystało, czasem psychicznie oraz emocjonalnie obnaża się w sie…

Na rozstaju

Wróćmy do tematu niechcenia dzieci. Obiecałam wyjaśnić Wam, czym kierowałam się w procesie podejmowania ostatecznej decyzji w tej kwestii. Nie traktuję tego jako tłumaczenia się, nie widzę powodu, by się tłumaczyć. Uważam jednak, że za rzadko rozmawia się na ten temat, a Wasze pozytywne reakcje pod ostatnim wpisem potwierdzają, że jest taka potrzeba. Może gdybyśmy częściej mówili o tym, dlaczego jedne osoby pragną mieć dzieci, a inne nie, mniej emocji budziłby ten temat? Może łatwiej byłoby o tym mówić? 
Właściwie nie pamiętam, czy ktoś kiedyś pytał mnie CZY chcę mieć dzieci albo DLACZEGO nie chcę. Bywałam za to strofowana za to, że tak z tym zwlekam, nazywana egoistką, straszona starością w samotności (dzieci jako polisa na starość to mój ulubiony motyw). Pamiętam, jak kiedyś zbeształa mnie lekarka przy okazji badań okresowych, coś w tonie „najpierw czekają nie wiadomo na co, a potem mają pretensje, że nie mogą zajść w ciążę”. Dodam, że wypaliła z tym tekstem ni stąd, ni zowąd, niep…