Przejdź do głównej zawartości

Sentymenty i prezenty

Chwilę mnie nie było, chociaż bardzo chciałam być. Na blogu. Wciągnęły mnie inne sprawy, niezbyt minimalistyczne niestety. I w międzyczasie zrobiło się przedświątecznie. W centrach handlowych cały ten kołowrót marketingowy toczył się już prawie od początku listopada, ale teraz faktycznie można mówić o przygotowaniach do Świąt.

No i już jest po Mikołaju. Święta i Mikołaj to w przeważającej większości domów prezenty. Jeśli obdarowujący trafia w nasze oczekiwania, zna nasze upodobania, marzenia, albo, co jeszcze lepsze, wcześniej delikatnie sonduje teren lub wręcz pyta nas wprost o to, co byśmy chcieli dostać - wspaniale. Oznacza to, że małe jest prawdopodobieństwo otrzymania czegoś, co nam się zupełnie nie podoba, nie jest nam potrzebne albo wręcz jest po prostu ... co tu dużo mówić, okropne.

Ja mam szczęście. Moja Rodzina i Przyjaciele dają mi przemyślane prezenty. A jeśli nie mają pomysłu, to czasem po prostu pytają, czego mogłabym potrzebować. Ale mimo wszystko nieraz zostałam obdarowana przy różnych okazjach rzeczami, których wcale nie chciałam mieć.
Co począć w takiej sytuacji? Stosunek do prezentów to dla początkującego minimalisty poważny kłopot. Bo jak można pozbyć się czegoś, co dostaliśmy w prezencie? Przecież możemy w ten sposób zrobić przykrość osobie, która nas obdarowała.
Cóż, po prostu trzeba nabrać dystansu do tego tematu. Nie należy mylić naszych uczuć do obdarowującego z przedmiotem, którym nas obdarowujący obarczył. To, że dostałam okropny wazonik od ukochanej cioci, nie oznacza, że muszę go trzymać do grobowej deski na najważniejszej półeczce regału w salonie. Jeśli się go pozbędę, nie okazuję w ten sposób braku uczuć do Cioci, lecz tylko brak uczuć do wazonika.
Jak w przypadku wszystkich innych przedmiotów, najlepiej znaleźć kogoś, komu nasza zawalidroga bardziej się przyda. Przykłady? W prezencie ślubnym dostaliśmy kilka bardzo bez wątpienia pięknych lub praktycznych przedmiotów, które okazały się jednak zupełnie nam niepotrzebne lub nie pasowały do tzw. ogólnej koncepcji.

Mój Małżonek wprawdzie lubi frytki, ale dba o linię, więc wypasiona frytkownica okazała się kompletnie niepotrzebna. Poza tym do szału doprowadzała mnie świadomość, jak okropną ilość tłuszczu trzeba wlać do tego ustrojstwa, a i tak po kilku użyciach nadaje się on tylko do wyrzucenia. Ani tanie, anie zdrowe. Szczęśliwą posiadaczką frytkownicy została koleżanka, która sama je sporo smażeniny, a jej mąż frytki uwielbia, a co gorsza może jeść za trzech, nie tyjąc.

A ofiarodawcy nigdy nawet nie pytali o to, czy owa maszyna do czegoś się przydała.
Na wypadek ewentualnych pytań warto jednak mieć przygotowaną odpowiedź. Czasami należy wykazać się sprytem i dyplomacją.Przykładowo: zepsuła się droga część, nie do naprawienia, stłukł się, nie możemy jeść frytek, bo lekarz zabronił. Zawsze coś można wymyślić. Zamiast zmyślać, najprościej jednak będzie nauczyć się trudnej sztuki asertywności i po prostu powiedzieć: Wiesz, ten serwis, który dostałam od Ciebie, był piękny, ale nie w moim stylu. Dałam go Zosi, jest zachwycona i używa go codziennie.

Druga kategoria przedmiotów, które nastręczają wiele kłopotów z analogicznych powodów (emocjonalnych), to sentymentalne pamiątki. Przez długi czas trzymałam wszelkiego rodzaju sentymentalne skarby. Zasuszone kwiaty, które dostałam od Ukochanego, rachunek z restauracji, gdzie byliśmy na romantycznej kolacji, pocztówki z wakacji z podstawówki, pamiętniki, stare misie, kamyczki znalezione na plaży... To bez wątpienia urocze u pensjonarki, ale u dorosłej osoby takie zbieractwo powinno jednak zostać znacznie ograniczone. Trzeba dokonać jakiejś selekcji.

Jeśli jesteś bardzo sentymentalną osobą, a nie chcesz zginąć pod hałdą pamiątek, możesz zając się scrapbookingiem. Czyli założyć sobie album. W Internecie można znaleźć mnóstwo pomysłów z tej dziedziny. W takim albumie można sobie robić aranżacje tematyczne. Np. wakacje w Hiszpanii. Wklejamy tam kilka ładnych fotek, muszelkę znalezioną na plaży, etykietkę z tego pysznego wina... Może skrawek materiału z ukochanej letniej sukienki, która niestety już nie nadaje się do noszenia, a wciąż przypomina nam szczęśliwe chwile.
Do mnie ten pomysł nie trafia, ale może być jakąś formą kompromisu dla tych, którym naprawdę trudno rozstawać się z pamiątkami. Można też robić zdjęcia tych rzeczy, które nam się podobają lub są dla nas ważne ze względów sentymentalnych, ale nie są nam potrzebne. Zdjęcie zostaje jako wspomnienie, rzecz idzie do innego właściciela.

Pamiątki i wspomnienia, prezenty, zdjęcia - one też muszą być używane, bo w przeciwnym wypadku nie mają racji bytu. Zrób krytyczny przegląd swojego sentymentalnego bagażu. Zostaw tylko te rzeczy, które mają dla Ciebie wartość. Pozbądź się reszty, bo inaczej będzie Ci zbędnym balastem.

Natomiast tymi pamiątkami, które pozostaną po selekcji, zajmuj się czule. Uporządkuj je, poukładaj, znajdź im godne miejsce. Załóż album, kuferek skarbów, segregator. Opraw zdjęcie w ramkę.
Zaglądaj do nich w miarę regularnie, przypominaj sobie, czemu są dla Ciebie ważne. Zegarek po Ukochanym Dziadku, zdjęcia z udanych wakacji, pierwsza laurka na Dzień Mamy... Niech będą pretekstem do uśmiechu, ciepłych myśli o bliskich, także tych, których już nie ma.

Jeśli Twoje pamiątki nie budzą pozytywnych emocji, moim zdaniem nie warto im poświęcać czasu, miejsca, sił i uwagi.
Życzę Wam samych ciepłych wspomnień i trafionych prezentów. Z każdej okazji, jaka może się przytrafić :)

Popularne posty z tego bloga

Uniform minimalistki

Temat osobistego uniformu obracam w głowie już od kilku lat, co najmniej. Jednak jeszcze do niedawna nie czułam się gotowa na to, by ostatecznie zdefiniować go dla siebie. Owszem, wiedziałam, że ciągnie mnie w tym kierunku i że coraz bardziej zbliżam się do wprowadzenia go w życie na co dzień. Jednak jeśli obserwowaliście, być może, moje materiały o kolorowej szafie minimalistki na YouTube, w cyklu, w ramach którego zaprezentowałam całą swoją kapsułową garderobę na wszystkie pory roku, mogliście zauważyć, że wprawdzie mój styl i zestawy ubraniowe były już dość wyraziste i powtarzalne, trudno było by nazwać je uniformem. 
Tak jednak się złożyło, że w międzyczasie zmieniłam tryb życia poprzez powrót do oprowadzania po Krakowie (już nie tylko po Wawelu, jak było parę lat temu), więc o wiele częściej wychodzę pracować poza dom. Oczywiście wymusiło to dostosowanie zawartości szafy i pewne jej uzupełnienia. A jednocześnie kilka ubrań z niej wywędrowało. Z powodu zużycia, ale też zmian w mo…

Minimalizm na Nowy Rok - postanowienia

Nie podejmuję noworocznych postanowień, mówiłam już o tym wielokrotnie. Wolę wprowadzać zmiany wtedy, gdy czuję się do nich gotowa, w dowolnym momencie roku. Nie czekam ze swoimi osobistymi zobowiązaniami do poniedziałku czy pierwszego dnia miesiąca. Od dawna uważam, że początek stycznia jest nienajlepszym momentem na takie działania, bo to czas zimowej ciemnicy, często depresyjnej aury i innych nieprzyjemnych okoliczności. Nie znaczy to jednak, że nie kibicuję osobom, które podejmują noworoczne próby zmiany nawyków. Zawsze warto pracować nad sobą i ulepszaniem swojej codzienności. 
Oto więc kilka moich propozycji na plan zmian/postanowienia noworoczne. Oczywiście można je wykorzystać także w innym czasie, ale można też wdrożyć je, czyniąc użytek z energii, jaką daje ten symboliczny nowy początek, jakim jest pierwszy dzień roku. 
Ważna uwaga na początek: moim zdaniem lepiej jest nie stawiać sobie zbyt ambitnych celów i wprowadzać jednocześnie ostrych restrykcji w wielu dziedzinach ży…

Dziesięć lat z minimalizmem

Za długo mnie tutaj, na blogu, nie było. Powodów ku temu było wiele, nie będę po raz kolejny się tłumaczyć. Jeśli czytasz te słowa, prawdopodobnie chociaż trochę mnie lubisz, więc po prostu przepraszam cię za tę ciszę. Trudno wrócić po tak długiej przerwie, ale jest tylko jeden sposób, by tę trudność przełamać. Usiąść i napisać. 
Mija 10 lat od mojego pierwszego zetknięcia się z koncepcją minimalizmu. Nie sądziłam wtedy, że dekadę później będę go nadal stosować. Co więcej, nawet nie wyobrażałam sobie, że kiedykolwiek poczuję się minimalistką. Od tamtego czasu bardzo wiele w moim życiu się zmieniło. Właściwie pod każdym względem na lepsze. Jeśli śledzisz mojego bloga lub kanał, znasz już dobrze historię tych zmian, nie będę więc tym razem opowiadać tej historii po raz kolejny. 
Nie zastanawiam się, co będzie za kolejne 10 lat. Jaka będę, gdzie i jak będę żyć? Tego nie wie nikt. Być może nie będzie mnie już wśród żywych. Tego też nie wiadomo. Nie ma to zresztą żadnego znaczenia dla teg…