Przejdź do głównej zawartości

Zakupy - kilka prostych zasad

Mam na imię Ajka i jestem zaleczoną zakupoholiczką... Tak mogłaby zacząć się moja sesja terapeutyczna. Nie jest tak źle, mój zakupoholizm nigdy nie sięgnął groźnych ekstremów, jednak przyznaję, że chwilami nie panowałam nad impulsem kupowania. Tak, chyba lepszym określeniem byłyby tutaj kompulsywne zakupy. Jak zwał, tak zwał, ważne, że często kupowałam w sposób spontaniczny i nieprzemyślany, co owocowało nadmiarem dóbr wszelakich.

Jednak udało się zapanować nad tym szaleństwem i nie traktuję już chodzenia po sklepach jako leku na całe zło oraz najlepszego sposobu spędzania wolnego czasu. Oto kilka wniosków z moich doświadczeń. Może niektóre wydadzą się Wam banalne, lecz chociaż proste, zastosowanie ich w praktyce trochę czasu i wysiłku mi zajęło. Aha, wprawdzie piszę tę notkę, myśląc przede wszystkim o zakupach odzieżowych, zasady te z całą pewnością mogą mieć zastosowanie do dowolnych innych produktów przemysłowych.

  • Zasada numer jeden - na zakupy tylko z planem. Im jestem starsza, tym bardziej wierzę w sens list i planów. Dawniej uważałam je za nudny i zbędny wymysł dla frustratów, jednak teraz o wiele łatwiej mi się myśli z kartką i ołówkiem w ręku (zamiast kartki może być jakiś gadżet elektroniczny z rysikiem, też lubię).
  • Żeby wiedzieć, czego szukasz, musisz wiedzieć, czego chcesz. Ogólna myśl „idzie wiosna, nie mam co na siebie włożyć” zwykle prowadzi do serii chaotycznych zakupów. Idąc do sklepu (czy też innej galeryi), musisz wiedzieć, czego KONKRETNIE szukasz. Im bardziej sprecyzowany cel, tym lepiej.
  • Najpierw więc zaglądamy do szafy i dokonujemy wnikliwej analizy. Czego mam w sam raz, a czego mi brakuje? Czasem okazuje się, że dzięki zakupowi zaledwie jednego przemyślanego elementu, zyskujemy możliwość wykorzystania kilku już posiadanych rzeczy (przykład: na jesieni zakupiłam odpowiednie buty, dzięki którym mogłam wyciągnąć z szafy parę ciepłych spódnic, zapomnianych na półce...).
  • Ustal nieprzekraczalny budżet.
  • Nie kupuj niczego, co nie mieści się w budżecie ani na przygotowanej liście zakupów.
  • Kupuj tylko i wyłącznie rzeczy, które idealnie leżą, są w Twoim rozmiarze i naprawdę, bezwarunkowo, całkowicie Ci się podobają. Nie stać Cię na kompromisy.
  • Wyprzedaż ani promocja nie są wystarczającym powodem do zakupu, jeśli nie są spełnione wszystkie powyższe warunki. Jeśli uda Ci się trafić na rzecz, która mieści się w planie i w budżecie, jest piękna, w Twoim rozmiarze, kolorze i fasonie... cóż, masz szczęście :)
  • Jeśli masz wątpliwości, zrezygnuj lub zaczekaj. Daj sobie czas na zastanowienie. Poproś o odłożenie danej rzeczy. Wyjdź ze sklepu, idź na kawę. Albo nawet wróć za kilka dni. NIE MUSISZ kupować niczego od razu. Nawet jeśli promocja właśnie się kończy. Skończy się, to co? Będą inne, tego możesz być pewna.
  • Ogółem: lepiej nie kupić po zastanowieniu, niż kupować bez zastanowienia :)
Jeśli natomiast trudno jest Ci zerwać z niekontrolowanym shoppingiem, cóż... Może nie jesteś jeszcze gotowa? Może Twój debet jest jeszcze za mały? Może wciąż jeszcze Ci się wydaje, że masz za mało rzeczy? Przede wszystkim zastanów się, dlaczego kupujesz? Może za manią kupowania kryje się jakiś głębszy problem?

Zawsze można spróbować zakupowego odwyku. Po prostu nie wchodzić do sklepów, galerii, nie zwiedzać wystaw w stylu „ciekawe, co będzie modne w tym sezonie...”. Założyć sobie szlaban na parę miesięcy (dla niektórych już tydzień może być wyzwaniem). Schować kartę do szuflady, wydzielać sobie pieniądze jedynie na produkty pierwszej potrzeby. Z czasem potrzeba ciągłego nabywania nowych rzeczy minie.

Dla mnie uzdrowicielską moc miało sprzątanie w szafie. Zawsze myślałam, że nie stać mnie na naprawdę piękne rzeczy i kupowałam takie zaledwie ładne. I uświadomiłam sobie, że za te wszystkie takie sobie szmatki mogłam sobie kupić kilka tych naprawdę pięknych ubrań i jeszcze zostałoby mi trochę kasy w kieszeni. Miałabym mniej rzeczy, ale za to jakie... Ech, człowiek uczy się na błędach. Wciąż jeszcze mi się zdarzają, na szczęście coraz rzadziej :)

Komentarze

  1. Ajka,
    Zaczytuje sie wlasnie....hmmmn.
    Tematyke minimalizmu rozpracowywuje od jakiegos czasu, uwielbiam. Mam dosc praktyczne pytanie, ciekawa jestem jak wyglada u Ciebie sprawa ciuchow tzw."po domu"? Napiszesz kiedys kilka madrych slow o tym jak minimalistka powinna nosic sie w domu? Dziekuje:)) Agnieszka

    OdpowiedzUsuń
  2. @Anonimowy: napiszę całkiem niedługo, bo i tak mam w planie kolejny wpis "aktualizacyjny" o szafie minimalistki.

    OdpowiedzUsuń
  3. Sie ma.Jestem tu nowy i zupełnie zielony.Być może właśnie tu rozpocznę swoją drogę do minimalizmu.Ale do rzeczy.Chciałbym powiedzieć,że moim zdaniem minimalistka w domu powinna być również minimalnie ubrana...
    hilary13

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za pozostawienie komentarza. Jeśli chcesz, możesz skontaktować się ze mną bezpośrednio, pisząc na adres ajka@prostyblog.com

Popularne posty z tego bloga

DDTVN, Dojrzewalnia Liderek i trudny powrót do codzienności

Trudno jest mi wrócić do normalnego rytmu pisania i nagrywania. Nie mogę się przemóc, by znów pisać o zwykłych, codziennych sprawach. 
Zawsze wydawało mi się, że w żałobie po stracie jednej z najbliższych osób będę przede wszystkim płakać. A tymczasem rzadko mam na to ochotę. Smutek dotyka mnie w zupełnie inny sposób. Siedzi gdzieś głęboko i nieszczególnie mam ochotę go uwalniać. Nastrój faluje, czasem więcej we mnie gniewu na to, że Taty już nie ma, czasem więcej czułości i wdzięczności za to, że był z nami tak długo, ile było to możliwe. 
Blog i kanał na YouTube chwilowo zeszły na dalszy plan, bo moje serce i myśli są teraz gdzie indziej. Są inne ważne sprawy do załatwienia i uporządkowania, część dotyczy przeszłości, część jest istotna dla przyszłości niektórych osób z naszej rodziny, skupiam się więc na tych formalnościach, spotkaniach i załatwianiach. 
Wiem, że z czasem będę czuła coraz silniejszą potrzebę komunikowania się z Wami, czytelnikami i widzami. Z czasem też łatwiej bę…

Kolorowa szafa minimalistki - także na wakacjach

Ostatni wpis z połowy czerwca. Aż trudno uwierzyć. Jednak to prawda. Nie chcę Was zamęczać tłumaczeniami, dlaczego tak długo milczałam. Niedługo minie pół roku od śmierci Taty. Ostatnie miesiące wbrew pozorom były nie tylko czasem smutku, ale przede wszystkim czasem ważnych zmian w życiu naszej rodziny, częściowo wymuszonych przez odejście Taty, a częściowo przez nią sprowokowanych (?), a może tylko przyspieszonych. Kilka z tych zmian jest naprawdę pozytywnych, dotyczą głównie życia mojej Siostry. W skrócie napiszę tylko, dla tych z Was, którzy zawsze trzymali za nią kciuki (wiecie, że Ula jest osobą niesłyszącą), że Sister zmieniła pracę i na razie jest bardzo zadowolona. A my cieszymy się, że jest doceniana i że ma szanse na rozwój i lepszą jakość życia.
Bałam się, że nie będę umiała już pisać tutaj. Jednak z tym jest chyba jak z jazdą na rowerze. Wystarczy usiąść i zacząć, a reszta idzie już sama...
Oprócz tego, że dużo działo się różnych rzeczy, które wymagały mojej uwagi czy wsp…

Bez Taty. Pocieszenie.

Minęło trzy tygodnie od śmierci Taty. Przez ten czas nie myślałam nawet o blogowaniu, oprócz krótkiego komunikatu opublikowanego tutaj, zamieściłam jedynie materiał na kanale YT, by również widzom wyjaśnić moje czasowe zniknięcie. 
Tata zmarł nagle i niespodziewanie, na rozległy zawał serca. Źle się poczuł i pogotowie zabrało go bardzo szybko do szpitala, ale nie udało się go odratować. Gdy nas do niego wpuszczono, żegnaliśmy się jedynie z ciałem, za które jeszcze oddychała maszyna, ale życia już w nim nie było. 
Te pierwsze dni były bardzo trudne, bo nie mogliśmy uwierzyć w to, co się stało. Tak to już jest ze śmiercią, nie da się na nią przygotować. Tata miał problemy z sercem od dawna, ale był pod stałą kontrolą kardiologa, wydawało się, że wszystko jest w porządku. Do ostatniej chwili był aktywny, pełen energii i humoru. Tym większym zaskoczeniem było jego odejście.
W kolejnych wpisach wrócę do zapowiadanych tematów, ale pozwólcie, że dzisiaj jeszcze podzielę się z Wami tym, co m…