Przejdź do głównej zawartości

Minimalizm a gospodarka


Miałam wrócić dzisiaj do tematu jakości i ceny, ale zrobiło się późno. Napiszę więc tylko parę słów na temat ewentualnego wpływu minimalizmu na gospodarkę.
Ten temat przewijał się w komentarzach już kilkukrotnie. Padało pytanie: a co się stanie, kiedy wszyscy przestaną kupować? Bo przecież konsumpcja sprzyja gospodarce, napędza ją, więc jeśli będziemy ograniczać konsumpcję, to cały ten mechanizm zacznie zwalniać, ludzie będą tracić pracę, przemysł stanie itd. Czy faktycznie mamy się czego obawiać?

Po pierwsze nie wierzę w to, żeby minimalizm stał się aż tak masowym ruchem. Myślę, że dotyczy jednostek, a nie mas. I nawet jeśli pojedyncze osoby ograniczają zakupy i konsumpcję, to inne to za nie nadrabiają. Nawet kryzys tego nie zmienił, więc na pewno nie zmieni tego garstka minimalistów.

Po drugie, minimalizm jest pewną postawą, wynikającą z osobistych przekonań. Jestem przeciwna modelowi życia opartemu na nieograniczonej konsumpcji, bo uważam, że prowadzi ona do wielu bardzo negatywnych zjawisk. Do rabunkowego zużywania zasobów naszej Planety, do zaśmiecania jej, do marnowania surowców i zanieczyszczania środowiska. Prowadzi też do wielu zaburzeń zachowań ludzkich. Czy w związku z tym mam martwić się, co się stanie z gospodarką opartą na takim modelu, jeśli ja nie będę go popierać ani naśladować?

Mój Małżon bardzo słusznie porównał minimalizm do wegetarianizmu. Czy wegetarianin martwi się, co stanie się z branżą hodowlaną i tuczarniami świń z tego powodu, że on nie je schabu? Na pewno nie.
Nie sądzę też, żeby którykolwiek wegetarianin wierzył w to, że jest w stanie przekonać wszystkich do niejedzenia mięsa. Chociaż zapewne byłby bardzo szczęśliwy, gdyby się tak stało... Dla niego przede wszystkim liczy się jednak to, by żyć zgodnie ze swoimi przekonaniami, według własnych zasad.

Nie wierzę w to, że mogę zmienić świat. Bardzo bym chciała mieć taką moc, ale wiem, że to mrzonka. Nie przekonam całej ludzkości do tego, żeby zaczęła się ograniczać. Jedyne, co mogę zrobić, to zmieniać siebie i swój mikrokosmos. Żyć zgodnie z własnymi zasadami. Starać się dawać innym jak najlepszy przykład. Pracować nad tym, żeby swoimi wyborami i zachowaniami nie wyrządzać Ziemi krzywdy ponad miarę. Mieć mniej, mniej zużywać. Nie potrafię zrezygnować z posiadania i konsumpcji, ale staram się, by moje decyzje w tych dziedzinach były przemyślane.

Jak się głębiej zastanowić, okazuje się jednak, że nawet jeśli się ograniczam (np. kupując mniej ubrań), to i tak w ogólnym rozrachunku wydaję nadal tyle, ile zarabiam. Tylko wydaję inaczej. Kupuję mniej, ale droższe rzeczy, jak wspominałam w notce „Co tanie, to drogie”. Poza tym zaoszczędzone pieniądze odkładam na różne cele: na emeryturę, na podróże, na wymarzoną torebkę... Czyli tak czy owak kiedyś je wydam.

Podstawowa różnica w stosunku do moich dawnych przyzwyczajeń jest taka, że nie wydaję już więcej niż mam - czyli nie biorę pod uwagę kredytów odnawialnych, debetów i innych form zapożyczania się na cele konsumpcyjne. Jeden sektor, który na pewno mniej na mnie zarabia w tej chwili, to bankowość.

A gospodarka? W komentarzach do jednej z notek pojawiło się takie mądre spostrzeżenie, że gdyby minimalizm się rozprzestrzenił, gospodarka po prostu musiałaby się do niego dostosować. Ale dopóki minimaliści pozostają w minimalistycznej mniejszości, nie martwmy się o system.

Martwmy się o siebie :) I róbmy swoje...

Komentarze

  1. Świetny wpis. Mnie też pytano o wpływ minimalizmu na gospodarkę - teraz będę zainteresowanych odsyłał do Twojego wpisu, ponieważ mnie - jako początkującego minimalistę - sprawy, na które nie mam wpływu po prostu nie interesują (staram się po prostu minimalistycznie nie zaprzatać głowy sprawami, których rozwiązanie leży poza moim zasiegiem).

    Poza tym, będzie, jak piszesz - gospodarka sama będzie musiała się dostosować. Jak znam życię, wraz ze wzrostem popularności minimalizmu pojawi się zupełnie nowa linia produktów przeznaczonych dla ludzi wyznających tę filozofię ;-)

    OdpowiedzUsuń
  2. podoba mi się porównanie Twojego Męża - minimalizmu do wegetarianizmu. Myślę, że minimaliści pozostaną w minimalistycznej mniejszości, bo ludzie uwielbiają kupować. Właśnie zdałam sobie sprawę, że minimalistką jestem od dziecka, choć z różnym natężeniem;-)

    OdpowiedzUsuń
  3. Twoje argumenty Ajka, trafiają mi do przekonania, co nie znaczy, że to jest takie wszystko oczywiste;)
    Ścierają się tutaj bowiem dwie opcje: minimalizm przyczyniający się do upadku gospodarki (przy założeniu, że ten trend zmierza do upowszechnienia) oraz minimalizm jako ratunek dla ludzkości wymuszający zmiany na naszej planecie. Nigdy tak nie podchodziłam do tego, a to ciekawe zagadnienie jest:)
    Paweł, uważam, że masz wpływ na gospodarkę, wbrew temu co sądzisz, wpływ poprzez swoje decyzje m.in konsumenckie... Oczywiście w mikroskali, ale jednak....
    Zastanawiam się natomiast nad taką kwestią, że od zarania człowiek chce mieć więcej,lepiej i wygodniej. Tak to do tej pory było w każdym razie i na tym polegał rozwój ludzkości.
    Może przychodzi powoli czas i potrwa to pewnie setki lat, że będziemy szli w kierunku rozwoju wewnętrznego, rozwoju możliwości naszego umysłu, a posiadanie ograniczymy jedynie do rzeczywistej potrzeby...?
    Ja cały czas szukam mojej wersji minimalizmu, bo uważam, ze jak wszystko, tak i to dobrze jest dopasować do siebie, uszyć na swoją miarę:) Bo w przeciwnym wypadku to staje się jedynie modą, sztucznym stylem, w którym nie ma nas...

    OdpowiedzUsuń
  4. Hm, a ja z kolei wierzę, że przyszłośc należy do minimalistów ;-) Ale poniewaz moje przemyślenia ida w trochę innym kierunku, to chyba popełnię własna notkę.

    OdpowiedzUsuń
  5. Paweł, obawiam się, że masz rację. I te specjalne linie produktów dla minimalistów będą reklamowane hasłem: "Musisz to mieć" ;)

    @miss_crisis: kupowanie jest przyjemne, to fakt. I czasem ciężko oprzeć się pokusom :)

    @sowa_nie_sowa: wiesz, każdy ma swoją wersję minimalizmu. Nie ma jednej słusznej drogi, jednego uniwersalnego przepisu. Jeśli przyjmujemy, że minimalizm polega na tym, że eliminujemy wszystko, co zbędne, to dla każdego człowieka to „zbędne” będzie miało inny zakres i wymiar. Staram się dzielić swoimi doświadczeniami, ale to co dla mnie jest minimalizmem, dla innej osoby może być strasznym rozpasaniem, albo na odwrót - ascezą.
    Najważniejsze, żeby Tobie było dobrze z własnymi wyborami :)
    @dzierzba: myślisz, że uda się nam przejąć władzę nad światem? W sumie można by zmajstrować jakąś rewolucję... ;)

    OdpowiedzUsuń
  6. Nienienienie, nie rewolucję, tylko tak jak radzi Leo - one by one ;) Co w ramach luźnych skojarzeń przypomina mi cytat z niezapomnianego Kazia Górskiego: 'panie Kazimierzu' pyta dziennikarz 'co trzeba zrobić żeby wygrać mecz?' KG: 'Trzeba strzelić jedną bramkę więcej niż przeciwnik' :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Ajka, dlatego tu przychodzę do Ciebie, bo to jest dla mnie inspirujące do rozmyślań jak ja chcę mieć:) Tak samo przeczytałam "Sztukę prostoty", ale wzięłam tylko część z tego, bo reszta mi nie odpowiada, przynajmniej na razie.
    Zastanawiam się nad tymi pokusamni do zakupów, że czasem mamy... Czy to nie jest tak, jak w przypadku dobrej diety (jako sposobu odżywiania), że jak lubisz to, co jesz i zgadzasz się z jej filozofią, to takich pokus masz mało generalnie, przestają Ci po prostu smakować te niezdrowe rzeczy...
    Też jestem za ewolucją, niech każdy dojrzeje we własnym tempie, a i dla gospodarki będzie czas się przestawić;)

    OdpowiedzUsuń
  8. Gospodarka powinna służyć człowiekowi. Ktoś może bardziej cenić sobie czas zamiast na przykład nowej pary spodni. Niestety współczesnie modele ekonomiczne nie uwzględniają przyrostu takich dóbr jak spokój, wolny czas itd.

    OdpowiedzUsuń
  9. Niestety wpis ten nie mówi nic o wpływie minimalizmu na gospodarkę (jak obiecuje autorka w pierwszym akapicie) tylko jest listą wierzeń autorki. Zastanawiam się też jak autorka "wydaje tyle ile zarabia" i jednocześnie czyni oszczędności.

    OdpowiedzUsuń
  10. Anonimowy, po pierwsze nie obiecałam, że wyjaśnię, jak wpływa minimalizm na gospodarkę, tylko że napiszę "parę słów" na temat moich refleksji na ten temat. Nie jestem ekonomistką, nie będę więc się wymądrzać na tematy, o których nie mam pojęcia. Takich wpisów w sieci jest aż nadto.
    Jeśli Pana czy Panią interesuje ta kwestia, odsyłam do ciekawej dyskusji w komentarzach do wpisu o 4-godzinnym tygodniu pracy w blogu Pawła Katy:
    http://neominimalizm.pl/dyskusje-nt-minimalizmu-1-czterogodzinny-tydzien-pracy/
    Natomiast co do "wydawania tyle, zarabiam" a oszczędzania, to uściślę: po otrzymaniu wynagrodzenia, najpierw przelewam kwoty przeznaczone na oszczędności na osobne konto oszczędnościowe, dopiero potem wydaję cokolwiek z reszty. Żadna filozofia.
    W przyszłości anonimowe komentarze będą usuwane.
    Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za pozostawienie komentarza. Jeśli chcesz, możesz skontaktować się ze mną bezpośrednio, pisząc na adres ajka@prostyblog.com

Popularne posty z tego bloga

Sprzątanie zaczyna się w głowie

Nie jestem odkrywcza, twierdząc, że sprzątanie zaczyna się w głowie. Jak wiele innych procesów. Odchudzanie, wypoczywanie, zmiany.

Zacznijmy od jego postrzegania. Często przedstawia się sprzątanie jako czynności nielubiane i nużące. Niektórzy wręcz nim pogardzają i uważają za zajęcie niegodne. To chyba spuścizna czasów, gdy porządki były domeną kobiet oraz osób ubogich lub nisko urodzonych. Nadal zdarza się, że nie szanuje się osób, które zajmują się sprzątaniem zawodowo. Znam osobę, która zatrudnia panią do sprzątania domu wcale nie dlatego, że nie ma czasu, siły czy możliwości, ale dlatego właśnie, że uważa to zajęcie za poniżające, niegodne. 


Wielu ludzi nie lubi sprzątać, bo to ich zdaniem strata czasu, syzyfowa praca, którą trzeba zaczynać od nowa, gdy tylko się skończy. Jednak naturalnym jest, że próbuje się unikać tego,  czego się nie lubi. Opóźnia, robi byle jak, byle było. Szuka wymówek, by usprawiedliwić to, że znów miało się coś innego do zrobienia. 
Czym to grozi?  Tym, że …

Moje pierwsze 500+ i prezent dla czytelników

W listopadzie 2009 r. powstał pierwszy wpis na blogu, który wówczas nazwałam Minimalistka (w serwisie blox). Nosił tytuł Trudne początkii zaczynał się tak: Tytuł blogu jest nieco na wyrost. Nie jestem minimalistką. Może kiedyś będę. Staram się ograniczać liczbę posiadanych rzeczy, upraszczać swoje życie i otaczającą mnie przestrzeń, uczę się świadomie kupować. Dążę do wyeliminowania tego, co zbędne. Walczę z tendencją do gromadzenia przedmiotów i kupowania wciąż nowych rzeczy.  Minęło nieco ponad 8 lat i w tym czasie napisałam w sumie 500 wpisów, łącznie z dzisiejszym.
Gdy zaczynałam, nie miałam najmniejszego pojęcia, dokąd mnie to zaprowadzi. Czułam potrzebę dzielenia się swoim doświadczeniem, wrażeniami z przygody, jaką okazało się stosowanie minimalizmu w praktyce. Z czasem blog stał się zapisem różnych moich przeżyć i przemyśleń, a także relacją z procesu zmian w wielu dziedzinach życia.

DDTVN, Dojrzewalnia Liderek i trudny powrót do codzienności

Trudno jest mi wrócić do normalnego rytmu pisania i nagrywania. Nie mogę się przemóc, by znów pisać o zwykłych, codziennych sprawach. 
Zawsze wydawało mi się, że w żałobie po stracie jednej z najbliższych osób będę przede wszystkim płakać. A tymczasem rzadko mam na to ochotę. Smutek dotyka mnie w zupełnie inny sposób. Siedzi gdzieś głęboko i nieszczególnie mam ochotę go uwalniać. Nastrój faluje, czasem więcej we mnie gniewu na to, że Taty już nie ma, czasem więcej czułości i wdzięczności za to, że był z nami tak długo, ile było to możliwe. 
Blog i kanał na YouTube chwilowo zeszły na dalszy plan, bo moje serce i myśli są teraz gdzie indziej. Są inne ważne sprawy do załatwienia i uporządkowania, część dotyczy przeszłości, część jest istotna dla przyszłości niektórych osób z naszej rodziny, skupiam się więc na tych formalnościach, spotkaniach i załatwianiach. 
Wiem, że z czasem będę czuła coraz silniejszą potrzebę komunikowania się z Wami, czytelnikami i widzami. Z czasem też łatwiej bę…