Przejdź do głównej zawartości

O parapetach i pożegnaniu z hobby

W zeszłą niedzielę pożegnałam dawne hobby. Korzystając z ładnej pogody, zrobiłam czystkę na parapetach.
Cała historia w skrócie wygląda tak: gdy byłam nastolatką, zachwyciły mnie kaktusy. Zaczęłam je kolekcjonować, warunki w domu u Rodziców były znakomite, ponieważ było jasno, przestronnie i słonecznie. Kolekcja rosła, kaktusów było coraz więcej, rozrastały się i były coraz piękniejsze. Sporą część roku spędzały na tarasie, kąpiąc się w słońcu, wiele z nich wspaniale kwitło. Potem z biegiem lat czasu miałam dla nich coraz mniej, wyprowadziłam się do wynajętego pokoju, potem sporo podróżowałam. Nie poświęcałam im więc wiele uwagi. Jakoś sobie dawały radę, ale w końcu brak systematycznej należytej opieki zaczął się mścić. I kolekcja stopniowo podupadała.
Gdy wreszcie przeprowadziliśmy się do własnego mieszkania, wydawało się, że teraz wreszcie moje kolczate pieszczoszki odżyją. Wreszcie miałam je przy sobie, mogłam o nie dbać. Jednak okazało się, że coraz trudniej wygospodarować dla nich czas, poza tym nasze okna wychodzą na północ i wschód, nie miały więc zbyt wiele światła. Marniały coraz bardziej, stopniowo zaczęłam się ich pozbywać, bo jednak trzy parapety (a właściwie dwa, na tym od północy nic nie chce rosnąć), to o wiele za mało na kolekcję kolczaków.

W końcu dotarło do mnie, że wprawdzie nadal uwielbiam patrzeć na kaktusy, niestety nie mam dla nich odpowiednich warunków, ani przede wszystkim już nie są dla mnie tak ważne, żebym była w stanie należycie się nimi zajmować.
Poświęciłam im cały dzień, już dawno mi się to nie zdarzyło. Te mniejsze poprzesadzałam ładnie, ze starszych, większych i zaniedbanych oddzieliłam sadzonki. Znalazłam im nowe domy, gdzie będą miały więcej światła i więcej miłości :)

Smutno mi trochę, pożegnałam się z hobby sprzed lat. Na parapecie zostało tzw. „drzewko szczęścia” i „fotel teściowej”, tylko one dobrze znoszą te warunki i naprawdę pięknie rosną. Pozbyłam się też nielubianych wilczomleczowatych, których właścicielką zostałam przez przypadek (wylądowały na klatce schodowej, tam mi nie przeszkadzają).

Na jednym z parapetów zostanie miejsce na doniczki z ziołami, w lecie rosną sobie w skrzynkach na balkonie, ale w zimie przecież też są potrzebne. W planie mam zakup dwóch storczyków, namówiły mnie sąsiadka, u której rosną wspaniale, oraz Mama, podobno storczyki lubią takie właśnie trochę gorsze oświetlenie. Jednak kupię najwyżej dwa, nie chcę mieć znowu tłoku na parapetach.

Przychodzi taki moment, kiedy trzeba powiedzieć sobie, że dawna pasja już nie jest tak ważna, jak kiedyś. Moje kaktusy chyba zresztą prawdziwą pasją nie były, zaledwie zainteresowaniem. Nie fascynują mnie aż tak, żebym była zdolna do poświęceń. Gdyby były pasją, nie kupiłabym mieszkania z oknami na północ :)
Wiele osób ma chyba takie „pseudo-hobby”, na które nigdy nie ma czasu. Kupuje się jakieś tam materiały i narzędzia, książki, czasopisma branżowe, czasem nawet organizuje warsztat w piwnicy, a potem nic z tego nie wynika. Kiedyś się tym zajmę. Magiczne słowo „kiedyś”. Na emeryturze, w wakacje, jak dzieci dorosną. „Kiedyś” nadchodzi, a hobby nadal pozostaje tylko w sferze planów. Materiały pokrywają się kurzem, zajmują miejsce na strychu czy w szafie, a czasem okazują się dawno przestarzałe, bo dana dziedzina rozwija się i pojawiają się nowe możliwości, o jakich wcześniej nie było mowy.

Tak sobie myślę, że nie ma co trwonić miejsca i zapału na takie słomiane zapały. Jeśli spróbujesz nowego zajęcia, a ono nie wciągnie Cię na tyle, żebyś faktycznie umiał znaleźć na niego czas i siły, to sobie daruj. Nie warto się oszukiwać. Trzeba próbować nowych rzeczy, nigdy nie wiadomo, czy garncarstwo lub szycie z filcu nie okaże się właśnie TYM, CO KOCHASZ ROBIĆ. Ważne jednak, żeby na pewnym etapie umieć sobie powiedzieć, że wcale nie mamy ochoty ciągnąć dalej czegoś, co tylko wydawało się świetne na początku.

Albo inaczej: ile razy podczas generalnych porządków zatrzymujesz się nad tym samym pudłem z narzędziami albo rakietą do tenisa i przypominasz sobie, że przecież miałeś zająć się tym na poważnie? A potem z westchnieniem odkładasz pudło (rakietę, rower, szydełko, model do sklejania czy co tam jeszcze innego...) na to samo miejsce z myślą: „... ale kiedyś się wezmę...”? No ile razy? Pięć, dziesięć, piętnaście?
Następnym razem, gdy Ci się to przydarzy, zastanów się głębiej. I zamiast odkładać na Święty Nigdy, zacznij się zajmować tym hobby TU I TERAZ, albo z ręką na sercu przyznaj się do tego, że tak naprawdę, to aż tak Cię to nie kręci, żeby wygospodarowywać na nie czas i siły, i że „jutro nie nadejdzie nigdy”. Pozbądź się wtedy tego pudła, roweru lub modelu do sklejania, znajdź mu nowego właściciela, a sam zastanów się nad tym, co jest lub może być Twoją prawdziwą pasją.

Pasję mieć trzeba, wystarczy jedna :) Taka, która daję frajdę, kopa, radość, dzięki której rozwijasz się i chce Ci się żyć. Taką, która Cię odstresowuje, dowartościowuje, napędza i zachwyca. Dla której znajdziesz miejsce w życiu bez większego bólu i wysiłku. Natomiast pięć hipotetycznych pseudohobby czekających w zakurzonym pudle na pawlaczu na nadejście „kiedyś” to tylko oszukiwanie samego siebie. A na to życie jest stanowczo za krótkie.

Komentarze

  1. W 100% popieram. Sama posiadam reklamówkę pełną skrawków materiału, ponieważ KIEDYŚ z nich coś uszyję. Tylko, że te KIEDYŚ trwa już z dobrych parę lat, a maszyna do szycia leży pokryta kurzem. Myślę, że powyższy post skłoni mnie do wyrzucenia tych strzępków. Dziękuję i pozdrawiam, Olga Martin

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za pozostawienie komentarza. Jeśli chcesz, możesz skontaktować się ze mną bezpośrednio, pisząc na adres ajka@prostyblog.com

Popularne posty z tego bloga

Kolorowa szafa minimalistki - także na wakacjach

Ostatni wpis z połowy czerwca. Aż trudno uwierzyć. Jednak to prawda. Nie chcę Was zamęczać tłumaczeniami, dlaczego tak długo milczałam. Niedługo minie pół roku od śmierci Taty. Ostatnie miesiące wbrew pozorom były nie tylko czasem smutku, ale przede wszystkim czasem ważnych zmian w życiu naszej rodziny, częściowo wymuszonych przez odejście Taty, a częściowo przez nią sprowokowanych (?), a może tylko przyspieszonych. Kilka z tych zmian jest naprawdę pozytywnych, dotyczą głównie życia mojej Siostry. W skrócie napiszę tylko, dla tych z Was, którzy zawsze trzymali za nią kciuki (wiecie, że Ula jest osobą niesłyszącą), że Sister zmieniła pracę i na razie jest bardzo zadowolona. A my cieszymy się, że jest doceniana i że ma szanse na rozwój i lepszą jakość życia.
Bałam się, że nie będę umiała już pisać tutaj. Jednak z tym jest chyba jak z jazdą na rowerze. Wystarczy usiąść i zacząć, a reszta idzie już sama...
Oprócz tego, że dużo działo się różnych rzeczy, które wymagały mojej uwagi czy wsp…

Generalne porządki metodą minimalistki

Chciałabym, żeby blog i kanał na YouTube przestały być odrębnymi bytami i zaczęły wzajemnie się uzupełniać. Będę starać się, by każdemu opublikowanemu materiałowi wideo towarzyszył tekst, który będzie jego dopełnieniem. 
Dzisiejszy wpis jest dodatkiem do materiału pod tym samym tytułem, który możecie obejrzeć tutaj:

Opowiadam w nim o moim pomyśle na uproszczenie generalnych porządków. Uważam, że raz na jakiś czas dobrze jest zrobić taki pełen przegląd domu lub mieszkania, zajrzeć w każdy zakamarek, sprawdzić stan posiadania. Jednak trudno byłoby mi wygospodarować cały weekend czy kilka dni, a przecież takie bardzo dokładne porządki wymagają sporo czasu. Są też dość wymagającym procesem pod względem psychicznym, emocjonalnym, bo porządkując, trzeba podejmować szereg mniejszych i większych decyzji. Czego się pozbyć, w jaki sposób, co zostawić, jak zorganizować i poukładać te rzeczy, które zdecydowaliśmy się zatrzymać. 
Pomyślałam więc, że najłatwiej będzie to duże zadanie podzielić na …

Metoda Konmari to nie minimalizm

Wpis jest uzupełnieniem materiału wideo zamieszczonego w serwisie YouTube, który można obejrzeć tutaj: 

Książkę Magia sprzątania Marie Kondo przeczytałam cztery lata temu, o moich wrażeniach możecie przeczytać we wpisie pod tym samym tytułem. Odebrałam ją pozytywnie, ale samej metody nigdy nie stosowałam, bo nie miałam takiej potrzeby, o czym zresztą pisałam w tamtej recenzji. Na dobre w głowie z tej lektury pozostała mi jej myśl przewodnia: poszukiwanie radości w rzeczach i eliminowanie zbędnych przedmiotów w oparciu o kryterium: co chcę zostawić, zamiast stosowanego zwykle przez minimalistów: czego nie potrzebuję i czego chcę się pozbyć. Książki szybko się pozbyłam i nie myślałam o niej więcej.
Dopiero niedawno, gdy coraz częściej docierały do mnie opinie na temat wyprodukowanego przez Netflix serialu Sprzątanie z Marie Kondo(dostępny z polskimi napisami), pomyślałam, że warto byłoby sobie wyrobić własne zdanie na temat tej serii programów, nawet jeśli sama metoda sprzątania Konmari…