Przejdź do głównej zawartości

O parapetach i pożegnaniu z hobby

W zeszłą niedzielę pożegnałam dawne hobby. Korzystając z ładnej pogody, zrobiłam czystkę na parapetach.
Cała historia w skrócie wygląda tak: gdy byłam nastolatką, zachwyciły mnie kaktusy. Zaczęłam je kolekcjonować, warunki w domu u Rodziców były znakomite, ponieważ było jasno, przestronnie i słonecznie. Kolekcja rosła, kaktusów było coraz więcej, rozrastały się i były coraz piękniejsze. Sporą część roku spędzały na tarasie, kąpiąc się w słońcu, wiele z nich wspaniale kwitło. Potem z biegiem lat czasu miałam dla nich coraz mniej, wyprowadziłam się do wynajętego pokoju, potem sporo podróżowałam. Nie poświęcałam im więc wiele uwagi. Jakoś sobie dawały radę, ale w końcu brak systematycznej należytej opieki zaczął się mścić. I kolekcja stopniowo podupadała.
Gdy wreszcie przeprowadziliśmy się do własnego mieszkania, wydawało się, że teraz wreszcie moje kolczate pieszczoszki odżyją. Wreszcie miałam je przy sobie, mogłam o nie dbać. Jednak okazało się, że coraz trudniej wygospodarować dla nich czas, poza tym nasze okna wychodzą na północ i wschód, nie miały więc zbyt wiele światła. Marniały coraz bardziej, stopniowo zaczęłam się ich pozbywać, bo jednak trzy parapety (a właściwie dwa, na tym od północy nic nie chce rosnąć), to o wiele za mało na kolekcję kolczaków.

W końcu dotarło do mnie, że wprawdzie nadal uwielbiam patrzeć na kaktusy, niestety nie mam dla nich odpowiednich warunków, ani przede wszystkim już nie są dla mnie tak ważne, żebym była w stanie należycie się nimi zajmować.
Poświęciłam im cały dzień, już dawno mi się to nie zdarzyło. Te mniejsze poprzesadzałam ładnie, ze starszych, większych i zaniedbanych oddzieliłam sadzonki. Znalazłam im nowe domy, gdzie będą miały więcej światła i więcej miłości :)

Smutno mi trochę, pożegnałam się z hobby sprzed lat. Na parapecie zostało tzw. „drzewko szczęścia” i „fotel teściowej”, tylko one dobrze znoszą te warunki i naprawdę pięknie rosną. Pozbyłam się też nielubianych wilczomleczowatych, których właścicielką zostałam przez przypadek (wylądowały na klatce schodowej, tam mi nie przeszkadzają).

Na jednym z parapetów zostanie miejsce na doniczki z ziołami, w lecie rosną sobie w skrzynkach na balkonie, ale w zimie przecież też są potrzebne. W planie mam zakup dwóch storczyków, namówiły mnie sąsiadka, u której rosną wspaniale, oraz Mama, podobno storczyki lubią takie właśnie trochę gorsze oświetlenie. Jednak kupię najwyżej dwa, nie chcę mieć znowu tłoku na parapetach.

Przychodzi taki moment, kiedy trzeba powiedzieć sobie, że dawna pasja już nie jest tak ważna, jak kiedyś. Moje kaktusy chyba zresztą prawdziwą pasją nie były, zaledwie zainteresowaniem. Nie fascynują mnie aż tak, żebym była zdolna do poświęceń. Gdyby były pasją, nie kupiłabym mieszkania z oknami na północ :)
Wiele osób ma chyba takie „pseudo-hobby”, na które nigdy nie ma czasu. Kupuje się jakieś tam materiały i narzędzia, książki, czasopisma branżowe, czasem nawet organizuje warsztat w piwnicy, a potem nic z tego nie wynika. Kiedyś się tym zajmę. Magiczne słowo „kiedyś”. Na emeryturze, w wakacje, jak dzieci dorosną. „Kiedyś” nadchodzi, a hobby nadal pozostaje tylko w sferze planów. Materiały pokrywają się kurzem, zajmują miejsce na strychu czy w szafie, a czasem okazują się dawno przestarzałe, bo dana dziedzina rozwija się i pojawiają się nowe możliwości, o jakich wcześniej nie było mowy.

Tak sobie myślę, że nie ma co trwonić miejsca i zapału na takie słomiane zapały. Jeśli spróbujesz nowego zajęcia, a ono nie wciągnie Cię na tyle, żebyś faktycznie umiał znaleźć na niego czas i siły, to sobie daruj. Nie warto się oszukiwać. Trzeba próbować nowych rzeczy, nigdy nie wiadomo, czy garncarstwo lub szycie z filcu nie okaże się właśnie TYM, CO KOCHASZ ROBIĆ. Ważne jednak, żeby na pewnym etapie umieć sobie powiedzieć, że wcale nie mamy ochoty ciągnąć dalej czegoś, co tylko wydawało się świetne na początku.

Albo inaczej: ile razy podczas generalnych porządków zatrzymujesz się nad tym samym pudłem z narzędziami albo rakietą do tenisa i przypominasz sobie, że przecież miałeś zająć się tym na poważnie? A potem z westchnieniem odkładasz pudło (rakietę, rower, szydełko, model do sklejania czy co tam jeszcze innego...) na to samo miejsce z myślą: „... ale kiedyś się wezmę...”? No ile razy? Pięć, dziesięć, piętnaście?
Następnym razem, gdy Ci się to przydarzy, zastanów się głębiej. I zamiast odkładać na Święty Nigdy, zacznij się zajmować tym hobby TU I TERAZ, albo z ręką na sercu przyznaj się do tego, że tak naprawdę, to aż tak Cię to nie kręci, żeby wygospodarowywać na nie czas i siły, i że „jutro nie nadejdzie nigdy”. Pozbądź się wtedy tego pudła, roweru lub modelu do sklejania, znajdź mu nowego właściciela, a sam zastanów się nad tym, co jest lub może być Twoją prawdziwą pasją.

Pasję mieć trzeba, wystarczy jedna :) Taka, która daję frajdę, kopa, radość, dzięki której rozwijasz się i chce Ci się żyć. Taką, która Cię odstresowuje, dowartościowuje, napędza i zachwyca. Dla której znajdziesz miejsce w życiu bez większego bólu i wysiłku. Natomiast pięć hipotetycznych pseudohobby czekających w zakurzonym pudle na pawlaczu na nadejście „kiedyś” to tylko oszukiwanie samego siebie. A na to życie jest stanowczo za krótkie.

Komentarze

  1. W 100% popieram. Sama posiadam reklamówkę pełną skrawków materiału, ponieważ KIEDYŚ z nich coś uszyję. Tylko, że te KIEDYŚ trwa już z dobrych parę lat, a maszyna do szycia leży pokryta kurzem. Myślę, że powyższy post skłoni mnie do wyrzucenia tych strzępków. Dziękuję i pozdrawiam, Olga Martin

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za pozostawienie komentarza. Jeśli chcesz, możesz skontaktować się ze mną bezpośrednio, pisząc na adres ajka@prostyblog.com

Popularne posty z tego bloga

15 lat później

Przeglądałyśmy niedawno z moją przyjaciółką Kasią stare zdjęcia. Na jednym z nich zobaczyłam osobę, która wydała mi się znajoma. Zapytałam: co to za baba? - Jak to, nie poznajesz, przecież to Ty! 
Po bliższym przyjrzeniu się stwierdziłam, że to prawda. Ja, jak najbardziej ja, w całej okazałości. Po krótkich obliczeniach ustaliłyśmy datę powstania tej fotografii na 2001 rok. Dla mnie rok trudny, zapamiętałam go nie tylko z powodu zamachu na WTC z 11 września. Bardzo byłam wtedy zagubiona, nieszczęśliwa, samotna, chociaż wciąż wśród ludzi. Poszukująca miłości, stabilizacji, bezpieczeństwa, a jednocześnie często działająca na własną szkodę. Bardzo źle, wręcz fatalnie czułam się w swojej skórze. To chyba był czas mojej prawie rekordowej wagi, chociaż wydaje mi się, że w najbliższych miesiącach jeszcze bardziej przytyłam (ale nie chcę tego pamiętać). 
Gdy zobaczyłam to zdjęcie, przeraziłam się, ale też pomyślałam, że chcę go zachować na pamiątkę. I pokazać światu, co może wydać się Wam dz…

Bezdzietna z wyboru

Noszę ten temat w sobie już od dawna, a zabieram się do wpisu od dobrych paru miesięcy. Wprawdzie w głowie jest gotowy, ale trudno mi się przełamać, by go napisać. Sami zobaczycie dlaczego. 
W pierwszej chwili może wydać się Wam, że sprawy, o których będę pisać w tym i kolejnych wpisach, niezbyt są związane z ogólną tematyką bloga, ale tak jest, moim zdaniem, tylko pozornie. Wszak i tutaj, i w swoich książkach dużo mówię o odwadze życia po swojemu oraz o świadomym podejmowaniu decyzji w każdej dziedzinie. 
Po raz pierwszy poproszono mnie o wypowiedź na temat bycia bezdzietną z wyboru kilka lat temu, do jakiegoś materiału prasowego. Nie czułam się jednak na siłach. Wydawało mi się to sprawą zbyt intymną. Nie chciałam też wciągać w to mojego partnera życiowego. Ma prawo do prywatności i nie musi chcieć dzielić się swoimi osobistymi decyzjami z połową internetu, jedynie dlatego, że jego żona jest blogerką i jak na blogerkę przystało, czasem psychicznie oraz emocjonalnie obnaża się w sie…

Na rozstaju

Wróćmy do tematu niechcenia dzieci. Obiecałam wyjaśnić Wam, czym kierowałam się w procesie podejmowania ostatecznej decyzji w tej kwestii. Nie traktuję tego jako tłumaczenia się, nie widzę powodu, by się tłumaczyć. Uważam jednak, że za rzadko rozmawia się na ten temat, a Wasze pozytywne reakcje pod ostatnim wpisem potwierdzają, że jest taka potrzeba. Może gdybyśmy częściej mówili o tym, dlaczego jedne osoby pragną mieć dzieci, a inne nie, mniej emocji budziłby ten temat? Może łatwiej byłoby o tym mówić? 
Właściwie nie pamiętam, czy ktoś kiedyś pytał mnie CZY chcę mieć dzieci albo DLACZEGO nie chcę. Bywałam za to strofowana za to, że tak z tym zwlekam, nazywana egoistką, straszona starością w samotności (dzieci jako polisa na starość to mój ulubiony motyw). Pamiętam, jak kiedyś zbeształa mnie lekarka przy okazji badań okresowych, coś w tonie „najpierw czekają nie wiadomo na co, a potem mają pretensje, że nie mogą zajść w ciążę”. Dodam, że wypaliła z tym tekstem ni stąd, ni zowąd, niep…