Przejdź do głównej zawartości

Płciowe stereotypy

Przy okazji wczorajszej celebracji Dnia Kobiet naszła mnie pewna refleksja. Stąd ta notka, która jest przede wszystkim zaproszeniem do wyrażenia opinii.
Otóż do tej pory nie wiązałam raczej kwestii stosunku do rzeczy, konsumpcji i posiadania z płcią.
Wprawdzie nieco zastanawiało mnie, że częściej o minimalizmie czy pozbywaniu się rzeczy piszą mężczyźni. Nawet narzekałam swego czasu, że brakowało mi materiałów o kobiecym spojrzeniu na tę sprawę. Jednak z czasem natrafiałam także na ciekawe strony autorstwa kobiet. No i oczywiście jest jeszcze „Sztuka prostoty” D. Loreau... Uznałam więc, że minimalizm dotyczy cżłowieka jako takiego, a nie konkretnie danej płci.

Niedawno uderzył mnie komentarz do cytowanej już notki z blogu Grzegorza. Przemek, komentując wysiłki Autora zmierzające do zmniejszenia stanu posiadania do 100 rzeczy, stwierdził: „Póki co mam jedną negatywną myśl w tym temacie: przyjdzie kobieta i wszystko wróci do “normy”. Fingers crossed…”. W pierwszym odruchu obruszyłam się. Znowu seksizm i szowinizm! Uporządkowany świat mężczyzn i kobieta jako źródło chaosu i dezorganizacji, jasne. Po chwili zadałam sobie jednak pytanie, a może coś w tym jest? Jakiś okruch prawdy, jak to czasem bywa ze stereotypami? Może my, kobiety, jednak w jakiś sposób zasłużyłyśmy sobie na taką opinię?

Nie lubię uogólnień i staram się unikać stwierdzeń, że „wszyscy faceci to...” albo „to typowo kobieca cecha”. Owszem niektóre cechy czy zdolności statystycznie na pewno częściej przytrafiają się jednej płci, ale to nie znaczy, że druga ma być ich całkowicie pozbawiona. Nawet jeśli 75% znanych nam osób odpowiada jakiejś prawidłowości, zawsze znajdzie się te 25%, które będzie jej zaprzeczać .

Lecz właśnie tak powstają stereotypy. Wynikają z naturalnej dla człowieka tendencji do szufladkowania i upraszczania, niechęci do przyglądania się poszczególnym, jednostkowym przypadkom. Zapominamy o tych 25%, które nie odpowiadają ogólnemu wyobrażeniu i wrzucamy wszystkich do jednego worka. Tak jest łatwiej po prostu.

Wiele też zależy od osobistych doświadczeń, od osób, które znamy osobiście, i posiadanych przez nie cech.
Jak to więc jest ze stosunkiem do rzeczy i płcią? Czy w ogóle można mówić o jakimkolwiek związku? Przecież zakupoholicy i maniacy konsumpcji bywają po obu stronach. Minimaliści też. Znam zarówno mężczyzn-chomiki, jak i kobiety, które mają znikomą ilość rzeczy i wstręt do zakupów.

Napiszcie proszę o Waszych własnych obserwacjach. Nie sądzę, żebyśmy doszli tu obiektywnych wniosków, czy w ogóle do jednoznacznych stwierdzeń, ale ciekawa jestem Waszych opinii. Tej statystyki właśnie. Nie bójcie się subiektywnego spojrzenia, obiecuję, że nie nazwę nikogo „męską szowinistyczną świnią” ;)

Popularne posty z tego bloga

Uniform minimalistki

Temat osobistego uniformu obracam w głowie już od kilku lat, co najmniej. Jednak jeszcze do niedawna nie czułam się gotowa na to, by ostatecznie zdefiniować go dla siebie. Owszem, wiedziałam, że ciągnie mnie w tym kierunku i że coraz bardziej zbliżam się do wprowadzenia go w życie na co dzień. Jednak jeśli obserwowaliście, być może, moje materiały o kolorowej szafie minimalistki na YouTube, w cyklu, w ramach którego zaprezentowałam całą swoją kapsułową garderobę na wszystkie pory roku, mogliście zauważyć, że wprawdzie mój styl i zestawy ubraniowe były już dość wyraziste i powtarzalne, trudno było by nazwać je uniformem. 
Tak jednak się złożyło, że w międzyczasie zmieniłam tryb życia poprzez powrót do oprowadzania po Krakowie (już nie tylko po Wawelu, jak było parę lat temu), więc o wiele częściej wychodzę pracować poza dom. Oczywiście wymusiło to dostosowanie zawartości szafy i pewne jej uzupełnienia. A jednocześnie kilka ubrań z niej wywędrowało. Z powodu zużycia, ale też zmian w mo…

Minimalizm na Nowy Rok - postanowienia

Nie podejmuję noworocznych postanowień, mówiłam już o tym wielokrotnie. Wolę wprowadzać zmiany wtedy, gdy czuję się do nich gotowa, w dowolnym momencie roku. Nie czekam ze swoimi osobistymi zobowiązaniami do poniedziałku czy pierwszego dnia miesiąca. Od dawna uważam, że początek stycznia jest nienajlepszym momentem na takie działania, bo to czas zimowej ciemnicy, często depresyjnej aury i innych nieprzyjemnych okoliczności. Nie znaczy to jednak, że nie kibicuję osobom, które podejmują noworoczne próby zmiany nawyków. Zawsze warto pracować nad sobą i ulepszaniem swojej codzienności. 
Oto więc kilka moich propozycji na plan zmian/postanowienia noworoczne. Oczywiście można je wykorzystać także w innym czasie, ale można też wdrożyć je, czyniąc użytek z energii, jaką daje ten symboliczny nowy początek, jakim jest pierwszy dzień roku. 
Ważna uwaga na początek: moim zdaniem lepiej jest nie stawiać sobie zbyt ambitnych celów i wprowadzać jednocześnie ostrych restrykcji w wielu dziedzinach ży…

Dziesięć lat z minimalizmem

Za długo mnie tutaj, na blogu, nie było. Powodów ku temu było wiele, nie będę po raz kolejny się tłumaczyć. Jeśli czytasz te słowa, prawdopodobnie chociaż trochę mnie lubisz, więc po prostu przepraszam cię za tę ciszę. Trudno wrócić po tak długiej przerwie, ale jest tylko jeden sposób, by tę trudność przełamać. Usiąść i napisać. 
Mija 10 lat od mojego pierwszego zetknięcia się z koncepcją minimalizmu. Nie sądziłam wtedy, że dekadę później będę go nadal stosować. Co więcej, nawet nie wyobrażałam sobie, że kiedykolwiek poczuję się minimalistką. Od tamtego czasu bardzo wiele w moim życiu się zmieniło. Właściwie pod każdym względem na lepsze. Jeśli śledzisz mojego bloga lub kanał, znasz już dobrze historię tych zmian, nie będę więc tym razem opowiadać tej historii po raz kolejny. 
Nie zastanawiam się, co będzie za kolejne 10 lat. Jaka będę, gdzie i jak będę żyć? Tego nie wie nikt. Być może nie będzie mnie już wśród żywych. Tego też nie wiadomo. Nie ma to zresztą żadnego znaczenia dla teg…