Przejdź do głównej zawartości

Jak kocica kanapowa została fitnesską, część I

Ostatnie lata przyniosły wiele pozytywnych zmian w moim życiu. Kosztowały mnie one mnóstwo pracy nad sobą, czasem było mi bardzo ciężko, ale efekty tych zmagań dają mi mnóstwo radości i satysfakcji. Najbardziej dumna jestem z ograniczenia stanu posiadanych rzeczy oraz z faktu, że z tytułowej kocicy kanapowej stałam się osobą aktywną fizycznie.
Najpierw rys historyczny: od dziecka byłam taką małą ofermą. Rozwijałam się poprawnie, ale jeśli chodzi o sprawność fizyczną odstawałam trochę od rówieśników. Jak okazało się na lekcjach wychowania fizycznego, biegałam wolniej niż inni, skakałam niżej i bliżej, refleks miałam raczej żółwi, w grach zespołowych zawadzałam na boisku i właziłam innym pod nogi, a piłka wpadała mi na głowę, co prowadziło do tego, że byłam jedną z tych osób, których podczas wybierania składów drużyn nikt nie chciał mieć u siebie.

Źle było mi z tym bardzo, tym bardziej, że starałam się zawsze z całych sił wypaść jak najlepiej, niestety bez sukcesów. Tylko tym staraniom zawdzięczałam jakie takie pozytywne oceny z WF, zresztą były to jedyne słabsze oceny na moich świadectwach. Zawsze pocieszano mnie więc, że przecież mam wiele innych zdolności, nie można mieć wszystkiego. Któż martwiłby się czwórką z WF na świadectwie z wyróżnieniem? No kto?

Szkoła wreszcie się skończyła, a z nią wuefowe stresy. Kompleksy pozostały. Próbowałam nauczyć się jeździć na nartach - bez sukcesów, za to stłukłam sobie tyłek na najkwaśniejsze jabłko i mało nie rozbiłam się na drzewie. Chodziłam na badmintona przez parę miesięcy, nie było najgorzej, ale też bez rewelacji. Ogółem doszłam do wniosku, że sport nie jest dla mnie, a za ruch wystarczą mi spacery i od czasu do czasu kółko hula hop. Poza tym umiem pływać (żabką), nie topię się, ale przed wodą odczuwam pewien lęk i respekt, na basenie pływam, ale w morzu i innych naturalnych zbiornikach wodnych zaledwie się taplam w bezpiecznej odległości od brzegu, a w międzyczasie zalegam na plaży.

Jak każdy miewałam zrywy, na przykład zapisywałam się na siłownię, która niestety szybko mnie nudziła. Nie mogłam znaleźć formy ruchu, która sprawiałaby mi na tyle przyjemności i satysfakcji, by uprawiać ją systematycznie (poza seksem oczywiście...). Pewnego razu pod wpływem lektury jakiegoś forum nabyłam sobie nawet zestaw trzech płyt DVD z ćwiczeniami. Wykorzystałam go tylko raz, bardzo się spociłam, ledwo dobrnęłam do połowy każdego programu, przez trzy dni miałam zakwasy, więc uznałam, że to wyższa szkoła jazdy i odłożyłam płyty na półkę. Zresztą prowadząca była okropnie irytująca.

Dodam jeszcze, że wbrew temu stanowi rzeczy zawsze byłam przekonana, że ruch jest niezbędny do zachowania zdrowia i sprawności. W rodzinie było wiele przykładów osób, które poprzez lenistwo, brak aktywności i nieumiarkowanie w jedzeniu doprowadziły się do cukrzycy, nowotworów układu pokarmowego, chorób układu krążenia, a w końcu do przedwczesnej śmierci. Było też (mniej niestety) kilka przykładów osób, które zachowały sprawność fizyczną i psychiczną do późnej starości. Udało im się to dzięki różnego rodzaju ruchowi. Wiem, że nie da się uniknąć starości, ale jest jednak znaczna różnica pomiędzy zachowaniem sprawności do dziewięćdziesiątki, a zniedołężnieniem tuż zaraz po pięćdziesiątce, czyli w kwiecie wieku. Co do tego nie miałam wątpliwości.

Mój Małżonek jest także bardzo aktywnym, sprawnym i wysportowanym mężczyzną. I do tego intelignenta bestia, ja to mam szczęście :) Nieraz próbował mnie łagodnie przekonać do zmiany trybu życia, zachęcał, podrzucał takie czy inne patenty, towarzyszył na siłowni. Bezskutecznie.

Trwałam w głębokim przekonaniu, że taka już się urodziłam, typem sportswomanki  nie jestem i nie będę, jaką mnie Panie Boże stworzyłeś, taką mnie masz. Ruchu mam dosyć, bo dużo chodzę (jasssne...). Zaczęłam mieć pewne wątpliwości, gdy zakupiłam sobie takie małe ustrojstwo, krokomierz. Przypięłam go sobie do paska i zmierzyłam, ile kroków średnio robię dziennie. Okazało się, że średnio mniej więcej tyle, co przeciętny Amerykanin, czyli mało. Pocieszyłam się jednak tym, że przecież od czasu do czasu zdarzają się jednak dni, kiedy udaje mi się wypracować zdrowe 10 tysięcy kroków dziennie.

Nieco niepokoił mnie fakt, że spędzam dziennie co najmniej osiem godzin przykuta do komputera (praca) i czasem jeszcze trochę w domu. I kręgosłup często bolał, oj bolał. Z nadwagą walczyłam od wielu już lat, jednak uważałam, że podstawa to dieta. A ruch  to tylko dodatek, żeby za bardzo nie sflaczeć. A, jeszcze był stary znajomy cellulit, który próbowałam zwalczyć pracowicie (chociaż akcyjnie) wcierając w swe szlachetne tylne rejony rozmaite wymyślne smarowidła.

Tak się sprawy miały mniej więcej do początku lutego zeszłego roku. Ale o tym, co takiego się wtedy wydarzyło, dowiecie się w następnym odcinku. Ciąg dalszy nastąpi... 

Popularne posty z tego bloga

Generalne porządki metodą minimalistki

Chciałabym, żeby blog i kanał na YouTube przestały być odrębnymi bytami i zaczęły wzajemnie się uzupełniać. Będę starać się, by każdemu opublikowanemu materiałowi wideo towarzyszył tekst, który będzie jego dopełnieniem. 
Dzisiejszy wpis jest dodatkiem do materiału pod tym samym tytułem, który możecie obejrzeć tutaj:

Opowiadam w nim o moim pomyśle na uproszczenie generalnych porządków. Uważam, że raz na jakiś czas dobrze jest zrobić taki pełen przegląd domu lub mieszkania, zajrzeć w każdy zakamarek, sprawdzić stan posiadania. Jednak trudno byłoby mi wygospodarować cały weekend czy kilka dni, a przecież takie bardzo dokładne porządki wymagają sporo czasu. Są też dość wymagającym procesem pod względem psychicznym, emocjonalnym, bo porządkując, trzeba podejmować szereg mniejszych i większych decyzji. Czego się pozbyć, w jaki sposób, co zostawić, jak zorganizować i poukładać te rzeczy, które zdecydowaliśmy się zatrzymać. 
Pomyślałam więc, że najłatwiej będzie to duże zadanie podzielić na …

Metoda Konmari to nie minimalizm

Wpis jest uzupełnieniem materiału wideo zamieszczonego w serwisie YouTube, który można obejrzeć tutaj: 

Książkę Magia sprzątania Marie Kondo przeczytałam cztery lata temu, o moich wrażeniach możecie przeczytać we wpisie pod tym samym tytułem. Odebrałam ją pozytywnie, ale samej metody nigdy nie stosowałam, bo nie miałam takiej potrzeby, o czym zresztą pisałam w tamtej recenzji. Na dobre w głowie z tej lektury pozostała mi jej myśl przewodnia: poszukiwanie radości w rzeczach i eliminowanie zbędnych przedmiotów w oparciu o kryterium: co chcę zostawić, zamiast stosowanego zwykle przez minimalistów: czego nie potrzebuję i czego chcę się pozbyć. Książki szybko się pozbyłam i nie myślałam o niej więcej.
Dopiero niedawno, gdy coraz częściej docierały do mnie opinie na temat wyprodukowanego przez Netflix serialu Sprzątanie z Marie Kondo(dostępny z polskimi napisami), pomyślałam, że warto byłoby sobie wyrobić własne zdanie na temat tej serii programów, nawet jeśli sama metoda sprzątania Konmari…

Kolorowa szafa minimalistki - także na wakacjach

Ostatni wpis z połowy czerwca. Aż trudno uwierzyć. Jednak to prawda. Nie chcę Was zamęczać tłumaczeniami, dlaczego tak długo milczałam. Niedługo minie pół roku od śmierci Taty. Ostatnie miesiące wbrew pozorom były nie tylko czasem smutku, ale przede wszystkim czasem ważnych zmian w życiu naszej rodziny, częściowo wymuszonych przez odejście Taty, a częściowo przez nią sprowokowanych (?), a może tylko przyspieszonych. Kilka z tych zmian jest naprawdę pozytywnych, dotyczą głównie życia mojej Siostry. W skrócie napiszę tylko, dla tych z Was, którzy zawsze trzymali za nią kciuki (wiecie, że Ula jest osobą niesłyszącą), że Sister zmieniła pracę i na razie jest bardzo zadowolona. A my cieszymy się, że jest doceniana i że ma szanse na rozwój i lepszą jakość życia.
Bałam się, że nie będę umiała już pisać tutaj. Jednak z tym jest chyba jak z jazdą na rowerze. Wystarczy usiąść i zacząć, a reszta idzie już sama...
Oprócz tego, że dużo działo się różnych rzeczy, które wymagały mojej uwagi czy wsp…