Przejdź do głównej zawartości

W obronie telewizji

Morus, uzależniony od kreskówek...
Ostatnio modne jest nieposiadanie telewizora, a co za tym idzie, również nieoglądanie telewizji. Zauważam tę tendencję nie tylko wśród znajomych, ale też na minimalistycznych blogach. Jednym z pierwszych zaleceń, jakie pragnie przekazać każdy minimalista reszcie światu jest: zrezygnuj z kablówki, a najlepiej pozbądź się telewizora! Będziesz mieć więcej czasu, więcej pieniędzy i nie będziesz wystawiony na zgubny wpływ tych niedobrych i ogłupiających reklam! A dzięki temu łatwiej Ci będzie ograniczyć konsumpcję i zakupy.

No dobrze, sporo w tym racji. Telewizja ma wiele wad, to prawda. Może być strasznym ogłupiaczem, odmóżdżaczem, czasozapychaczem i reklamozasypywaczem. Spora część rozmaitych produkcji zapełniających fale eteru wydaje się być przeznaczona dla widzów o poziomie inteligencji ameby czy innego pierwotniaczka. Pozwolę sobie też stwierdzić, że moim zdaniem bezmyślne wgapianie się w ekran wydatnie przyczynia się do coraz bardziej zauważalnego zmatolenia części naszego społeczeństwa. A bombardowanie nieraz kretyńskimi reklamami często pobudza do zupełnie nieprzemyślanych zakupów i rozwija coraz większą chęć posiadania. Wszystko to wiemy. Ale...
Lubię telewizję. Przyznaję się bez bicia. I zastanawiam się dlaczego coraz częściej muszę się z tego tłumaczyć, tak jakby oglądanie telewizji było jakimś brzydkim nałogiem. A już nie daj boże przyznać się, że oglądało się program typu modelki tańczą ze słupkami czy inne you can dance. Bo zaraz prychnięcia pogardliwe oraz inne „Ty TO oglądasz?!”. Niedawno koleżanka z pracy w wielkiej tajemnicy przyznała się, że oglądała dzień wcześniej właśnie TAKI program, ale zaraz potem na wszelki wypadek zastrzegła się, że właściwie to nie ona, tylko jej facet, „no bo wiesz, on to lubi”.

Do piętnastego roku życia nie wolno mi było oglądać telewizji po dwudziestej. Rodzice byli pod tym względem nieustępliwi. Wtedy miałam im za złe. Jako jedyna z całej szkoły nie oglądałam „Niewolnicy Isaury”, „Shoguna” ani „Ptaków ciernistych krzewów”. Za to miałam wieczorami czas na czytanie i naukę. Super, prawda :) ?

Potem, na studiach i jeszcze parę lat po nich, z własnego wyboru nie miałam telewizora. Za to był czas na czytanie, naukę i życie towarzyskie... I było mi z tym dobrze.
Teraz mam telewizor, mam też swoje ulubione programy, które oglądam regularnie. Poza tym w okresach, kiedy Mąż często wyjeżdża służbowo, telewizja dodaje mi otuchy i animuszu, służąc za wirtualne towarzystwo wieczorami.

Jak widzicie, nie jestem osobą, która nie wyobraża sobie życia bez gadającej skrzynki.Wiem, że nie jest niezbędna i że doskonale można się bez niej obejść. Rozumiem też osoby, które jej nie lubią i nie chcą posiadać telewizora. Jednak nie widzę potrzeby, żeby kogokolwiek namawiać do rezygnacji z TV tak po prostu i dla zasady.

Nie trzeba jej od razu skreślać, ale na pewno dobrze zadać sobie przynajmniej raz w życiu pytanie: czy telewizja jest mi potrzebna, czy mógłbym bez niej żyć, czy naprawdę ją lubię? A może jest w moim domu tylko dlatego, że zawsze w nim była? Może wolałbym z niej zrezygnować i mieć czas na inne zajęcia?
I zapewne większość osób odpowie sobie, że nie chce pozbywać się swojego odbiornika. Tak samo jak nie chce rezygnować z dostępu do Internetu i telefonu komórkowego.

Zachęcam do przyjrzenia się krytycznym okiem swojej konsumpcji szeroko pojętych mediów, nie tylko telewizji (także Internetu i prasy). Warto zastanowić się, czy faktycznie lubimy programy, które oglądamy. I dlaczego to robimy? Może tylko z rozpędu, bo telewizor jest włączony i migocze przyjaźnie z kąta? Jak wiele czasu dziennie i tygodniowo mu poświęcamy? Czy nie kosztem innych dziedzin życia?

W naszym domu telewizor jest lubianym, chociaż nie najważniejszym elementem. Świadomie dobieramy programy, bo szkoda nam czasu na oglądanie byle czego. Cieszę się z posiadania abonamentu telewizji kablowej, gdyż daje ona o wiele lepszy dostęp do ciekawych programów popularnonaukowych i rozrywkowych. W czasach „przedkablówkowych” oglądałam jednak czasem też te niezbyt ambitne ogólnodostępne produkcje i nie uważam, żebym marnowała w ten sposób czas, bo zawsze był to świadomy wybór. Zdarzało mi się oglądać rozmaite teleturnieje, konkursy taneczne i kolorowo-plastikowe seriale. Większość z nich na dłuższą metę okazywała się straszliwie nudna, przewidywalna i pusta, ale niektóre z nich pozwalały także miło spędzić czas, pośmiać się i odprężyć.

Telewizja może być pożyteczna. Może uczyć i bawić. Tak samo jak Internet, książki, prasa. Szkodliwe jest tylko bezmyślne korzystanie z niej. Gapienie się godzinami w ekran, ciągłe skakanie po kanałach. Oglądanie przy jedzeniu. Źle, jeśli zamiast spędzać czas z najbliższymi, jedynie oglądamy z nimi telewizję. Albo pozwalamy dzieciakom spędzać całe godziny przed TV, żeby nie musieć się nimi zajmować. Jak w każdej innej dziedzinie życia, szkodzi tylko brak umiaru i równowagi.

Myślę, że tak czy owak wraz z rozwojem technologii i Internetu telewizję czeka wiele zmian, bo to właśnie Internet zabiera jej widzów. Zapewne w przyszłości nastąpi jakaś forma fuzji różnych środków komunikacji, integracja telewizji i sieci. Już teraz pojawiają się takie usługi, jak wideo na życzenie oraz możliwości oglądania telewizji przez Internet. Ciekawa jestem, jakie zmiany przyniesie jeszcze przyszłość.

Popularne posty z tego bloga

Generalne porządki metodą minimalistki

Chciałabym, żeby blog i kanał na YouTube przestały być odrębnymi bytami i zaczęły wzajemnie się uzupełniać. Będę starać się, by każdemu opublikowanemu materiałowi wideo towarzyszył tekst, który będzie jego dopełnieniem. 
Dzisiejszy wpis jest dodatkiem do materiału pod tym samym tytułem, który możecie obejrzeć tutaj:

Opowiadam w nim o moim pomyśle na uproszczenie generalnych porządków. Uważam, że raz na jakiś czas dobrze jest zrobić taki pełen przegląd domu lub mieszkania, zajrzeć w każdy zakamarek, sprawdzić stan posiadania. Jednak trudno byłoby mi wygospodarować cały weekend czy kilka dni, a przecież takie bardzo dokładne porządki wymagają sporo czasu. Są też dość wymagającym procesem pod względem psychicznym, emocjonalnym, bo porządkując, trzeba podejmować szereg mniejszych i większych decyzji. Czego się pozbyć, w jaki sposób, co zostawić, jak zorganizować i poukładać te rzeczy, które zdecydowaliśmy się zatrzymać. 
Pomyślałam więc, że najłatwiej będzie to duże zadanie podzielić na …

Metoda Konmari to nie minimalizm

Wpis jest uzupełnieniem materiału wideo zamieszczonego w serwisie YouTube, który można obejrzeć tutaj: 

Książkę Magia sprzątania Marie Kondo przeczytałam cztery lata temu, o moich wrażeniach możecie przeczytać we wpisie pod tym samym tytułem. Odebrałam ją pozytywnie, ale samej metody nigdy nie stosowałam, bo nie miałam takiej potrzeby, o czym zresztą pisałam w tamtej recenzji. Na dobre w głowie z tej lektury pozostała mi jej myśl przewodnia: poszukiwanie radości w rzeczach i eliminowanie zbędnych przedmiotów w oparciu o kryterium: co chcę zostawić, zamiast stosowanego zwykle przez minimalistów: czego nie potrzebuję i czego chcę się pozbyć. Książki szybko się pozbyłam i nie myślałam o niej więcej.
Dopiero niedawno, gdy coraz częściej docierały do mnie opinie na temat wyprodukowanego przez Netflix serialu Sprzątanie z Marie Kondo(dostępny z polskimi napisami), pomyślałam, że warto byłoby sobie wyrobić własne zdanie na temat tej serii programów, nawet jeśli sama metoda sprzątania Konmari…

Kolorowa szafa minimalistki - także na wakacjach

Ostatni wpis z połowy czerwca. Aż trudno uwierzyć. Jednak to prawda. Nie chcę Was zamęczać tłumaczeniami, dlaczego tak długo milczałam. Niedługo minie pół roku od śmierci Taty. Ostatnie miesiące wbrew pozorom były nie tylko czasem smutku, ale przede wszystkim czasem ważnych zmian w życiu naszej rodziny, częściowo wymuszonych przez odejście Taty, a częściowo przez nią sprowokowanych (?), a może tylko przyspieszonych. Kilka z tych zmian jest naprawdę pozytywnych, dotyczą głównie życia mojej Siostry. W skrócie napiszę tylko, dla tych z Was, którzy zawsze trzymali za nią kciuki (wiecie, że Ula jest osobą niesłyszącą), że Sister zmieniła pracę i na razie jest bardzo zadowolona. A my cieszymy się, że jest doceniana i że ma szanse na rozwój i lepszą jakość życia.
Bałam się, że nie będę umiała już pisać tutaj. Jednak z tym jest chyba jak z jazdą na rowerze. Wystarczy usiąść i zacząć, a reszta idzie już sama...
Oprócz tego, że dużo działo się różnych rzeczy, które wymagały mojej uwagi czy wsp…