Przejdź do głównej zawartości

Dom z widokiem na morze

Zdjęcie z witryny http://www.perivolassuites.gr/
Wbrew powszechnym trendom i zwyczajom spędzania czasu w wakacje, lato upływa mi na pracy po kilkanaście godzin dziennie, z małymi przerwami na sen i jedzenie. Sama chciałam, nikt mnie nie zmuszał, jednak nie ukrywam, że mam już dość i z wielkim utęsknieniem wyczekuję końca tego szaleństwa, czyli przyszłego tygodnia, a potem (wreszcie, tak, tak!!) urlopu. Pieszczę też nadzieję, że to ostatni taki maraton w tym roku.
Zapewne z powodu przepracowania i tęsknoty za wypoczynkiem wróciło do mnie ze szczególną siłą wielkie marzenie, od dawna zagnieżdżone, chociaż ostatnio nie odkurzane. Marzenie o domu nad morzem.

W różnych okresach życia zdarzało mi się, dość regularnie zresztą, pomieszkiwać nad morzem, i zawsze było mi tego mało. Po prostu kocham morza i oceany, niezależnie od ich położenia, zarówno zimne, jak i gorące. I Bałtyk i Śródziemne, nieważne. Jak wiadomo, pływam stylem żałosnym, a na statkach raczej mi niefajnie, więc marynarz byłby ze mnie żaden, ale żona rybaka i owszem :)
Marzę więc o tym, by kiedyś, w namacalnej przyszłości, zamieszkać nad morzem. I prowadzić tam proste, spokojne życie. Dom nie musi być przy plaży, wystarczy mi, żebym mogła widzieć wodę z któregoś z okien i codziennie chodzić na spacer po piasku.




Dom będzie niewielki, skromnie i wygodnie urządzony. Nie chcę spędzać większości czasu na dopieszczanie bibelotów. Ogród tak, ale też nieduży. Żadnych trawników do strzyżenia ani podlewania. Zioła, kwiaty, trochę warzyw.  Życie w niespiesznym rytmie, oprócz pracy czas na spotkania z rodziną i przyjaciółmi. Oraz na oddychanie, słuchanie szumu fal, przyglądanie się światu oraz blogowanie oczywiście.
Powiecie, marzycielka. Hmm, marzycielką byłam zawsze, ale cóż poradzę, że moje marzenia jak do tej pory się spełniają? Może dlatego, że traktuję je poważnie :)
Jeszcze kilka inspirujących zdjęć, jako ilustracja minimalistycznego marzenia (dwa poniżej także z witryny Perivola Suites):


Żeby nie było tak cukierkowo, wzburzone i niespokojne morze też jest świetną scenerią spaceru:


A wieczorem kolacja, z karafką wina oczywiście:


Wracam do pracy, trzeba zarabiać na spełnienie marzeń...

Komentarze

  1. Verónico, bardzo dziękuję za to łącze, artykuł ciekawy, biorąc pod uwagę moje niedawne przemyślenia :) Nie mogę jakoś nadal strawić informacji o kobiecie, która nie zdawała sobie sprawy z tego, że ma ponad sto puszek tuńczyka w domu! Można przeoczyć jedną czy dwie, ale setkę?! Cóż, westchnę tylko, jak zwykle: och, ci Amerykanie... ;)

    OdpowiedzUsuń
  2. no dokladnie! ponad sto puszek tuńczyka!
    przecież to zajmowało całą szafę :-)

    ja rozumiem, że można odkryć jakiegoś zagubionego czekoladowego zająca (jeszcze z wielkanocy) jak mnię się zdarzyło, ale nie stówę tuńczyka ;-)

    OdpowiedzUsuń
  3. podejrzewam, że ma związek z tym, ze raczej mieszkają w domach i to sporych ;) Ja zrobiłam pierwszy krok do realizacji projektu 'domek' (aczkolwiek nie nad morzem :), chociaż to mocno nieminimalistyczny projekt, bo chcę mieć WIĘCEJ miejsca niż w mieszkaniu ;)

    OdpowiedzUsuń
  4. @Verónica: czekoladowe zające to cwane bestie są i potrafią się nieźle zamelinować w kącie szafki ;)
    @dzierzba: e tam, nieminimalistyczny. A kto powiedział, że minimalista nie może mieszkać w domu, tylko musi się gnieść jak sardynka w mieszkaniu? To kwestia dostosowania ilości przestrzeni do potrzeb przecież :)
    Też bym z chęcią przeprowadziła się do czegoś większego (na razie większego mieszkania), bo trochę mi ciasnawo na 40 metrach... I wcale nie chodzi o brak miejsca na rzeczy, lecz o przestrzeń oddechową ;)

    OdpowiedzUsuń
  5. Też marzę o domu... ;-) tylko mój dom marzeń to taki klocek koniecznie z drewnianą elewacją, bo kocham się w drewnie, na stalowej ramie, który mogłabym w razie przeprowadzki przewieźć w inne miejsce, który dawałby dzięki temu więcej wolności... co oczywiste jako nie związany stale z gruntem nie byłby nieruchomością, które kojarzą mi się wprost ze słowem reżim ;] Uwolniłabym się od warunków zabudowy itp. czy minimalistyczny? Nie wiem... 65 m, ja wychowałam się na 49... i co najważniejsze: byłby to dom pasywny... zwieńczony ogrodem a nie blachą... podziwiam "zielone dachy" Lokalizacja? Rodzinne strony :) na pewno na przedmieściu i to niezbyt dużego miasta... Cóż pozostaje mi Wam życzyć SPEŁNIENIA MARZEŃ ! ;-)

    OdpowiedzUsuń
  6. Plusultra, drewno, zielone dachy i dom pasywny także do mnie przemawiają. Ale stałego związania z gruntem się nie obawiam, trzeba mieć korzenie :)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za pozostawienie komentarza. Jeśli chcesz, możesz skontaktować się ze mną bezpośrednio, pisząc na adres ajka@prostyblog.com

Popularne posty z tego bloga

Bezdzietna z wyboru

Noszę ten temat w sobie już od dawna, a zabieram się do wpisu od dobrych paru miesięcy. Wprawdzie w głowie jest gotowy, ale trudno mi się przełamać, by go napisać. Sami zobaczycie dlaczego. 
W pierwszej chwili może wydać się Wam, że sprawy, o których będę pisać w tym i kolejnych wpisach, niezbyt są związane z ogólną tematyką bloga, ale tak jest, moim zdaniem, tylko pozornie. Wszak i tutaj, i w swoich książkach dużo mówię o odwadze życia po swojemu oraz o świadomym podejmowaniu decyzji w każdej dziedzinie. 
Po raz pierwszy poproszono mnie o wypowiedź na temat bycia bezdzietną z wyboru kilka lat temu, do jakiegoś materiału prasowego. Nie czułam się jednak na siłach. Wydawało mi się to sprawą zbyt intymną. Nie chciałam też wciągać w to mojego partnera życiowego. Ma prawo do prywatności i nie musi chcieć dzielić się swoimi osobistymi decyzjami z połową internetu, jedynie dlatego, że jego żona jest blogerką i jak na blogerkę przystało, czasem psychicznie oraz emocjonalnie obnaża się w sie…

15 lat później

Przeglądałyśmy niedawno z moją przyjaciółką Kasią stare zdjęcia. Na jednym z nich zobaczyłam osobę, która wydała mi się znajoma. Zapytałam: co to za baba? - Jak to, nie poznajesz, przecież to Ty! 
Po bliższym przyjrzeniu się stwierdziłam, że to prawda. Ja, jak najbardziej ja, w całej okazałości. Po krótkich obliczeniach ustaliłyśmy datę powstania tej fotografii na 2001 rok. Dla mnie rok trudny, zapamiętałam go nie tylko z powodu zamachu na WTC z 11 września. Bardzo byłam wtedy zagubiona, nieszczęśliwa, samotna, chociaż wciąż wśród ludzi. Poszukująca miłości, stabilizacji, bezpieczeństwa, a jednocześnie często działająca na własną szkodę. Bardzo źle, wręcz fatalnie czułam się w swojej skórze. To chyba był czas mojej prawie rekordowej wagi, chociaż wydaje mi się, że w najbliższych miesiącach jeszcze bardziej przytyłam (ale nie chcę tego pamiętać). 
Gdy zobaczyłam to zdjęcie, przeraziłam się, ale też pomyślałam, że chcę go zachować na pamiątkę. I pokazać światu, co może wydać się Wam dz…

Na rozstaju

Wróćmy do tematu niechcenia dzieci. Obiecałam wyjaśnić Wam, czym kierowałam się w procesie podejmowania ostatecznej decyzji w tej kwestii. Nie traktuję tego jako tłumaczenia się, nie widzę powodu, by się tłumaczyć. Uważam jednak, że za rzadko rozmawia się na ten temat, a Wasze pozytywne reakcje pod ostatnim wpisem potwierdzają, że jest taka potrzeba. Może gdybyśmy częściej mówili o tym, dlaczego jedne osoby pragną mieć dzieci, a inne nie, mniej emocji budziłby ten temat? Może łatwiej byłoby o tym mówić? 
Właściwie nie pamiętam, czy ktoś kiedyś pytał mnie CZY chcę mieć dzieci albo DLACZEGO nie chcę. Bywałam za to strofowana za to, że tak z tym zwlekam, nazywana egoistką, straszona starością w samotności (dzieci jako polisa na starość to mój ulubiony motyw). Pamiętam, jak kiedyś zbeształa mnie lekarka przy okazji badań okresowych, coś w tonie „najpierw czekają nie wiadomo na co, a potem mają pretensje, że nie mogą zajść w ciążę”. Dodam, że wypaliła z tym tekstem ni stąd, ni zowąd, niep…