Przejdź do głównej zawartości

Cyfrowe szaleństwo

Nikogo do zalet fotografii cyfrowej przekonywać chyba nie trzeba. Z mojego minimalistycznego punktu widzenia ma jednak jedną sporą wadę: ilość powstających fotografii. Nie wnikam tu w kwestię ewentualnych innych wad i zalet technicznych, sama zdjęcia robię rzadko i moje fotki mają zwykle charakter czysto dokumentacyjny.

Z każdego dłuższego wyjazdu, a czasem i ze spaceru po mieście, wraca się z pokaźną porcją nowych obrazków. Sami wiecie, teraz nikogo już nie dziwi, że niektórym osobom zdarza się wracać z wakacji z kilkoma tysiącami (!!!) fotografii. Nam nigdy taki wynik się nie zdarzył, ale znam takie przypadki z otoczenia. Potem następuje wstępna selekcja, często zapraszanie znajomych „na oglądanie”. Różne formy publikacji w sieci, na serwisach społecznościowych. Wszystko to na pewno jest bardzo przyjemne, czasem pouczające, jednak prędzej czy później okazuje się, że zamiast kilku czy kilkunastu albumów ze zdjęciami, jak to drzewiej bywało, mamy jakieś tysiące fotek.
Urok i sens fotografii polega dla mnie po pierwsze na staraniu schwytania ulotnego wrażenia, zatrzymania chwili, a po drugie na możliwości powrotu do niej, odświeżenia wspomnienia, które nieco wyblakło. Podobnie jak w przypadku pamiątek o wymowie sentymentalnej i prezentów, jestem zdania, że „nieużywane wspomnienie to martwe wspomnienie”. Przechowywanie prezentów, pamiątek i fotografii ma sens tylko wtedy, gdy mamy czas i chęci, by do nich wracać, oglądać je od czasu do czasu, w taki czy inny sposób je wykorzystywać.Przeglądam zdjęcia z wakacji, by przywołać nastrój lata i beztroski. Są mi więc potrzebne. Jeśli ograniczę się do ich archiwizacji, a potem nigdy do nich nie zajrzę, to będą tylko zajmować cenne miejsce w mojej przestrzeni życiowej (nawet jeśli to tylko płyta CD, i tak zajmuje miejsce).

Wiem, że wiele osób skrzętnie archiwizuje fotografie cyfrowe, co samo w sobie nie jest niczym zdrożnym. Jednak zachęcam do tego, by te wirtualne galerie traktować tak samo, jak i pozostałe nasze kolekcje i zbiory, tzn. od czasu do czasu poddawać je krytycznemu osądowi i nie magazynować namiętnie wszystkiego jak leci. Warto dokonać ostrej selekcji zdjęć przed archiwizacją, a prócz tego zastanowić się, czy na pewno będziemy za dziesięć lat mieć czas i ochotę na zachwycanie się fotografiami z wakacji albo z imienin cioci Jadzi.

Na pewno nie należy pozbywać się tych obrazów, które dokumentują ważne momenty naszego życia. Śluby, komunie, bal maturalny, pierwsze kroki Bubusia... Zdjęcia nigdy nie zastąpią wspomnień i przeżyć, ale dzięki obrazowi utrwalonemu aparatem możemy przypomnieć sobie szczegóły, które poszły w zapomnienie.
Mało kto robi teraz odbitki, przynajmniej w moim otoczeniu, poprawcie mnie, jeśli macie inne doświadczenia. Przy tej ilości powstających zdjęć nie miało by to zresztą większego sensu. Czasem jednak brakuje dawnej przyjemności przeglądania albumów. Na szczęście fotografia cyfrowa daje nowe, całkiem przyjemne możliwości.

Z ich szerokiego wachlarza wybrałam dla siebie jedną: fotoksiążki. Z wybranych, szczególnie ważnych i udanych zestawów fotografii robię album. Ale nie taki zwykły, z fotkami w plastikowych koszulkach, ale „prawdziwy jak z księgarni”. Bardzo lubię styl fotografowania mojego Męża (On jest naszym domowym fotografem, ja ograniczam się do roli Muzy ;), więc wiele radości daje mi przygotowanie takiego albumu. Korzystam z serwisu Blurb, ale wiem, że nasze polskie firmy fotograficzne też mają fotoksiążki w ofercie. Przyjemność ta jest wieloetapowa: od samego opracowania układu fotografii w książce, potem czekanie na przesyłkę, potem rozkosz oglądania gotowej książki. A potem stoi sobie na półce, ślicznie wygląda i zaprasza do przeglądania. O wiele częściej zaglądam do tych papierowych albumów niż do zarchwizowanych płyt CD.
Przygotowanie fotoksiążki wymaga nieco czasu i zachodu oraz wiąże się z pewnymi (niewygórowanymi) kosztami, to zmusza do zastanowienia się, czy faktycznie warto. Nie po to pozbywam się nieczytanych książek, żeby zastawiać regały nieoglądanymi albumami. Ta świadomość powstrzymuje od mnożenia bytów nad potrzebę.

A i tak „ważne są tylko te dni, których jeszcze nie znamy”... Nie przesadzajmy z pielęgnowaniem wspomnień, bo chociaż bardzo istotne, nie powinny nam przesłaniać teraźniejszości.

Komentarze

  1. Pięknie napisane. Sam robię bardzo mocną selekcję zrobionych zdjęć. Także podchodzę do tego tak że za parę lat jak będę przeglądał dysk ze zdjęciami to nie będzie mnie interesowało oglądanie kilka razy tego samego ujęcia. Bardzo dokładnie analizuje archiwizacje zdjęć. Co do odbitek to nie wykonuję ich wcale. Od tego mam duży TV że w każdej chwili oglądam pokaz zdjęć z podkładem muzycznym.
    Pozdrawiam Bartosz

    OdpowiedzUsuń
  2. śliczny kocurek na zdjęciu.

    ja od razu po zrzuceniu na dysk robię porządki zdjęć.
    i te mniej ładne, albo zupełnie niepotrzebne od razu wywalam.
    zresztą, osobiście bardziej lubię zdjęcia robione zwykłą lustrzanką, analogową,m a nie cyfrówką, przez to, że cyfrowych robi się za dużo.

    OdpowiedzUsuń
  3. Zgadzam się że ilość zdjęć może przytłoczyć i też staram się je przeglądać. Ja wolę jednak tradycyjnie wywołane zdjęcia w albumach i moim zdaniem fotoksiążki są okropne ;) ale to tylko moje zdanie.
    Gdy ma się tak duża ilość zdjęć z wakacji itp. to nawet na pokazach znajomi nie chcą już oglądać, gdyż robi się przynudnawo.

    OdpowiedzUsuń
  4. Mi brak cierpliwości do tego, żeby posortować swoje cyfrowe galerie (fotek tradycyjnych już nie przechowuję -- wszystko zdigitalizowałem). Jak patrzę w iPhoto i widzę 31985 zdjęć w 415 zdarzeniach z ostatnich lat, to strasznie nie chce mi się do tego siadać ;-)

    Świetne ostatnie zdanie. Będzie fajowy niedzielny cytat ;-)

    OdpowiedzUsuń
  5. Podobnie jak Verónica- robię porządki zaraz po zrzuceniu na dysk. Na kompie mam założone foldery np. rodzinne, z wyjazdów, uroczystości itp.i wszystko(prawie wszystko) segreguje.
    Problem robi się wtedy jak ktoś jest tak przejęty robieniem zdjęć, że nie skupia się na prawdziwym przeżywaniu tego gdzie jest. Chęć pochwalenia się znajomym bierze górę nad wszystkim. I jeszcze katowanie znajomych milionem podobnych do siebie fotek ze szczegółowym opisem każdej z nich.... Ann

    OdpowiedzUsuń
  6. Dziwne, ale właśnie niedawno przyszło mi do głowy, żeby "przetrzepać" moją Picase i pousuwać zdjęcia, których jest stanowczo za dużo (kilka takich samych ujęć, nieostre itp). Zostawiłam w każdym folderze po 20 do 40 zdjęć. W moim przypadku musi upłynąć jakiś czas, żebym mogła podjąć decyzję czego się pozbyć. Żeby mieć jakiś "kontakt" z moimi dziełami ustawiłam sobie jako wygaszacz ekranu pokaz slajdów z folderu moje obrazy. Czasem mignie mi jakieś zapomniane zdjęcie i nabieram ochoty, żeby pooglądać stare fotki:)

    OdpowiedzUsuń
  7. Bartoszu, też lubię oglądanie na ekranie TV, zupełnie inne wrażenia. Podkład muzyczny niekonieczny, choć dobrze dobrany może być :)
    Verónico, to kolega z zeszłorocznych wakacji. Mam słabość do zwierzyny wszelakiej, a zwłaszcza kociej :)
    Radosnafasola: męczą mnie niektóre pokazy, zwłaszcza kiedy zdjęcia kiepskie. Ale na szczęście większość znajomych zdjęcia robi piękne i zachowuje przyzwoitość w zadręczaniu innych prezentacjami.
    Fotoksiążki: kwestia gustu. Może dlatego mi się podobają, że znam tylko te własnej produkcji ;-) ?
    Paweł, niezły wynik. Też by mi się nie chciało ;-) 415 zdarzeń, prawie 32 tysiące fotek? Fiu fiu i oh lala... To tylko na raty albo jakoś radykalnie trzeba rozwiązać.
    Ann, żal mi takich osób, o jakich piszesz, które nie są w stanie cieszyć się chwilą, tylko rozpaczliwie próbują nałapać jak najwięcej punktów.
    Anonimowy: niektórzy segregują od razu, inni potrzebują czasu i dystansu. Ja też wolę trochę odczekać. Pierwsza selekcja od razu, techniczna, wyrzucanie dubli, nieudanych ujęć, ale z tą poważniejszą nie lubię się aż tak spieszyć. Dopiero z perspektywy czasu widać, czego można się pozbyć bez żalu.

    OdpowiedzUsuń
  8. Z ostatniego urlopu mój znajomy przywiózł 4,5 tysiąca zdjęć... po obejrzeniu 40 ujęć tej samej żaglówki wysiadłam ;) Wiele miał zapewne do pokazania, a w rezultacie nie zobaczyłam prawie nic.
    Ja na bieżąco usuwam nieudane fotki z aparatu, bo wiem, że później już ich nie posortuję i będą mnie wpieniały podczas oglądania na kompie. Zawsze wywołuję dosłownie kilka z każdego wypadu. W dobie terabajtów kiedy dysponujemy nieograniczonymi wręcz powierzchniami dysków twardych, powstało nowe wyzwanie dla minimalisty: ogarnąć jakoś swoje dane... :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Przestałam robić zdjęcia - przywożę wspomnienia :), czasem kilka pocztówek, które wykorzystuję jako zakładki do książek. Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  10. robię albumy. Ale minimalistycznie, bo mam limit-jeden album na 200 zdjęć na 1 rok. Naczęściej z wyjazdów poza Polskę.Zdjęcia są bardziej "wrażeniowe" niż dokumentalne. Do albumów dołączam dodatki np bilety wstępu, mapki z zabytków albo pieniądze, których nie wydałam.Trochę pracy jest ale warto.Albumy są dla mnie i najbliższych. Ciekawsze zdjęcia wywołuję w dużym formacie i oprawiam jak obrazy. Ostatnio też zamówiłam kalendarze ze swoimi zdjęciami. W ogóle, lubię bawić się fotkami :))
    Fajnie, że piszesz. Zmuszasz mnie do myślenia, czy jestem lub czy mogę być bardziej minimalistyczna. Bezcenne:))!
    eska18.live















































































    Fajnie, że poruszasz tka iwle tematów.

    OdpowiedzUsuń
  11. świetne ujęcie. Tematu. Jesteś więc dobrym fotografem:)
    my niestety robimy dużo zdjęć, ale z selekcja jest gorzej. Bo każde wydaje się ważne, tak, jak każda chwila...
    Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  12. Plusultra, przecież on chyba nawet nie miał czasu oddychać, tylko cykał te fotki. Prawdziwe szaleństwo!
    eska18.live, dziękuję za miłe słowa. Ja też lubię bawić się zdjęciami, pozwala mi to inaczej na nie spojrzeć i przywołuje wspomnienia. Robienie z nich obrazów też jest super, zmieniam często zdjęcia w minigalerii na ścianie, takie małe zmiany odświeżają wnętrze mieszkania.
    Miss, jestem zdecydowanie lepsza w ujmowaniu rzeczy na piśmie niż obiektywem.
    Zapewne z czasem i tak będziecie zmuszeni do jakiejś selekcji zdjęć, kiedyś przychodzi taka chwila...

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za pozostawienie komentarza. Jeśli chcesz, możesz skontaktować się ze mną bezpośrednio, pisząc na adres ajka@prostyblog.com

Popularne posty z tego bloga

Sprzątanie zaczyna się w głowie

Nie jestem odkrywcza, twierdząc, że sprzątanie zaczyna się w głowie. Jak wiele innych procesów. Odchudzanie, wypoczywanie, zmiany.

Zacznijmy od jego postrzegania. Często przedstawia się sprzątanie jako czynności nielubiane i nużące. Niektórzy wręcz nim pogardzają i uważają za zajęcie niegodne. To chyba spuścizna czasów, gdy porządki były domeną kobiet oraz osób ubogich lub nisko urodzonych. Nadal zdarza się, że nie szanuje się osób, które zajmują się sprzątaniem zawodowo. Znam osobę, która zatrudnia panią do sprzątania domu wcale nie dlatego, że nie ma czasu, siły czy możliwości, ale dlatego właśnie, że uważa to zajęcie za poniżające, niegodne. 


Wielu ludzi nie lubi sprzątać, bo to ich zdaniem strata czasu, syzyfowa praca, którą trzeba zaczynać od nowa, gdy tylko się skończy. Jednak naturalnym jest, że próbuje się unikać tego,  czego się nie lubi. Opóźnia, robi byle jak, byle było. Szuka wymówek, by usprawiedliwić to, że znów miało się coś innego do zrobienia. 
Czym to grozi?  Tym, że …

Moje pierwsze 500+ i prezent dla czytelników

W listopadzie 2009 r. powstał pierwszy wpis na blogu, który wówczas nazwałam Minimalistka (w serwisie blox). Nosił tytuł Trudne początkii zaczynał się tak: Tytuł blogu jest nieco na wyrost. Nie jestem minimalistką. Może kiedyś będę. Staram się ograniczać liczbę posiadanych rzeczy, upraszczać swoje życie i otaczającą mnie przestrzeń, uczę się świadomie kupować. Dążę do wyeliminowania tego, co zbędne. Walczę z tendencją do gromadzenia przedmiotów i kupowania wciąż nowych rzeczy.  Minęło nieco ponad 8 lat i w tym czasie napisałam w sumie 500 wpisów, łącznie z dzisiejszym.
Gdy zaczynałam, nie miałam najmniejszego pojęcia, dokąd mnie to zaprowadzi. Czułam potrzebę dzielenia się swoim doświadczeniem, wrażeniami z przygody, jaką okazało się stosowanie minimalizmu w praktyce. Z czasem blog stał się zapisem różnych moich przeżyć i przemyśleń, a także relacją z procesu zmian w wielu dziedzinach życia.

DDTVN, Dojrzewalnia Liderek i trudny powrót do codzienności

Trudno jest mi wrócić do normalnego rytmu pisania i nagrywania. Nie mogę się przemóc, by znów pisać o zwykłych, codziennych sprawach. 
Zawsze wydawało mi się, że w żałobie po stracie jednej z najbliższych osób będę przede wszystkim płakać. A tymczasem rzadko mam na to ochotę. Smutek dotyka mnie w zupełnie inny sposób. Siedzi gdzieś głęboko i nieszczególnie mam ochotę go uwalniać. Nastrój faluje, czasem więcej we mnie gniewu na to, że Taty już nie ma, czasem więcej czułości i wdzięczności za to, że był z nami tak długo, ile było to możliwe. 
Blog i kanał na YouTube chwilowo zeszły na dalszy plan, bo moje serce i myśli są teraz gdzie indziej. Są inne ważne sprawy do załatwienia i uporządkowania, część dotyczy przeszłości, część jest istotna dla przyszłości niektórych osób z naszej rodziny, skupiam się więc na tych formalnościach, spotkaniach i załatwianiach. 
Wiem, że z czasem będę czuła coraz silniejszą potrzebę komunikowania się z Wami, czytelnikami i widzami. Z czasem też łatwiej bę…