Przejdź do głównej zawartości

Opowieści wigilijne - podsumowanie konkursu

Zdjęcie autorstwa Hasiny, blog Fabulissime
Oj, trudne zadanie sobie wyznaczyłam przez ten konkurs. Wprawdzie wpłynęło tylko sześć wypowiedzi, ale za to jakich! Jak pisałam wcześniej, najchętniej nagrodziłabym wszystkich, ale nie na tym konkursy przecież polegają...
Bardzo gorąco dziękuję Uczestnikom, sprawiliście mi wielką przyjemność Waszymi relacjami. Dzięki nim poczułam się bliżej Świąt. Miło było też zobaczyć, jak różne osoby (a właściwie rodziny) znajdują własny sposób na świętowanie w zgodzie ze swoimi przekonaniami i upodobaniami. Każdy kładzie akcent w nieco innym miejscu, lecz i tak wszystkie te opowieści ułożyły się w jeden obraz: spotkania z rodziną i przyjaciółmi, mniej lub bardziej skromne, lecz przemyślane prezenty, jadłospis dostosowany do gustów i wielkości żołądków biesiadników, spokój, radość, miłość. Czyli cała to komercjalizacja, o której wspomniała jedna z Autorek, nie przeszkadza nam wcale w przeżywaniu Świąt w taki sposób, jaki nam właśnie odpowiada, a żadne, nawet najbardziej nachalne marketingowe chwyty nie są w stanie zdusić „Ducha Bożego Narodzenia”.
Dosyć jednak mojego wymądrzania się. Czas ogłosić wyniki. Jak wspomniałam, wybór nie był łatwy. Po burzliwych naradach tzw. Żury, czyli ja, postanowiło jednak przyznać trzy równorzędne nagrody. Nagrodzone osoby to Bartosz, Dzierzba i Eska18. Bartosz otrzymuje „Sztukę prostoty”, Dzierzba audiobook Stiega Larssona, natomiast Eska18 zestaw książek o kuchni Pięciu Przemian. Gratuluję :)

Jak obiecałam, opublikuję po kolei wszystkie teksty, także pełne rodzinnego ciepła opowieści autorstwa Veróniki, Moniki oraz Tofalarii, których czytanie dało mi wiele przedświątecznej radości :)

Zanim oddam głos Autorom i Autorkom, kilka słów uzasadnienia.

Bartosz, jak sam twierdzi, nigdy „nie miał smykałki do pisania”. Jednak ten tekst, wprawdzie o dość prostej formie, głęboko poruszył mnie dzięki treści. „Żołnierskimi słowami” opisuje, jak od podejścia „w święta czas zaszaleć” po chwili refleksji przechodzi się do poszukiwania własnego sposobu na przeżywanie tej okazji i jak zamiast automatycznie powtarzać wypracowane od lat schematy, próbuje się nowych dla siebie rozwiązań. Widać, jak Bartosz zmienia sposób patrzenia na świat i życie, wprowadza zmiany, metodą prób i błędów, jeszcze nie wie, dokąd go ta ścieżka zaprowadzi, ale czerpie z tej podróży wiele zadowolenia. Fajnie widzieć, jak przebiega ten proces... Ciekawa jestem, jakie będą wrażenia po Świętach, Bartoszu, podzielisz się z nami refleksjami po fakcie?
Dzierzba i eska18 to wytrawne minimalistki, już od dawna mają takie poszukiwania za sobą, wiedzą, czego chcą, a czego nie, czerpią więc ze Świąt Bożego Narodzenia to, co dla nich najważniejsze, nie martwiąc się o resztę. Dzierzba ujęła mnie opisem choinki i spokoju, jakiego źródłem jest dla niej wigilijna noc, a z kolei eska18 „nowymi świeckimi tradycjami”. Pierniczki miłości chyba sama wdrożę od przyszłego roku, w tym już nie zdążę :).

Dzisiaj nagrodzone wypowiedzi, pozostałe w najbliższych dniach. Zamieszczam je dla ułatwienia w osobnych notkach, żeby łatwiej się czytało.

Wypowiedzi możecie znaleźć tutaj: 


P.S. A i tak najfajniejszą nagrodę dostałam ja :) Was, moi Czytelnicy... 

Komentarze

  1. Jestem zaskoczony. Bardzo mi miło. Ajka czy przypadkiem nie jesteś z zawodu psychologiem?? Rozebrałaś mnie na czynniki pierwsze, ale jakże trafne.
    Po świętach postaram się napisać kilka słów o moich przemyśleniach po świętach.

    Pozdrawiam Bartosz

    OdpowiedzUsuń
  2. dziękuję bardzo :)))

    OdpowiedzUsuń
  3. Mnie również miło :) W sprawie przekazania nagród skontaktuję się z Wami mailowo.
    Bartoszu, nie, skądże znowu, nie jestem psychologiem, nie chciałam Cię rozbierać na czynniki pierwsze, ja po prostu czytam ze zrozumieniem :) A to, nawiasem mówiąc, mieści się w granicach mojego zawodu...

    OdpowiedzUsuń
  4. Ajka. Ciesze się bardzo, że ktoś tak mnie opisał. Rzadko kiedy spotykam się z taką szczerością od innej osoby. Bardzo mi się to podobało.
    Powiem tak jak w tej reklamie: możesz zostać psycholożką :)

    Pozdrawiam Bartosz

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za pozostawienie komentarza. Jeśli chcesz, możesz skontaktować się ze mną bezpośrednio, pisząc na adres ajka@prostyblog.com

Popularne posty z tego bloga

Roczny post zakupowy

Bardzo potrzebowałam tak długiej przerwy w blogowaniu. Rozwijanie kanału na YouTube pochłania dużo wysiłku i uwagi, a wciąż wielu rzeczy muszę się nauczyć i nie wszystko jeszcze wychodzi mi tak, jakbym chciała. Jednak uczę się, a oglądających przybywa, od maja uzbierało się już ponad 600 subskrybentów i odbiór materiałów, które publikuję, jest pozytywny, co zachęca do dalszej pracy w tym kierunku.
Dałam sobie czas, by zdecydować, czy chcę nadal pisać bloga, a jeśli tak, jak to pisanie ma w przyszłości wyglądać. Wiem, że aby Wam czytało się dobrze to, co tworzę, nie mogę traktować blogowania jako obowiązku. Tylko wtedy, gdy będę pisać z wewnętrznej potrzeby i z przyjemnością, będzie to miało sens. 
Minęło kilka miesięcy. Wystarczająco dużo czasu, bym mogła spojrzeć z dystansem na to, w jaki sposób chcę kontynuować swoją internetową działalność. Doszłam do wniosku, że najlepiej będzie połączyć jej dwa rodzaje, tak, by się wzajemnie uzupełniały. Blog daje możliwość dokładniejszego wyjaś…

Sprzątanie zaczyna się w głowie

Nie jestem odkrywcza, twierdząc, że sprzątanie zaczyna się w głowie. Jak wiele innych procesów. Odchudzanie, wypoczywanie, zmiany.

Zacznijmy od jego postrzegania. Często przedstawia się sprzątanie jako czynności nielubiane i nużące. Niektórzy wręcz nim pogardzają i uważają za zajęcie niegodne. To chyba spuścizna czasów, gdy porządki były domeną kobiet oraz osób ubogich lub nisko urodzonych. Nadal zdarza się, że nie szanuje się osób, które zajmują się sprzątaniem zawodowo. Znam osobę, która zatrudnia panią do sprzątania domu wcale nie dlatego, że nie ma czasu, siły czy możliwości, ale dlatego właśnie, że uważa to zajęcie za poniżające, niegodne. 


Wielu ludzi nie lubi sprzątać, bo to ich zdaniem strata czasu, syzyfowa praca, którą trzeba zaczynać od nowa, gdy tylko się skończy. Jednak naturalnym jest, że próbuje się unikać tego,  czego się nie lubi. Opóźnia, robi byle jak, byle było. Szuka wymówek, by usprawiedliwić to, że znów miało się coś innego do zrobienia. 
Czym to grozi?  Tym, że …

Moje pierwsze 500+ i prezent dla czytelników

W listopadzie 2009 r. powstał pierwszy wpis na blogu, który wówczas nazwałam Minimalistka (w serwisie blox). Nosił tytuł Trudne początkii zaczynał się tak: Tytuł blogu jest nieco na wyrost. Nie jestem minimalistką. Może kiedyś będę. Staram się ograniczać liczbę posiadanych rzeczy, upraszczać swoje życie i otaczającą mnie przestrzeń, uczę się świadomie kupować. Dążę do wyeliminowania tego, co zbędne. Walczę z tendencją do gromadzenia przedmiotów i kupowania wciąż nowych rzeczy.  Minęło nieco ponad 8 lat i w tym czasie napisałam w sumie 500 wpisów, łącznie z dzisiejszym.
Gdy zaczynałam, nie miałam najmniejszego pojęcia, dokąd mnie to zaprowadzi. Czułam potrzebę dzielenia się swoim doświadczeniem, wrażeniami z przygody, jaką okazało się stosowanie minimalizmu w praktyce. Z czasem blog stał się zapisem różnych moich przeżyć i przemyśleń, a także relacją z procesu zmian w wielu dziedzinach życia.