Przejdź do głównej zawartości

Poświątecznie

Święta minęły, wraz z całą swoją magią, i jak zawsze pozostał mi pewien niedosyt, żal, że znów trzeba czekać cały rok. „Lubię święta, choć są tylko raz do roku”. Jeden z nagrodzonych uczestników świątecznego konkursu, Bartosz, zgodnie z obietnicą nadesłał krótkie podsumowanie jego pierwszych Świąt „w duchu minimalizmu”, dzięki jego wypowiedzi jeszcze przez chwilę można pooddychać świąteczną atmosferą. Zanim przeczytacie poniższą relację, warto wrócić do konkursowej opowieści Bartosza, żeby porównać, jak wyglądały jego plany na Święta i co z tego wynikło.
Dzięki konkursowi wyręczyłam się nieco Czytelnikami w pisaniu na blogu, muszę przyznać, że to świetne i bardzo dla mnie wzbogacające doświadczenie. Zawsze byłam przekonana, że gościnne wpisy od czasu do czasu są powiewem życia i świeżego powietrza dla blogu, dodają mu energii. Dlatego od czasu do czasu na pewno będą się tu jeszcze pojawiać goście. Jeśli ktoś z czytających te słowa poczuje wenę i pragnienie napisania czegoś dla mnie, serdecznie zapraszam i proszę o kontakt.
Na razie dzisiaj jeszcze oddaję głos Bartoszowi, a sama znów przemówię własnym głosem już wkrótce. Autorem zdjęć ilustrujących wpis jest sam Bartosz.


Święta za nami, Nowy Rok przed nami.
Wśród znajomych z pracy i nie tylko panuje moda na powiedzenie; „Święta, święta i po świętach” i tu zaczynam się zastanawiać dlaczego tyle osób w ten sposób podchodzi do świąt. Tyle narzekają przed świętami, ile to pieniędzy wydali, jak długo stali w kolejce, jacy tak naprawdę tymi świętami są zmęczeni. 

Powstaje wówczas moje pytanie, co się z tymi ludźmi dzieje? Czy tylko ja jestem inny? Czy to jest ten cały konsumpcjonizm? Ludzie po prostu są w amoku.


Dlatego ja jestem szczęśliwy, jak minęły mi te święta: przede wszystkim spokój, rodzina i co najważniejsze cisza od tego całego zgiełku. 
Ostatnio przeczytałem informacje, że ktoś by chciał otrzymać taki odtwarzacz mp3, w którym będzie sobie mógł puścić idealną ciszę, jak do tej pory nie wynaleźli takiego.
Dało mi to do myślenia.  
W drugim dniu świąt na spacerze z rodziną zauważyłem tę ciszę, patrzyłem, jaki mają wystrój domy, sklepy. Spostrzegłem takie drobiazgi, które dla praktykującego minimalisty mogłyby zastąpić cały wystrój świąt.

Gdy zapytałem rodzinę, czy zwróciła uwagę na wspaniałą choinkę przed  jednym z centrów handlowych wszyscy zgodnie powiedzieli, że tak, a ja na to: czy zauważyliście, jakie wspaniałe gdzieniegdzie światełka ukryte w choince migają? Każdy zaczął się ze mną spierać że nic takiego tam nie ma.



Ja powiedziałem jedno zdanie: gdybyście nie mieli zaprzątniętej głowy niepotrzebnymi rzeczami, zwracalibyście uwagę na takie drobiazgi.

Tak mi się wydaje, iż w tym minimalizmie chyba o to chodzi, o zmniejszenie tych wszystkich rzeczy.

Te wszystkie sprawy nas przytłaczają, minimalista dzięki temu, że nie ma tyle niepotrzebnych rzeczy na głowie, potrafi zauważyć takie drobiazgi, które innym przemykają, nawet przez szał zakupów nie są w stanie zauważyć, ile niepotrzebnych rzeczy kupują.

Święta w moim domu minęły bardzo spokojnie i minimalistycznie. Udało się spędzić czas z rodziną.

Bez przejedzenia, bez zgiełku ze strony znajomych. Spacery z rodziną. Wspaniale prezenty, które zostały przemyślane i będą używane na co dzień.



Co do prezentów dla dzieci najbardziej trafnym było doładowanie telefonu. Zabawki używane przez chwilkę i trafiły w kąt. Tym bardziej cieszę się, że nie wydałem na nie majątku.

Oczekuję teraz na spędzenie nocy sylwestrowej z rodziną. W duchu minimalizmu idziemy z małżonką do NOT-u czyli: Nocne Oglądanie Telewizji :). Już wybieram ciekawe filmy na ten wspólny wieczór. Chyba, że ktoś ze znajomych zadzwoni w ostatniej chwili i nas zaprosi (w co wątpię)

Na Sylwestra każdy lokal nabija ile się da do sali. Nie ma zazwyczaj co jeść i gdzie się bawić, pomijając już kolosalny koszt.

Wolę już w domu spokojnie spędzić tę noc i zauważyć każde światełko na niebie o godzinie 24. Jakież to piękne. Nadmienię, że nie używam petard z przyczyn czysto ekonomicznych. Szkoda mi wypuścić w powietrze 100 zł, a efekt średni.

Ależ się rozpisałem. Może troszkę chaotycznie to jest przelane na papier, chciałem jak najwięcej przemyśleń na koniec roku przekazać w jak najkrótszej formie.

Dziękuję za lekturę.

Szczęśliwego Nowego Roku – życzę wszystkim,  abyśmy wszyscy w ten nowy rok wkroczyli z minimalistycznymi postanowieniami.

Pozdrawiam, Bartosz

Komentarze

  1. Bardzo mi się podoba historia Bartosza.

    Skoro piszemy "po" :) to miałam kilka doznań estetycznych. Spośród nich niektóre otarły się o konsumpcję, taką dosłowną. Zachwycił mnie bowiem kształt pieroga biłgorajskiego, który stworzyła moja teściowa Ela. Urzekł mnie nocą chrupiący śnieg podczas dłuższej przechadzki w celu udania się w gości oraz slajdy z Etiopii, na które przypadkiem się załapaliśmy :)

    Ale najciekawszym akcentem były rodzinne historie, które usłyszałam po raz pierwszy, ilustrowane przedwojennymi zdjęciami. Być może będzie to nowa ciekawa tradycja wigilijna u nas.

    OdpowiedzUsuń
  2. Uwielbiam snucie opowieści przez osoby starsze... nawet juz przez rodziców;) Śmiechu co nie miara... Święta temu sprzyjają, chcemy się zatrzymać i siebie posłuchać :)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za pozostawienie komentarza. Jeśli chcesz, możesz skontaktować się ze mną bezpośrednio, pisząc na adres ajka@prostyblog.com

Popularne posty z tego bloga

Bezdzietna z wyboru

Noszę ten temat w sobie już od dawna, a zabieram się do wpisu od dobrych paru miesięcy. Wprawdzie w głowie jest gotowy, ale trudno mi się przełamać, by go napisać. Sami zobaczycie dlaczego. 
W pierwszej chwili może wydać się Wam, że sprawy, o których będę pisać w tym i kolejnych wpisach, niezbyt są związane z ogólną tematyką bloga, ale tak jest, moim zdaniem, tylko pozornie. Wszak i tutaj, i w swoich książkach dużo mówię o odwadze życia po swojemu oraz o świadomym podejmowaniu decyzji w każdej dziedzinie. 
Po raz pierwszy poproszono mnie o wypowiedź na temat bycia bezdzietną z wyboru kilka lat temu, do jakiegoś materiału prasowego. Nie czułam się jednak na siłach. Wydawało mi się to sprawą zbyt intymną. Nie chciałam też wciągać w to mojego partnera życiowego. Ma prawo do prywatności i nie musi chcieć dzielić się swoimi osobistymi decyzjami z połową internetu, jedynie dlatego, że jego żona jest blogerką i jak na blogerkę przystało, czasem psychicznie oraz emocjonalnie obnaża się w sie…

15 lat później

Przeglądałyśmy niedawno z moją przyjaciółką Kasią stare zdjęcia. Na jednym z nich zobaczyłam osobę, która wydała mi się znajoma. Zapytałam: co to za baba? - Jak to, nie poznajesz, przecież to Ty! 
Po bliższym przyjrzeniu się stwierdziłam, że to prawda. Ja, jak najbardziej ja, w całej okazałości. Po krótkich obliczeniach ustaliłyśmy datę powstania tej fotografii na 2001 rok. Dla mnie rok trudny, zapamiętałam go nie tylko z powodu zamachu na WTC z 11 września. Bardzo byłam wtedy zagubiona, nieszczęśliwa, samotna, chociaż wciąż wśród ludzi. Poszukująca miłości, stabilizacji, bezpieczeństwa, a jednocześnie często działająca na własną szkodę. Bardzo źle, wręcz fatalnie czułam się w swojej skórze. To chyba był czas mojej prawie rekordowej wagi, chociaż wydaje mi się, że w najbliższych miesiącach jeszcze bardziej przytyłam (ale nie chcę tego pamiętać). 
Gdy zobaczyłam to zdjęcie, przeraziłam się, ale też pomyślałam, że chcę go zachować na pamiątkę. I pokazać światu, co może wydać się Wam dz…

Na rozstaju

Wróćmy do tematu niechcenia dzieci. Obiecałam wyjaśnić Wam, czym kierowałam się w procesie podejmowania ostatecznej decyzji w tej kwestii. Nie traktuję tego jako tłumaczenia się, nie widzę powodu, by się tłumaczyć. Uważam jednak, że za rzadko rozmawia się na ten temat, a Wasze pozytywne reakcje pod ostatnim wpisem potwierdzają, że jest taka potrzeba. Może gdybyśmy częściej mówili o tym, dlaczego jedne osoby pragną mieć dzieci, a inne nie, mniej emocji budziłby ten temat? Może łatwiej byłoby o tym mówić? 
Właściwie nie pamiętam, czy ktoś kiedyś pytał mnie CZY chcę mieć dzieci albo DLACZEGO nie chcę. Bywałam za to strofowana za to, że tak z tym zwlekam, nazywana egoistką, straszona starością w samotności (dzieci jako polisa na starość to mój ulubiony motyw). Pamiętam, jak kiedyś zbeształa mnie lekarka przy okazji badań okresowych, coś w tonie „najpierw czekają nie wiadomo na co, a potem mają pretensje, że nie mogą zajść w ciążę”. Dodam, że wypaliła z tym tekstem ni stąd, ni zowąd, niep…