Przejdź do głównej zawartości

Sol Invictus i Zbawiciel Świata

Zdjęcie autorstwa Magdaleny Björnsdotter, blog Me and Alice
Wyciągnęłam z Was wspaniałe świąteczne historie, jestem więc Wam też winna kilka słów o tym, co dla mnie w Świętach najważniejsze. Cóż, nasze Boże Narodzenie nie różni się zbytnio atmosferą od tych, które opisywali uczestnicy świątecznego konkursu. Nie będę tu więc rozpisywać się ani o zredukowanym jadłospisie (nie lubimy się przejadać), ani o skromnie i prosto ubranej choince (ozdoby z drewna i słomy, trochę bombek, czasem czekoladki w barwnych papierkach), niewielkiej ilości ozdób w domu.
Sporo myślałam ostatnio o symbolice związanej ze Świętami i o tym, że zapominamy o pogańskich korzeniach wielu z tych obrzędów. Bardzo dawno temu, w czasach przedchrześcijańskich nasi praprzodkowie także świętowali o tej porze roku. Dla nich okazją do świętowania było przesilenie zimowe, „odradzanie się Słońca”. U Słowian było to Godowe Święto, Szczodre Gody, Święto Zimowego Stania Słońca. Cieszono się wtedy ze zwycięstwa światła nad ciemnością, kończył się czas nocy i śmierci i powracała nadzieja na odradzanie się życia.
Czas ten był także poświęcony duszom zmarłych przodków, by ogrzać dusze, palono ogień, urządzano też uczty, by je nakarmić. Dodatkowe nakrycie na wigilijnym stole symbolizowało pierwotnie miejsce dla zmarłych przodków, dopiero później zaczęto je nazywać miejscem dla zbłąkanego wędrowca.
Fakt, że z nadejściem chrześcijaństwa czas zimowego świętowania nabrał zupełnie innego wymiaru wcale mnie nie bulwersuje, pomimo mojego bardzo krytycznego stosunku do wszelkich kościołów jako takich. Jak pisze Hanna Szymanderska w książeczce „Wigilia”:
Niezwyciężonemu Słońcu pogańskiego świata Kościół chrześcijański uznał za właściwe przeciwstawić Chrystusa - Słońce Sprawiedliwości. Z całą świadomością zamienił więc dzień Narodzin Niezwyciężonego Słońca w narodziny Zbawiciela Świata - Solis Salutis - Słońca, które wzeszło, aby zbawić świat. Kościół wprowadził wprawdzie własny cykl świąt zimowych: Boże Narodzenie, Nowy Rok i Trzech Króli, lecz usytuował je dokładnie w dniach uroczystości pogańskich. Ta dalekowzroczna polityka Kościoła przyczyniła się do pewnego przemieszania, ale także do powstania bogatej i wielce urozmaiconej obrzędowości świąt Bożego Narodzenia. W obrzędowości tej splatają się więc poważne i smutne elementy pogańskiego kultu zmarłych z niefrasobliwym nastrojem rzymskich obrzędów saturnalijnych i noworocznych, a tajemniczy charakter nocy poprzedzającej moment przesilenia zimowego - nocy wigilijnej - niezwykle silnie przemawia do wyobraźni ludowej.
 Cieszę się z tego przemieszania, bo właśnie dzięki niemu święto Bożego Narodzenia ma tak silną wymowę. Przemawia do mnie zarówno symbolika chrześcijańska, radość i nadzieja płynąca z narodzenia przyszłego Zbawiciela, jak i pogańska obrzędowość związana z kultem Słońca.

Przecież ja także cieszę się z tego, że znów dni będą coraz dłuższe, że wraca światło. Podczas Wigilii myślę też o bliskich osobach, których już nie ma wśród żywych. Na ich intencję zapalam jedną ze świec.

Dla mnie najważniejsze podczas Świąt są miłość i światło. Spędzamy święta w taki sposób, żeby nacieszyć się towarzystwem najbliższych osób. A na czas Wigilii zawsze zapalamy mnóstwo świec, by cieszyć się ich ciepłym światłem. Są dla mnie symbolem światła, jakim w naszym życiu jest miłość.

Życzę Wam moi Czytelnicy, byście niezależnie od światopoglądu i wyznania znajdowali wokół siebie światło i miłość, by nigdy nie opuszczała Was nadzieja. Życzę Wam radości nie tylko od święta. A przede wszystkim życzę Wam WESOŁYCH ŚWIĄT BOŻEGO NARODZENIA!

Popularne posty z tego bloga

Lekcje szczęścia – 3. Ogarnij się!

Dzień dobry w Nowym Roku! Jak tam Wasze postanowienia noworoczne? Lubicie je podejmować? Udaje się Wam ich dotrzymywać?
Jeszcze parę lat temu też robiłam podsumowania starego roku, a z początkiem nowego po raz kolejny podejmowałam projekt „Nowa ja”. Do pewnego momentu niestety dość nieskutecznie, entuzjazm szybko opadał i próby zmian kończyły się porażką. Schemat ten ostatecznie przeszedł do przeszłości wraz z rozpoczęciem stosowania podejścia minimalistycznego. Po prostu zaczęłam naprawdę zmieniać swoje nawyki w miarę ich identyfikowania i przestałam czekać z wprowadzaniem zmian do poniedziałku albo początku roku. Gdy stwierdzałam, że jakieś moje zachowanie mi przeszkadza i wymaga korekty, od razu zabierałam się do pracy nad nim. Stopniowej, ale skutecznej. Gdy nie udawało się jedną metodą, próbowałam innych. 
Nie o to chodzi, że nie widzę sensu w podejmowaniu noworocznych postanowień. Nawet więcej, myślę, że warto wykorzystać potencjał „nowego początku”, jaki daje zmiana daty w kal…

Jeszcze prościej

To, że ostatnio rzadko poruszam na blogu temat minimalizmu, nie znaczy, że przestał być dla mnie ważny. Jest nadal istotny, ale w inny sposób niż wtedy, gdy wprowadzałam największe zmiany w swoim życiu i przestrzeni osobistej. Pisałam o tym we wpisie Procesy w tle
Po ośmiu latach mówienia i pisania o nim czuję przesyt. Nie mam już ochoty czytać książek ani blogów związanych z tym tematem. Nie twierdzę, że nie warto, bo wiele mądrych treści wciąż powstaje, jedynie ja nie mam już potrzeby dalej drążyć tych kwestii.

Nadal bardzo istotna jest dla mnie prostota, coraz ważniejsza. To raczej już nie ulegnie zmianie, bo zawsze ją lubiłam, a z czasem stała się dla mnie myślą przewodnią. W każdej dziedzinie życia. Prostota wypowiedzi, przekazu, formy i treści. W estetyce i ubiorze. W wystroju mieszkania. Na talerzu - bardzo istotna. Prostota i skuteczność rozwiązań - w pracy, nauce, komunikacji. Nie zajmują mnie natomiast zbytnio sprawy ilości rzeczy i zajęć, które na pewnym etapie były tak …

Jak żyć?

Gdy wydawnictwo Otwarte zaproponowało mi przesłanie do zrecenzowania książki Matsa i Susan Billmarków „Naucz się żyć”, poczułam się zaintrygowana z kilku powodów. Po pierwsze: tytuł. Pomyślałam, że to odważne przedsięwzięcie, próba napisania poradnika odpowiadającego na słynne pytanie „Jak żyć?”. Po drugie: informacja o tym, że pozycja ta jest w Szwecji bestsellerem, sprzedała się w ponad 500 tys. egzemplarzy. A trzecim powodem, dla której chciałam ją przeczytać, była bardzo wesoła i kolorowa okładka. Wiadomo, nie ocenia się książki po okładce, ale ta bardzo zachęcała do lektury.

Obiecałam sobie, że nie przeczytam niczego na temat słynnego duńskiego hygge, wystarczył mi jeden artykuł w jakimś kolorowym magazynie przejrzany u fryzjera, ale poradnik „Naucz się żyć” wydawał się nie mieć na szczęście nic wspólnego ze wspomnianym zjawiskiem, oprócz skandynawskiej proweniencji. 
Lektura okazała się satysfakcjonująca. Książka objętościowo niewielka, ale skoncentrowana treściowo. Myślałam, ż…