Przejdź do głównej zawartości

Życie po minimalizmie

Powstało właśnie polskie forum minimalistów, minimalTALK. Założycielem forum jest Łukasz, autor blogu Zmiana kursu. Gratuluję Łukaszowi pomysłu, odwagi oraz zapału do budowania społeczności minimalistów, bardzo jestem ciekawa, jak potoczą się losy forum, jakie tematy będą na nim poruszane oraz czy będzie miało wielu aktywnych użytkowników. Bardzo cieszę się, że przybywa osób zainteresowanych takim właśnie podejściem do życia, miłośników prostoty i umiaru. Potrzeba przynależności do wspólnoty czy grupy jest sprawą naturalną, czujemy się lepiej i bezpieczniej, gdy jesteśmy częścią większej społeczności, a nie rozbitkiem na bezludnej wyspie.
Zarejestrowałam się jako użytkownik w ramach wspierania tej inicjatywy, jednak wiem, że raczej na forum nie będę się udzielać. Nie jestem zwierzem forumowym. Chyba moją potrzebę przynależności do społeczności minimalistów wystarczająco zaspokajają kontakty z Czytelnikami blogu oraz innymi blogerami, co i tak pochłania całkiem sporo czasu. Nigdy też nie odmówiłam odpowiedzi na żadne pytanie czytelnika, ani zadane pocztą elektroniczną, ani w komentarzach. Zawsze chętnie dzielę się doświadczeniami, bo przecież innym może być łatwiej, jeśli poznają sprawdzone rozwiązania. Właśnie dlatego zaczęłam pisanie Minimalistki, z potrzeby opowiedzenia innym o tym, jakie zmiany wprowadziłam w swoim życiu.

I do tego służyć będzie zapewne nowo powstałe forum, do dzielenia się doświadczeniami, sprawdzonymi rozwiązaniami, do lepszego poznania siebie nawzajem. Na pewno będzie wielką pomocą dla tych osób, które dopiero odkrywają dla siebie minimalizm, szukają swojego sposobu na uproszczenie życia. Dobrze mieć kogo zapytać, gdzie sprzedać niepotrzebne rzeczy, jak pozbyć się nieczytanych książek itd. Polecić sobie ciekawy tekst, książkę czy film. Opisać patent na pakowanie walizki.

Od jakiegoś czasu nachodzą mnie takie dość natrętne myśli: ile można pisać o minimalizmie? Na pewno sporo. Pytanie brzmi jednak: kiedy dojdziemy do etapu kręcenia się w kółko? Na razie jeszcze nie dostrzegam nudy na naszych polskich blogach poświęconych tej tematyce, ale przecież przyjdzie taki dzień, że trudno będzie napisać coś ciekawego i świeżego, czego jeszcze nie przemielono na dziesiątą stronę. Wiadomo, każdy wnosi coś osobistego do poruszanego tematu, opowiada własną historię, ale część pomysłów i spostrzeżeń będzie się powtarzać.

Tofalaria opublikowała ostatnio dwa bardzo ciekawe „szafiarskie” wpisy. Wydawało się, że na temat porządkowania garderoby trudno jeszcze coś odkrywczego powiedzieć, a tymczasem Ona świetnie sobie z tym tematem poradziła, co więcej skłoniła mnie do refleksji, a Jej trafne spostrzeżenia ułatwiły mi zrozumienie własnych błędów. Niejednokrotnie lektura blogów skłania mnie do zastanowienia, podsuwa nowe rozwiązania. Oby ten stan rzeczy trwał jak najdłużej.

Zastanawiam się także nad tym blogiem, Minimalistką. Powstał, jak wspominałam, z chęci dzielenia się doświadczeniami z pewnego etapu życia, na którym się znalazłam. Etapu przejściowego od nadmiaru do umiaru. Okresu nauki dyscypliny oraz intensywnej pracy nad sobą. Mnóstwa zmian, małych i dużych. Upraszczania, ograniczania, porządkowania, minimalizowania. Zrodził się z radości odkrywania swojego potencjału oraz z chęci pokazania innym, że każdy może ten potencjał w sobie odnaleźć. Opowiadam Wam o tym, jak pozbywam się starych przyzwyczajeń i zamieniam złe nawyki na dobre. Większość z tych nowych nawyków już się utrwaliła, teraz po prostu coraz rzadziej wracam do dawnych błędów, wiem już, jak ich unikać, a nowe rozwiązania w większości weszły mi w krew, stały się odruchem.

I im dalej jestem na tej ścieżce, tym bardziej widzę, że minimalizm jest tylko narzędziem, a nie celem samym w sobie.
Zatytułowałam ten wpis „Życie po minimalizmie” z czystej przekory. Dla  mnie nie będzie „życia po minimalizmie”, bo nie zamierzam zawracać z tej drogi, na której mi tak dobrze. To nie jest tylko etap. Etapem jest samo przejście od stanu poprzedniego chaosu do obecnego uporządkowania. Po tym etapie będzie jeszcze prostsza prostota ;-)
Tyle tylko, że moim zdaniem nie da się na ten temat ględzić w nieskończoność, bo życie nie sprowadza się do upraszczania. Upraszcza się po to, żeby mieć miejsce i czas na ważne dla nas kwestie. Z czego na szczęście wszyscy moi współblogerzy świetnie zdają sobie sprawę. I na razie mamy jeszcze o czym pisać, jeśli chodzi o minimalizm.
Ale za jakiś czas kolejny wpis o porządkach po prostu już mi przez klawiaturę nie przejdzie, bo się nim zakrztuszę jak nieświeżą bułką. A Wy też nie będziecie mieli najmniejszej nawet ochoty czytać kolejnej story „o tym, jak uprościłam ....”.

I co wtedy? Jeszcze nie wiem. Wiem, w jakim kierunku zdążam, wiem, co chodzi mi po głowie, jakie mam marzenia i plany, wiem, dokąd prowadzi mnie całe to upraszczanie. Domyślam się, że obecny stan posiadania nie jest ostateczny, będą jeszcze czystki w niektórych obszarach życia i  mieszkania, a w innych natomiast nastąpi optymalizacja zasobów ;-) Widzę, dokąd to zmierza, ale na razie ten widok dopiero majaczy na horyzoncie, chociaż powoli zbliżam się do niego.

Wiem, że chcę i potrzebuję pisać, wiem, że będę to robić w przyszłości. Nie wiem jeszcze tylko, czy Wy będziecie chcieli czytać o innych sprawach niż minimalizm? W przyszłości, bo zakładam, że na razie to jeszcze gorący temat :)

Popularne posty z tego bloga

Uniform minimalistki

Temat osobistego uniformu obracam w głowie już od kilku lat, co najmniej. Jednak jeszcze do niedawna nie czułam się gotowa na to, by ostatecznie zdefiniować go dla siebie. Owszem, wiedziałam, że ciągnie mnie w tym kierunku i że coraz bardziej zbliżam się do wprowadzenia go w życie na co dzień. Jednak jeśli obserwowaliście, być może, moje materiały o kolorowej szafie minimalistki na YouTube, w cyklu, w ramach którego zaprezentowałam całą swoją kapsułową garderobę na wszystkie pory roku, mogliście zauważyć, że wprawdzie mój styl i zestawy ubraniowe były już dość wyraziste i powtarzalne, trudno było by nazwać je uniformem. 
Tak jednak się złożyło, że w międzyczasie zmieniłam tryb życia poprzez powrót do oprowadzania po Krakowie (już nie tylko po Wawelu, jak było parę lat temu), więc o wiele częściej wychodzę pracować poza dom. Oczywiście wymusiło to dostosowanie zawartości szafy i pewne jej uzupełnienia. A jednocześnie kilka ubrań z niej wywędrowało. Z powodu zużycia, ale też zmian w mo…

Minimalizm na Nowy Rok - postanowienia

Nie podejmuję noworocznych postanowień, mówiłam już o tym wielokrotnie. Wolę wprowadzać zmiany wtedy, gdy czuję się do nich gotowa, w dowolnym momencie roku. Nie czekam ze swoimi osobistymi zobowiązaniami do poniedziałku czy pierwszego dnia miesiąca. Od dawna uważam, że początek stycznia jest nienajlepszym momentem na takie działania, bo to czas zimowej ciemnicy, często depresyjnej aury i innych nieprzyjemnych okoliczności. Nie znaczy to jednak, że nie kibicuję osobom, które podejmują noworoczne próby zmiany nawyków. Zawsze warto pracować nad sobą i ulepszaniem swojej codzienności. 
Oto więc kilka moich propozycji na plan zmian/postanowienia noworoczne. Oczywiście można je wykorzystać także w innym czasie, ale można też wdrożyć je, czyniąc użytek z energii, jaką daje ten symboliczny nowy początek, jakim jest pierwszy dzień roku. 
Ważna uwaga na początek: moim zdaniem lepiej jest nie stawiać sobie zbyt ambitnych celów i wprowadzać jednocześnie ostrych restrykcji w wielu dziedzinach ży…

Dziesięć lat z minimalizmem

Za długo mnie tutaj, na blogu, nie było. Powodów ku temu było wiele, nie będę po raz kolejny się tłumaczyć. Jeśli czytasz te słowa, prawdopodobnie chociaż trochę mnie lubisz, więc po prostu przepraszam cię za tę ciszę. Trudno wrócić po tak długiej przerwie, ale jest tylko jeden sposób, by tę trudność przełamać. Usiąść i napisać. 
Mija 10 lat od mojego pierwszego zetknięcia się z koncepcją minimalizmu. Nie sądziłam wtedy, że dekadę później będę go nadal stosować. Co więcej, nawet nie wyobrażałam sobie, że kiedykolwiek poczuję się minimalistką. Od tamtego czasu bardzo wiele w moim życiu się zmieniło. Właściwie pod każdym względem na lepsze. Jeśli śledzisz mojego bloga lub kanał, znasz już dobrze historię tych zmian, nie będę więc tym razem opowiadać tej historii po raz kolejny. 
Nie zastanawiam się, co będzie za kolejne 10 lat. Jaka będę, gdzie i jak będę żyć? Tego nie wie nikt. Być może nie będzie mnie już wśród żywych. Tego też nie wiadomo. Nie ma to zresztą żadnego znaczenia dla teg…