Przejdź do głównej zawartości

Żegnamy minimalistkę

Myślałam o tej zmianie już od wielu miesięcy. Nie chcę zmieniać adresu blogu, ale nazwa „Minimalistka” od dawna męczy mnie i przeszkadza. Przede wszystkim dlatego, że jak niejednokrotnie już wspominałam, nie czuję się w pełni minimalistką, minimalizm był i nadal jest dla mnie wielkim i ważnym źródłem inspiracji, bardzo wiele zmieniłam w swoim życiu pod jego wpływem, ale zawsze bliżej było mi do ruchu dobrowolnej prostoty. Nie czuję się w pełni uczciwa w stosunku do samej siebie i do Was, moi Czytelnicy, nazywając się minimalistką, którą czasem bywam, ale częściej nie.

Coraz częściej piszę na tematy, które na różne sposoby są związane z poszukiwaniem prostoty i radości życia, ale coraz rzadziej z ruchem minimalistów jako takim.

Kocham prostotę, tak, zdecydowanie. Nadal będę pisać o niej, nie przestanę także mówić o minimalizmie, o zdrowiu, o książkach, o upraszczaniu życia i porządkowaniu przestrzeni, o pokonywaniu słabości i o wielu innych tematach, które w danej chwili będą mnie albo Was ciekawić. Tyle, że pod nowym szyldem.

Komentarze

  1. Subtelnie i ładnie :)

    OdpowiedzUsuń
  2. jak zwał, tak zwał - ważne, że będzie o tym samym :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Twój minimalizm ma byś skrojony pod Ciebie, a nie Ty pod wizję minimalizmu :) I tak właśnie chyba jest :)

    OdpowiedzUsuń
  4. zwał jak chciał Ajko :-) najważniejsze, że z nami zostajesz :-)

    OdpowiedzUsuń
  5. Grunt to spójność z samym sobą ;)
    A nazwa bloga - to opakowanie, ja tu jestem ze względu na zawartość ;)

    OdpowiedzUsuń
  6. Osobiście do Prostego Bloga jest mi nawet bliżej, niż do Minimalizmu :)

    OdpowiedzUsuń
  7. zdążyłam się wystraszyć, że pakujesz walizki i się stąd wyprowadzasz ;-)

    OdpowiedzUsuń
  8. Tytuł ładny, ale chyba bym zmodyfikowała czcionkę, ta mi się nie podoba. To nie ważne pod jakim szyldem piszesz, ważne że notki są o tym co dla Ciebie jest ważne.

    OdpowiedzUsuń
  9. A ja się uważam za minimalistę, ale nie ultra-minimalistę.

    Na swoim blogu piszę stale o minimalizmie - np. o tym że warto pozbywać się niepotrzebnych rzeczy z mieszkania - jednak ostatnio też np. o kupowaniu zegarka, pakowaniu na siłowni i jestem zdecydowanie za posiadaniem samochodu - co niekoniecznie musi się podobać super rasowym internetowym minimalistom, co posiadają mniej niż 100 rzeczy i są super na fali...

    tak jestem minimalistą, czy się to komu podoba czy nie - i tak będę się określał nadal :)>

    choćby różni guru ruchu minimalistów rwali sobie włosy z brody

    OdpowiedzUsuń
  10. To ciekawe, że w podobnym czasie doszliśmy do podobnych wniosków. Zapraszam do moich przemyśleń:

    http://minimalista21.pl/2011/10/redefiniujac-moj-minimalizm/

    OdpowiedzUsuń
  11. Czy podoba się nowa nazwa Twojego bloga? Proste! :)

    OdpowiedzUsuń
  12. Dziękuję Wam za pozytywne reakcje, miło mi, że nowa nazwa się podoba. Nie, nie pakuję walizek ani nie wyjeżdżam, lubię ten szalony kraj :)
    Dobrze czuję się z tą małą zmianą, ze względu na spójność z samą sobą, o której wspomina Wasp. Bo nie chodzi o to, czy w odczuciu innych jestem minimalistką czy też nie. Rzecz w tym, że ja sama nie chcę czuć się ograniczona etykietką, którą zresztą sama kiedyś wybrałam. Wszystko płynie, wszystko się zmienia, kiedyś potrzebowałam nazywać swoje działania czy identyfikować się z pewnym sposobem myślenia, teraz wolę stać na własnych nogach, bez podpórek :)
    A bez względu na nazwy i tak będę nadal pisać, tego możecie być pewni.

    OdpowiedzUsuń
  13. Ale minimalizm to nie jest rzecz określona ani zdefiniowania - nie ma certyfikatu na minimalizm ani żadnej rozsądnej granicy powyżej której minimalistą człowiek nie jest.

    Zupełnie inaczej jest dajmy na to z wegetarianizmem - jak dla mnie wegetarianizm to powstrzymanie się od jakiejkolwiek konsumpcji zwierząt i nie ma inaczej.

    Wegetarianinem nie jest zatem absolutnie osoba, która kotleta nie tknie, ale jednak nosi skórzany portfel, lata w skórzanych butach i nosi skórzany pas - bo choć to nie bezpośrednie "zjadanie" to jednak bezpośrednia konsumpcja martwego ciała zwierzęcia.

    W tym przypadku mówimy o pozerstwie.

    Natomiast minimalista nie jest absolutnie określony "przepisami" więc nie ma co się gryźć etykietkami. To tak samo ogólne określenie zjawiska jak np. słowo "dobra książka" czy "dobry film".

    OdpowiedzUsuń
  14. No i całkiem rozsądna decyzja dzięki której tematyka bloga może być coraz różnorodna i ciekawa.

    OdpowiedzUsuń
  15. mama szukająca prostoty5 listopada 2011 14:04

    Bardzo się cieszę! Czytuję twój blog od dawna i wydawało mi się , że jesteś bliżej dobrowolnej prostoty niż minimalizmu , choć granica jesteś wąska. Nie da się ukryć minimalizm jest inspirujący, ale nie do końca mi pasuje. Dobrowolna prostota to jest to.

    OdpowiedzUsuń
  16. "Dobrowolna prostota" to świetne określenie. Minimalizm obrósł ostatnio jakimiś dziwnymi mitami typu liczenie rzeczy, czy nawet dążenie do ascezy. A to przecież niekoniecznie to.

    Tylko jak daleko od takich etykietek uciekać? Czasem przecież mogą się przydać.

    OdpowiedzUsuń
  17. Ja również muszę pochwalić zmianę konwencji bloga - prostota jest o wiele pojemniejszym pojęciem od minimalizmu, choć go nie wyklucza. Cieszę się, bo oznacza to jeszcze więcej możliwych tematów :-) Sam też nie zdecydowałbym nazwać się minimalistą, chociaż sympatyzuję mocno z tym nurtem. Dlatego właśnie jestem "Gdzieś pomiędzy" :)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za pozostawienie komentarza. Jeśli chcesz, możesz skontaktować się ze mną bezpośrednio, pisząc na adres ajka@prostyblog.com

Popularne posty z tego bloga

15 lat później

Przeglądałyśmy niedawno z moją przyjaciółką Kasią stare zdjęcia. Na jednym z nich zobaczyłam osobę, która wydała mi się znajoma. Zapytałam: co to za baba? - Jak to, nie poznajesz, przecież to Ty! 
Po bliższym przyjrzeniu się stwierdziłam, że to prawda. Ja, jak najbardziej ja, w całej okazałości. Po krótkich obliczeniach ustaliłyśmy datę powstania tej fotografii na 2001 rok. Dla mnie rok trudny, zapamiętałam go nie tylko z powodu zamachu na WTC z 11 września. Bardzo byłam wtedy zagubiona, nieszczęśliwa, samotna, chociaż wciąż wśród ludzi. Poszukująca miłości, stabilizacji, bezpieczeństwa, a jednocześnie często działająca na własną szkodę. Bardzo źle, wręcz fatalnie czułam się w swojej skórze. To chyba był czas mojej prawie rekordowej wagi, chociaż wydaje mi się, że w najbliższych miesiącach jeszcze bardziej przytyłam (ale nie chcę tego pamiętać). 
Gdy zobaczyłam to zdjęcie, przeraziłam się, ale też pomyślałam, że chcę go zachować na pamiątkę. I pokazać światu, co może wydać się Wam dz…

Bezdzietna z wyboru

Noszę ten temat w sobie już od dawna, a zabieram się do wpisu od dobrych paru miesięcy. Wprawdzie w głowie jest gotowy, ale trudno mi się przełamać, by go napisać. Sami zobaczycie dlaczego. 
W pierwszej chwili może wydać się Wam, że sprawy, o których będę pisać w tym i kolejnych wpisach, niezbyt są związane z ogólną tematyką bloga, ale tak jest, moim zdaniem, tylko pozornie. Wszak i tutaj, i w swoich książkach dużo mówię o odwadze życia po swojemu oraz o świadomym podejmowaniu decyzji w każdej dziedzinie. 
Po raz pierwszy poproszono mnie o wypowiedź na temat bycia bezdzietną z wyboru kilka lat temu, do jakiegoś materiału prasowego. Nie czułam się jednak na siłach. Wydawało mi się to sprawą zbyt intymną. Nie chciałam też wciągać w to mojego partnera życiowego. Ma prawo do prywatności i nie musi chcieć dzielić się swoimi osobistymi decyzjami z połową internetu, jedynie dlatego, że jego żona jest blogerką i jak na blogerkę przystało, czasem psychicznie oraz emocjonalnie obnaża się w sie…

Na rozstaju

Wróćmy do tematu niechcenia dzieci. Obiecałam wyjaśnić Wam, czym kierowałam się w procesie podejmowania ostatecznej decyzji w tej kwestii. Nie traktuję tego jako tłumaczenia się, nie widzę powodu, by się tłumaczyć. Uważam jednak, że za rzadko rozmawia się na ten temat, a Wasze pozytywne reakcje pod ostatnim wpisem potwierdzają, że jest taka potrzeba. Może gdybyśmy częściej mówili o tym, dlaczego jedne osoby pragną mieć dzieci, a inne nie, mniej emocji budziłby ten temat? Może łatwiej byłoby o tym mówić? 
Właściwie nie pamiętam, czy ktoś kiedyś pytał mnie CZY chcę mieć dzieci albo DLACZEGO nie chcę. Bywałam za to strofowana za to, że tak z tym zwlekam, nazywana egoistką, straszona starością w samotności (dzieci jako polisa na starość to mój ulubiony motyw). Pamiętam, jak kiedyś zbeształa mnie lekarka przy okazji badań okresowych, coś w tonie „najpierw czekają nie wiadomo na co, a potem mają pretensje, że nie mogą zajść w ciążę”. Dodam, że wypaliła z tym tekstem ni stąd, ni zowąd, niep…