Przejdź do głównej zawartości

Jutro nie nadejdzie nigdy

Gdy zastanawiałam się ostatnio, co jest największą korzyścią, jaką przyniosło mi uproszczenie i uporządkowanie życia, doszłam do nieco zaskakującego wniosku.
Korzyści tych jest wiele. W skrócie można by je określić jako lepsze życie. Prostsze, spokojniejsze, radośniejsze. Więcej czasu. Mało stresu. Jednak najważniejszą jest fakt, że nauczyłam się żyć i być tu i teraz. Żyć chwilą, w pełni, na maksa.
Jak to się stało? I co ma do tego minimalizm?

Niegdyś nie byłam stuprocentowo obecna w tym, co mi się przytrafiało. Ciągle tkwiłam częściowo w przeszłości, we wspomnieniach, rozpamiętywanych, analizowanych, międlonych do znudzenia i do całkowitego zużycia barw, albo też planowałam przyszłość, czekałam na nadchodzące wydarzenia, odliczałam chwile i dni do jakiegoś upragnionego momentu, który miał przynieść radość i szczęście. Jednak gdy ten moment wreszcie nadchodził, ja byłam już duchem gdzie indziej, znów gdzieś jedną nogą między przedwczoraj i pojutrze.
Owszem, potrafiłam cieszyć się życiem, małymi przyjemnościami. Nie byłam całkowicie odizolowana od teraźniejszości. Dostrzegałam sporo, ale nie byłam całkowicie skoncentrowana na przeżywanej właśnie chwili. 
Oprócz tego byłam jednym wielkim oczekiwaniem. Na to, co przyniesie mi los. Coś lepszego od tego, co mam. Również oczekiwaniem, że otaczający mnie ludzie i rzeczy staną się inni niż są. Nie akceptowałam ani siebie, ani bliźnich. Czemu są tacy i owacy, czemu nie podporządkowują się moim oczekiwaniom wobec nich? Czemu nie robią tego, czego ja bym sobie życzyła?

Gdy pod szyldem minimalizmu zaczęłam sprzątać swoje otoczenie, a potem układać puzzle we własnej głowie, musiałam zadać sobie mnóstwo ważnych pytań. Począwszy od tego najistotniejszego, które już znacie: co jest dla mnie naprawdę ważne?, przez wynikające z niego: czego potrzebuję, do: czego pragnę, a czego nie potrzebuję?
Musiałam też samej sobie wyjaśnić, czym kierowałam się, kupując określone przedmioty, albo przechowując je na potem. Czego się obawiałam, przed czym chciałam zabezpieczyć.
Porządkowałam też wspomnienia, przeglądając stare dokumenty, listy, notatki, pamiątki. Ponownie spojrzałam z dystansu na minione wydarzenia, przygody, ludzi, którzy przewinęli się przez mój świat.

Zrozumiałam, że miałam wielkie szczęście, bo odwiedziłam mnóstwo wspaniałych miejsc, które dla wielu osób mogą pozostać tylko marzeniem. Spotykałam niezwykłych, nietuzinkowych ludzi. A jednak ani tych miejsc, ani ludzi, ani przeżyć nie chłonęłam tak mocno, jak powinnam była. Nie patrzyłam dość uważnie, nie słuchałam z odpowiednim skupieniem. Nie czułam tak mocno, jak mogłam. Nie oddychałam dość głęboko.

A przecież jedyne co mamy, to tu i teraz. Przeszłości już nie ma, przyszłość nigdy nie nadchodzi, bo zanim nadejdzie, przechodzi do historii. Istnieję tylko teraz, mam tylko ten oddech. Właśnie ten. Przebywając myślami tam, gdzie mnie już nie ma, albo wciąż planując to, co dopiero ma się wydarzyć, mogę przeżyć całe życie na 75%. A potem żałować tej ćwierci, której nie zauważyłam, nie poczułam, bo nie byłam dość skoncentrowana na teraźniejszości.

Nie odcinam się od wczoraj ani jutro: planuję, ale krótkoterminowo, bo trzeba. Wspominam, bo przeszłość jest częścią mnie.
Jednak przede wszystkim skupiam się na tym, co mam dzisiaj. Na ludziach, którzy mnie otaczają. Na urodzie świata. Śmieję się jak najczęściej. Uśmiecham na prawo i lewo. Cieszę każdą przeżywaną sekundą, od pierwszej filiżanki kawy rano aż do ostatnich myśli przed zaśnięciem. Nie tylko patrzę, ale przede wszystkim widzę. Nie tylko słucham, ale też rozumiem. Dotykam, by poczuć.

Jutro nie nadejdzie nigdy, więc trwam dzisiaj. Najmocniej jak potrafię.

Popularne posty z tego bloga

15 lat później

Przeglądałyśmy niedawno z moją przyjaciółką Kasią stare zdjęcia. Na jednym z nich zobaczyłam osobę, która wydała mi się znajoma. Zapytałam: co to za baba? - Jak to, nie poznajesz, przecież to Ty! 
Po bliższym przyjrzeniu się stwierdziłam, że to prawda. Ja, jak najbardziej ja, w całej okazałości. Po krótkich obliczeniach ustaliłyśmy datę powstania tej fotografii na 2001 rok. Dla mnie rok trudny, zapamiętałam go nie tylko z powodu zamachu na WTC z 11 września. Bardzo byłam wtedy zagubiona, nieszczęśliwa, samotna, chociaż wciąż wśród ludzi. Poszukująca miłości, stabilizacji, bezpieczeństwa, a jednocześnie często działająca na własną szkodę. Bardzo źle, wręcz fatalnie czułam się w swojej skórze. To chyba był czas mojej prawie rekordowej wagi, chociaż wydaje mi się, że w najbliższych miesiącach jeszcze bardziej przytyłam (ale nie chcę tego pamiętać). 
Gdy zobaczyłam to zdjęcie, przeraziłam się, ale też pomyślałam, że chcę go zachować na pamiątkę. I pokazać światu, co może wydać się Wam dz…

Lekcje szczęścia – 3. Ogarnij się!

Dzień dobry w Nowym Roku! Jak tam Wasze postanowienia noworoczne? Lubicie je podejmować? Udaje się Wam ich dotrzymywać?
Jeszcze parę lat temu też robiłam podsumowania starego roku, a z początkiem nowego po raz kolejny podejmowałam projekt „Nowa ja”. Do pewnego momentu niestety dość nieskutecznie, entuzjazm szybko opadał i próby zmian kończyły się porażką. Schemat ten ostatecznie przeszedł do przeszłości wraz z rozpoczęciem stosowania podejścia minimalistycznego. Po prostu zaczęłam naprawdę zmieniać swoje nawyki w miarę ich identyfikowania i przestałam czekać z wprowadzaniem zmian do poniedziałku albo początku roku. Gdy stwierdzałam, że jakieś moje zachowanie mi przeszkadza i wymaga korekty, od razu zabierałam się do pracy nad nim. Stopniowej, ale skutecznej. Gdy nie udawało się jedną metodą, próbowałam innych. 
Nie o to chodzi, że nie widzę sensu w podejmowaniu noworocznych postanowień. Nawet więcej, myślę, że warto wykorzystać potencjał „nowego początku”, jaki daje zmiana daty w kal…

Lepiej

Przed urlopem pisałam o bezdzietności z wyboru. Mam jeszcze parę refleksji, które nie dotyczą istoty sprawy (mienia/niemienia dzieci), ale są z nią powiązane. 
Ludzie często lubią formułować różne złote rady czy ogólne stwierdzenia, które wydają się im słuszne i cenne: lepiej mieszkać na wsi. Lepiej mieszkać w mieście. Lepiej mieć samochód/jeździć na rowerze/poruszać się piechotą. Lepiej jeść mięso/być wegetarianinem/weganinem. Lepiej jeść gluten/nie jeść glutenu. Mieć mieć wiele dzieci/mieć dwoje dzieci/jedno dziecko/nie mieć dzieci. Lepiej biegać/ chodzić na siłownię/ćwiczyć jogę/gimnastykować się w domu. Być minimalistą/tarzać się w konsumpcji. Można by tak wymieniać w nieskończoność, wymieniłam tylko kilka dziedzin, które akurat wydają mi się częstym przedmiotem tego rodzaju sądów.
Zazwyczaj uważa się, że „lepiej” jest robić tak, jak się samemu wybrało. Często dlatego, że jest się ze swojego wyboru zadowolonym i wydaje się, że skoro nam jest z tym dobrze, to innym też pewnie będz…