Przejdź do głównej zawartości

Boli tylko czasem

W komentarzu do poprzedniego wpisu o zakupach Czytelniczka Kinga zapytała o to, w jaki sposób pozbywałam się rzeczy i czy to nie „bolało”. Stali Czytelnicy chyba dość dobrze znają tę historię, bo właściwie cały blog jest relacją z procesu redukcji stanu posiadania, ale dla osób, które trafiły do mnie niedawno, może to nie być takie oczywiste. A nie każdy ma siły i czas na przeczytanie całości (chociaż bywają i tacy śmiałkowie!). Pomyślałam, że to dobry temat, tym bardziej, że nieco inaczej patrzę na te zmagania z perspektywy czasu i doświadczeń już dobrych paru lat.

Zacznijmy od tego, dlaczego w ogóle stało się tak, że na pewnym etapie życia poczułam się przytłoczona nadmiarem rzeczy. O tym momencie napisałam w jednym z pierwszych postów O tym, jak obrastałam. Do tamtych słów dodałabym teraz jeszcze parę spostrzeżeń. Gromadzenie ponad miarę wynikało nie tylko okoliczności dziejowych (dzieciństwo i dorastanie w czasach kryzysu), przyzwyczajeń wyniesionych z domu (moja Rodzina ma spore skłonności do chomikowania), ale też z braku narzędzi do radzenia sobie z nową rzeczywistością. Ale przede wszystkim u jego podstaw leżała nieznajomość siebie. Moich prawdziwych potrzeb i upodobań. Nie zadawałam sobie wcześniej zbyt wielu pytań o to, kim i jaka naprawdę jestem. Co w moim otoczeniu jest MOJE własne, a co NABYTE.

Bardzo fajnie pisała o tym ostatnio Tofalaria, w ramach refleksji nad bagażem przyzwyczajeń i wyobrażeń wyniesionych z domu rodzinnego. Otoczenie wciąż nas kształtuje, bywa, że trudno jest odróżnić jego wpływy i oczekiwania od tego, co jest naprawdę nasze. Nie chodzi jedynie o wpływy rodzinne, czasem o wiele większe znaczenie mają opinie, zwyczaje i styl życia, sposób zarabiania i wydawania pieniędzy oraz mieszkania przyjaciół i znajomych (np. z pracy). W pewnych środowiskach nosi się określone ubrania, posiada pewne sprzęty czy dobra, w określony sposób wypada spędzać wolny czas i wydaje pieniądze. I można te modele kopiować albo zostać outsiderem i żyć po swojemu.

Moment, gdy nadmiar mnie przytłoczył, i mówiąc obrazowo, zaczął odcinać mi dopływ powietrza, był też momentem, gdy wreszcie zaczęłam sobie zadawać wspomniane wyżej pytania.

I cały proces (trwającego aż do dzisiaj) upraszczania, wymiatania, porządkowania mojego otoczenia (ale też i głowy) był też czasem poznawania siebie na nowo. Poddawania w wątpliwość przyzwyczajeń, sprawdzania ich po kolei. Czy naprawdę mi z nimi dobrze, czy powtarzam je za kimś innym, papuguję? Co moim zdaniem  powinno należeć do wyposażenia domu, a co jest tylko zawalidrogą i kurzołapem? Jak ma wyglądać zawartość garderoby? Czy warto robić z mieszkania połączenie muzeum, biblioteki, magazynu rzeczy znalezionych i izby pamięci poświęconej szacownej pani Ajce? Jak najbardziej lubię spędzać wolny czas, wakacje, z kim i w jakim tempie?

Nie oznacza to, że całkowicie odrzuciłam sposób, w jaki mnie wychowano, czy też wpływy otoczenia. Jedynie poddałam go wewnętrznej dyskusji z samą sobą, a bardzo często z Mężem. Był On i jest nadal najlepszym towarzyszem w tej podróży, bo przecież dzielimy przestrzeń życiową, wiele nas łączy, ale też czasem niemało dzieli, więc żadna ze zmian, nawet małe, nie zachodziła bez konsultacji. Często nawzajem zadajemy sobie pytania typu: a gdyby tak zrezygnować z tego czy owego? Jak myślisz, może spróbujemy?

To był bardzo stopniowy proces, to pozbywanie się niepotrzebnych rzeczy i ich identyfikowanie (kluczowa sprawa, od tego trzeba zacząć). Kilka lat. Czasem postępował skokowo, a czasem małymi kroczkami. Wielkimi krokami redukowałam domową biblioteczkę, a także zawartość szafy. W innych dziedzinach szło to wolniej,  jak w kwestii kosmetyków czy wyposażenia kuchni. I nadal nasze mieszkanie nie jest szczególnie pustym miejscem. Ale wreszcie jest wygodne, funkcjonalne, estetyczne i łatwe do sprzątania.

Czasem bolało, przyznaję. Pod względem emocjonalnym niektóre etapy były trudne: pierwsze wielkie porządki na regale z książkami, po których czułam się jak po pogrzebie przyjaciela. Albo nawet po kilku. Pisałam o tym w poście Książki na śmietnik. Bardzo bolało, gdy uświadamiałam sobie, jak bardzo nieracjonalnie wydawałam nieraz pieniądze. To był czas otrzeźwienia, refleksji, wniosków i postanowień na przyszłość. Czas prób i błędów, nie wszystkich dawnych szkodliwych nawyków pozbyłam się od razu.

Ból był potrzebny, bo przyniósł świadomość i oczyszczenie. Poczucie wolności. I inne efekty uboczne.

Zaczęło się od rzeczy, a skończyło w zupełnie innych rejonach. W zmianach, które wyszły daleko poza stan posiadania. Obejmują sposób spędzania czasu, wypoczywania, podejście do ludzi. Nawet książki czytam inaczej. Nabrałam też wielkiego dystansu do siebie, przy jednoczesnym wzroście samooceny i akceptacji.

Jeśli Ciebie również uwiera nadmiar rzeczy, jeśli naprawdę Ci przeszkadza, zrób pierwszy krok. Rozejrzysz się wokół siebie i na początek rozpraw się z zawartością jednej małej półki, szuflady, szafki. Więcej nie trzeba. Gdy postawisz już ten pierwszy krok, pozostałe będą jego naturalną konsekwencją. Nie powiem Ci jednak, dokąd Cię zaprowadzą, bo tego nie wie nikt. Ale jedno jest pewne, na pewno spodoba Ci się tam, dokąd dojdziesz...

Na koniec polecam jeszcze kilka wpisów, które może nieco rozjaśnią obraz: Jak radzić sobie z nadmiarem? (między innymi o tym, czy każdemu nadmiar musi przeszkadzać) oraz Strach i poczucie winy (o różnego rodzaju blokadach w procesie pozbywania się przedmiotów). A także Niekończąca się historia, sprzed dwóch lat. Gdy teraz go czytam, widzę, jak wiele miało się jeszcze potem zmienić, chociaż wtedy wydawało mi się, że to już prawie koniec drogi. A przecież sama zatytułowałam tamten wpis w ten sposób. Słusznie, bo opisywany tu proces to właśnie neverending story...

Komentarze

  1. Zaczynam właśnie. Potwierdzam, zmienia się dużo więcej niż tylko wymiecione szafy i półki. Ale fakt czasem boli. Jak każde głębsze oczyszczanie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ach, i dzięki za kopa. A niesamowite jest to, że większość myśli, że nie ma na nic wpływu. Zacznijmy wreszcie sami zmieniać świat. Pogódźmy się z tym, że nikt nie przyjdzie, jak pisał tu któryś z mnmlistów (10 ścieżek).

      Usuń
  2. Trafiłam na Twój blog dzięki "Wysokim Obcasom" zaintrygowana procesem pozbywania się rzeczy. Ja nie umiem wywalać rzeczy, nie lubię, choć staram się do robić. Za każdym razem gdy porządkuję szafy oddaję worek ciuchów, a drugi wywalam. Choć wciąż pozostaje ich mnóstwo. Oczywiście ich nie noszę, ale z sentymentu zostawiam, a "może kiedyś znów będzie modne". Chyba muszę zagłębić się w Twoją historię i zainspirować choć trochę :)

    OdpowiedzUsuń
  3. U mnie też zaczęło się od pozbywania rzeczy, a skończy... mam nadzieję, że się nigdy nie skończy;)
    Pamiętam, że przez głowę mi przemknęło, iż to tylko wierzchołek góry lodowej.
    Mnie też najbardziej bolała świadomość, źle wydanych pieniędzy, a najbardziej wziętych kredytów na remont, ale to już niweluję po części...

    OdpowiedzUsuń
  4. Piszesz inspirująco jak zawsze. Przy okazji dzięki za podlinkowanie jednego z moich ostatnich przemyśleń.
    A my w trakcie remontu. To jest fantastyczna okazja dogłębnego zgłębienia (jak piękna zbitka słów) pewnych domowych rewirów. Nic tak nie leczy z chomikowania jak dziesiąte z rzędu przestawienie jakiejś rzeczy (najlepiej ciężkiej szafki czymś wypełnionej) z kąta w kąt. Padam na nos. Dobrej nocy!

    OdpowiedzUsuń
  5. Cześć, trafiłam tu po artykule w Wysokich Obcasach. Aż jestem poruszona, jak bardzo spotyka się to z moim obecnym stanem ducha. Ja zaczęłam się pozbywać rzeczy, gdy zrozumiałam, że uwierzyłam innym ludziom, że one są mi potrzebne. Sama (jako trener sprzedaży) uczyłam sprzedawców tzw. pobudzania potrzeb u klientów i kreowania im rzeczywistości, w której absolutnie nie może zabraknąć naszych produktów. Sama padłam ofiarą takiego zjawiska. Łącznie z tym, że mam wrażenie że jako konsument nikogo nie obchodzę i nikomu na mnie nie zależy - za wyjątkiem pieniędzy, które mam w portfelu... A potem już tylko człowiek siedzi i pilnuje tych swoich rzeczy, bo boi się że je straci... Jeśli tylko ktoś uwierzy, że dzięki przedmiotom może stać się kimś innym niż przedtem, to niech mu zadzwoni syrena alarmowa. Ech, temat rzeka...
    Serdecznie Was pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  6. Witajcie,
    Kiedyś zamieniłam mieszkanie 27 m na 40, potem na 80, a potem część rzeczy zadołowałam w garażu i na działce. Gdy wpadłam na pomysł, że może wynajmę powierzchnię w tzw. hotelu dla rzeczy - otrzeźwiałam. Zaczęła mi wreszcie kiełkować myśl, że marnuję życie na zarabianie na rzeczy i na ich obsługę. Zaczęło się więc baaardzo powolne upraszczanie życia, ale sukcesywne. Przeczytanie "Sztuki prostoty" upewniło mnie w moich działaniach, a odkrycie tego blogu, Henryka Minimalisty, Drogi do prostego życia i Tofalarii wprawiło mnie w euforię - a więc nie jestem sama!!! Pozdrawiam Was wszystkich serdecznie - Aśka

    OdpowiedzUsuń
  7. A czy nie okazało się że w pewnym momencie przydałaby się rzecz, której się pozbyliście? Np stary modem GSM (bo nowy się popsuł a potrzebny jest dostęp do sieci)?

    OdpowiedzUsuń
  8. Ja od jakiegś czasu staram sie uporać z nadmiarem przedmiotów w moim otoczeniu, zwłaszcza z ubraniami mi ciężko. Boli zwłaszcza kiedy uśmiadamiam sobie ile pieniędzy wydałam na te wszystkie rzeczy, które miałam tylko raz na sobie, a teraz mam do nich niechęć, bo nie wyglądam w nich tak, jakbym chciała i drażni mnie, że wylewają się z mojej szafy. A jednak trudno je spakować do worka, bo przechodzi człowiekowi przez myśl "za ten worek pojechałabym na mazury, a za ten poszłabym na koncert, który mnie ominął bo nie miałam na bilety". Eh.... Ale jednocześnie myślę sobie, że jeśli będę bardziej zwracała uwagę na to co mam i co kupuję w przyszłości, to mniej fajnych rzeczy będzie mnie omijało :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Zaczynam. Dzięki radzie-od jednej półki. I zamierzam przeczytac cały blog:) Mam mnóstwo pytań, w trakcie lektury na część z nich otrzymałam już odpowiedź. Pozdrawiam ciepło.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za pozostawienie komentarza. Jeśli chcesz, możesz skontaktować się ze mną bezpośrednio, pisząc na adres ajka@prostyblog.com

Popularne posty z tego bloga

Sprzątanie zaczyna się w głowie

Nie jestem odkrywcza, twierdząc, że sprzątanie zaczyna się w głowie. Jak wiele innych procesów. Odchudzanie, wypoczywanie, zmiany.

Zacznijmy od jego postrzegania. Często przedstawia się sprzątanie jako czynności nielubiane i nużące. Niektórzy wręcz nim pogardzają i uważają za zajęcie niegodne. To chyba spuścizna czasów, gdy porządki były domeną kobiet oraz osób ubogich lub nisko urodzonych. Nadal zdarza się, że nie szanuje się osób, które zajmują się sprzątaniem zawodowo. Znam osobę, która zatrudnia panią do sprzątania domu wcale nie dlatego, że nie ma czasu, siły czy możliwości, ale dlatego właśnie, że uważa to zajęcie za poniżające, niegodne. 


Wielu ludzi nie lubi sprzątać, bo to ich zdaniem strata czasu, syzyfowa praca, którą trzeba zaczynać od nowa, gdy tylko się skończy. Jednak naturalnym jest, że próbuje się unikać tego,  czego się nie lubi. Opóźnia, robi byle jak, byle było. Szuka wymówek, by usprawiedliwić to, że znów miało się coś innego do zrobienia. 
Czym to grozi?  Tym, że …

Moje pierwsze 500+ i prezent dla czytelników

W listopadzie 2009 r. powstał pierwszy wpis na blogu, który wówczas nazwałam Minimalistka (w serwisie blox). Nosił tytuł Trudne początkii zaczynał się tak: Tytuł blogu jest nieco na wyrost. Nie jestem minimalistką. Może kiedyś będę. Staram się ograniczać liczbę posiadanych rzeczy, upraszczać swoje życie i otaczającą mnie przestrzeń, uczę się świadomie kupować. Dążę do wyeliminowania tego, co zbędne. Walczę z tendencją do gromadzenia przedmiotów i kupowania wciąż nowych rzeczy.  Minęło nieco ponad 8 lat i w tym czasie napisałam w sumie 500 wpisów, łącznie z dzisiejszym.
Gdy zaczynałam, nie miałam najmniejszego pojęcia, dokąd mnie to zaprowadzi. Czułam potrzebę dzielenia się swoim doświadczeniem, wrażeniami z przygody, jaką okazało się stosowanie minimalizmu w praktyce. Z czasem blog stał się zapisem różnych moich przeżyć i przemyśleń, a także relacją z procesu zmian w wielu dziedzinach życia.

DDTVN, Dojrzewalnia Liderek i trudny powrót do codzienności

Trudno jest mi wrócić do normalnego rytmu pisania i nagrywania. Nie mogę się przemóc, by znów pisać o zwykłych, codziennych sprawach. 
Zawsze wydawało mi się, że w żałobie po stracie jednej z najbliższych osób będę przede wszystkim płakać. A tymczasem rzadko mam na to ochotę. Smutek dotyka mnie w zupełnie inny sposób. Siedzi gdzieś głęboko i nieszczególnie mam ochotę go uwalniać. Nastrój faluje, czasem więcej we mnie gniewu na to, że Taty już nie ma, czasem więcej czułości i wdzięczności za to, że był z nami tak długo, ile było to możliwe. 
Blog i kanał na YouTube chwilowo zeszły na dalszy plan, bo moje serce i myśli są teraz gdzie indziej. Są inne ważne sprawy do załatwienia i uporządkowania, część dotyczy przeszłości, część jest istotna dla przyszłości niektórych osób z naszej rodziny, skupiam się więc na tych formalnościach, spotkaniach i załatwianiach. 
Wiem, że z czasem będę czuła coraz silniejszą potrzebę komunikowania się z Wami, czytelnikami i widzami. Z czasem też łatwiej bę…