Przejdź do głównej zawartości

Przyspieszony kurs minimalizmu

Jezioro Dolskie Wielkie w miejscowości Dolsk,
fot. Sebastian Lipka
Dzisiaj wpis gościnny, którego Autorem jest Czytelnik Maciek. Napisał do mnie, by opowiedzieć o wrażeniach związanych z wprowadzaniem w życie minimalizmu i radością, jaką mu to daje. Spodobała mi się jego relacja, poprosiłam więc o zgodę na podzielenie się nią z Wami.

Jeszcze kilka tygodni temu miałem głowę pełną problemów, które teraz wydają mi się mało ważne. Na liście znajomych w portalu Facebook było mnóstwo osób, z którymi nie wymieniłem wiadomości od miesięcy. Dziś piszę do nich, tak po prostu, żeby zapytać co słychać i cieszę się, czytając odpowiedzi. Z jeszcze większą radością czytam wiadomości od osób, które od niedawna znajdują się na liście znajomych.

Niedawno chciałem wydać spore pieniądze, by kupić nowy model smartphone'a, bo w starym irytowała mnie prędkość działania i niezbyt duży ekran. Teraz obok komputera leży stara, wysłużona Nokia z pojemną baterią, która okazała się najlepszym telefonem, jakiego potrzebuję. Przez ponad tydzień nie korzystałem z internetu. Okazało się, że zupełnie nic mnie nie ominęło. Wróciłem z podróży.
W tym roku urlop postanowiłem spędzić na wyprawie rowerowej. Przejechałem kilkaset kilometrów i pierwszą lekcję minimalizmu odebrałem już na etapie przygotowań do wyjazdu.  Sakwy rowerowe mają bardzo ograniczoną pojemność, więc siłą rzeczy musiałem zabrać tylko niezbędne ubrania. Podczas tej wyprawy przeszedłem przyspieszony kurs życia w umiarze. Jadłem pyszne, bardzo proste rzeczy (łącznie z kukurydzą, gotowaną na kuchence gazowej, podkradzioną gdzieś na polu). Spałem u ludzi, których wystarczy zapytać, by udostępnili miejsce pod namiot. Nauczyłem się, że oprócz dobrej kawy, nie potrzebuję wiele do szczęścia.

Nabrałem dystansu do codzienności. Teraz zastanawiam się, jakim cudem przerastały mnie sprawy w pracy, które tak naprawdę są błahostkami? Jak to możliwe, że imponowali mi ludzie, którym teraz współczuję materialistycznego podejścia do życia? Podobnych lekcji odebrałem setki, jednak najważniejsi pozostają inni ludzie.

Spotkałem osoby otwarte, pełne pasji i ciekawych historii. Wystarczyło ich zagadnąć, by spędzić pół nocy, rozmawiając przy ognisku. Słuchałem tych opowieści, zastanawiając się, dlaczego na co dzień, żyjąc w dużym mieście, tak trudno jest po prostu się spotkać?

Minimalizm zaciekawił mnie jakiś czas temu, jednak odkryłem, że nie trzeba czytać wielu książek ani przekopywać się przez wszystkie wpisy na blogu Leo Babauty. Wystarczy wyjechać, zabierając ze sobą niewielki bagaż i otwartą głowę. Dla mnie to najlepsza lekcja życia w umiarze. 

Popularne posty z tego bloga

Uniform minimalistki

Temat osobistego uniformu obracam w głowie już od kilku lat, co najmniej. Jednak jeszcze do niedawna nie czułam się gotowa na to, by ostatecznie zdefiniować go dla siebie. Owszem, wiedziałam, że ciągnie mnie w tym kierunku i że coraz bardziej zbliżam się do wprowadzenia go w życie na co dzień. Jednak jeśli obserwowaliście, być może, moje materiały o kolorowej szafie minimalistki na YouTube, w cyklu, w ramach którego zaprezentowałam całą swoją kapsułową garderobę na wszystkie pory roku, mogliście zauważyć, że wprawdzie mój styl i zestawy ubraniowe były już dość wyraziste i powtarzalne, trudno było by nazwać je uniformem. 
Tak jednak się złożyło, że w międzyczasie zmieniłam tryb życia poprzez powrót do oprowadzania po Krakowie (już nie tylko po Wawelu, jak było parę lat temu), więc o wiele częściej wychodzę pracować poza dom. Oczywiście wymusiło to dostosowanie zawartości szafy i pewne jej uzupełnienia. A jednocześnie kilka ubrań z niej wywędrowało. Z powodu zużycia, ale też zmian w mo…

Minimalizm na Nowy Rok - postanowienia

Nie podejmuję noworocznych postanowień, mówiłam już o tym wielokrotnie. Wolę wprowadzać zmiany wtedy, gdy czuję się do nich gotowa, w dowolnym momencie roku. Nie czekam ze swoimi osobistymi zobowiązaniami do poniedziałku czy pierwszego dnia miesiąca. Od dawna uważam, że początek stycznia jest nienajlepszym momentem na takie działania, bo to czas zimowej ciemnicy, często depresyjnej aury i innych nieprzyjemnych okoliczności. Nie znaczy to jednak, że nie kibicuję osobom, które podejmują noworoczne próby zmiany nawyków. Zawsze warto pracować nad sobą i ulepszaniem swojej codzienności. 
Oto więc kilka moich propozycji na plan zmian/postanowienia noworoczne. Oczywiście można je wykorzystać także w innym czasie, ale można też wdrożyć je, czyniąc użytek z energii, jaką daje ten symboliczny nowy początek, jakim jest pierwszy dzień roku. 
Ważna uwaga na początek: moim zdaniem lepiej jest nie stawiać sobie zbyt ambitnych celów i wprowadzać jednocześnie ostrych restrykcji w wielu dziedzinach ży…

Metoda Konmari to nie minimalizm

Wpis jest uzupełnieniem materiału wideo zamieszczonego w serwisie YouTube, który można obejrzeć tutaj: 

Książkę Magia sprzątania Marie Kondo przeczytałam cztery lata temu, o moich wrażeniach możecie przeczytać we wpisie pod tym samym tytułem. Odebrałam ją pozytywnie, ale samej metody nigdy nie stosowałam, bo nie miałam takiej potrzeby, o czym zresztą pisałam w tamtej recenzji. Na dobre w głowie z tej lektury pozostała mi jej myśl przewodnia: poszukiwanie radości w rzeczach i eliminowanie zbędnych przedmiotów w oparciu o kryterium: co chcę zostawić, zamiast stosowanego zwykle przez minimalistów: czego nie potrzebuję i czego chcę się pozbyć. Książki szybko się pozbyłam i nie myślałam o niej więcej.
Dopiero niedawno, gdy coraz częściej docierały do mnie opinie na temat wyprodukowanego przez Netflix serialu Sprzątanie z Marie Kondo(dostępny z polskimi napisami), pomyślałam, że warto byłoby sobie wyrobić własne zdanie na temat tej serii programów, nawet jeśli sama metoda sprzątania Konmari…