Przejdź do głównej zawartości

Jesienny konkurs na prostą stylizację

Fashion People
Tak się składa, że zwykle pod koniec roku organizuję różne konkursy na blogu. Taka mała świecka tradycja. Być może wynika to z chęci rozweselenia Was i siebie, wciągnięcia do zabawy właśnie o tej porze roku, gdy łatwiej jest wpaść w apatię?

Jednym z najbardziej ulubionych tematów Czytelników i Czytelniczek Prostego blogu, jak wynika z danych statystycznych, jest SZAFA. Mój blog nie ma charakteru szafiarskiego, o modzie nie mam wielkiego pojęcia, ale jak większość kobiet, o ciuchach mogłabym gadać i pisać w nieskończoność. Dobrych inspiracji w tej dziedzinie nigdy za wiele.

Wobec tego chciałabym namówić Was do pobawienia się w stylistów. Ogłaszam jesienny blogowy konkurs na stylizację. Temat przewodni: PROSTOTA (celowo nie minimalizm, bo to od razu wywołałoby ściśle określone skojarzenia). Osoby chętne do udziału w konkursie proszę o przesłanie do dnia 26 listopada 2012 r. swojego zdjęcia w autorskiej jesiennej stylizacji, na adres mailowy ajka@prostyblog.com Proszę także o podanie imienia i nazwiska oraz ewentualnie pseudonimu, jeżeli nie życzycie sobie publikacji zdjęcia z prawdziwymi danymi. Podobnie z danymi osoby fotografującej. Można także podać adres blogu czy strony internetowej. Uwaga: jedna osoba może przesłać od jednej do trzech propozycji stylizacji.

Tym razem sąd konkursowy będzie jednoosobowy - oceny stylizacji i wyboru najlepszych dokonam sama. Zwycięskie zdjęcia oraz wybrane prace spośród nienagrodzonych zostaną opublikowane na Prostym blogu.

Nagroda główna to zestaw albumów Doroty Wróblewskiej Fashion People. Poland oraz Fashion People. Colours. Natomiast miejsce drugie zostanie nagrodzone książką Paryski szyk autorstwa Ines de la Fressange.

Ciekawa jestem, czy spodoba się Wam taki konkurs? Prostota w ubiorze może być bardzo szeroko rozumiana, zobaczymy, jak różne osoby będą ją interpretować.

P.S. Marzy mi się kiedyś konkurs na zestaw capsule wardrobe, ale zaczekam na zgłoszenie się jakiegoś konkretnego sponsora, przygotowanie takiego zestawu wymaga trochę pracy, więc zasługiwało by na większą nagrodę...

Komentarze

  1. Tak się właśnie niedawno zastanawiałam, co kobiety lubiące prostotę myślą o "Paryskim szyku" ;)

    OdpowiedzUsuń
  2. Recenzja będzie wkrótce :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Świetny pomysł na konkurs, postaram się wziąć udział, bo temat bliski memu sercu. Mam pytanie: można przesłać więcej niż jedną stylizację?

    Ps. Bardzo spodobał mi się poprzedni wpis:)

    OdpowiedzUsuń
  4. Już uaktualniłam, można przesłać do trzech :) Liczę na Twój udział!

    OdpowiedzUsuń
  5. Nie mam szans, ale z przyjemnością pooglądam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie wiem, czemu tak zakładasz. Zupełnie niesłusznie. Podejścia niestandardowe mile widziane...

      Usuń
    2. Wiesz, chyba masz rację. ;)

      Usuń
  6. Ja od siebie słów kilka - jesli mogę - i niekoniecznie związanych z konkursem.
    Od ok. 2 tygodni podczytuję sobie Pani blog i... jestem zachwycona! Pani postawą życiową, podejściem do wielu spraw, przemyśleniami, tolerancją, rozwagą, życzliwością wobec ludzi i świata i wieloma innymi sprawami:) Mam nadzieję, że kiedyś w życiu będzie mi dane poznać osobę podobną do Pani:) Lub nawet Panią we własnej osobie:)
    Serdecznie pozdrawiam i życzę mnóstwa uśmiechu:):):)
    Zuzia (świętokrzyskie)

    OdpowiedzUsuń
  7. Zuziu, bardzo dziękuję za tak pozytywne słowa! Cieszę się, że w taki sposób mnie odbierasz. Mam nadzieję, że ewentualne spotkanie ze mną Cię nie rozczaruje. Okazja pewnie kiedyś się znajdzie, nie chowam się przed Czytelnikami :)

    OdpowiedzUsuń
  8. Hm, spotkanie minimalistów to jest super pomysł ;) Tylko może niech się ciut cieplej zrobi ;)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za pozostawienie komentarza. Jeśli chcesz, możesz skontaktować się ze mną bezpośrednio, pisząc na adres ajka@prostyblog.com

Popularne posty z tego bloga

Bezdzietna z wyboru

Noszę ten temat w sobie już od dawna, a zabieram się do wpisu od dobrych paru miesięcy. Wprawdzie w głowie jest gotowy, ale trudno mi się przełamać, by go napisać. Sami zobaczycie dlaczego. 
W pierwszej chwili może wydać się Wam, że sprawy, o których będę pisać w tym i kolejnych wpisach, niezbyt są związane z ogólną tematyką bloga, ale tak jest, moim zdaniem, tylko pozornie. Wszak i tutaj, i w swoich książkach dużo mówię o odwadze życia po swojemu oraz o świadomym podejmowaniu decyzji w każdej dziedzinie. 
Po raz pierwszy poproszono mnie o wypowiedź na temat bycia bezdzietną z wyboru kilka lat temu, do jakiegoś materiału prasowego. Nie czułam się jednak na siłach. Wydawało mi się to sprawą zbyt intymną. Nie chciałam też wciągać w to mojego partnera życiowego. Ma prawo do prywatności i nie musi chcieć dzielić się swoimi osobistymi decyzjami z połową internetu, jedynie dlatego, że jego żona jest blogerką i jak na blogerkę przystało, czasem psychicznie oraz emocjonalnie obnaża się w sie…

15 lat później

Przeglądałyśmy niedawno z moją przyjaciółką Kasią stare zdjęcia. Na jednym z nich zobaczyłam osobę, która wydała mi się znajoma. Zapytałam: co to za baba? - Jak to, nie poznajesz, przecież to Ty! 
Po bliższym przyjrzeniu się stwierdziłam, że to prawda. Ja, jak najbardziej ja, w całej okazałości. Po krótkich obliczeniach ustaliłyśmy datę powstania tej fotografii na 2001 rok. Dla mnie rok trudny, zapamiętałam go nie tylko z powodu zamachu na WTC z 11 września. Bardzo byłam wtedy zagubiona, nieszczęśliwa, samotna, chociaż wciąż wśród ludzi. Poszukująca miłości, stabilizacji, bezpieczeństwa, a jednocześnie często działająca na własną szkodę. Bardzo źle, wręcz fatalnie czułam się w swojej skórze. To chyba był czas mojej prawie rekordowej wagi, chociaż wydaje mi się, że w najbliższych miesiącach jeszcze bardziej przytyłam (ale nie chcę tego pamiętać). 
Gdy zobaczyłam to zdjęcie, przeraziłam się, ale też pomyślałam, że chcę go zachować na pamiątkę. I pokazać światu, co może wydać się Wam dz…

Na rozstaju

Wróćmy do tematu niechcenia dzieci. Obiecałam wyjaśnić Wam, czym kierowałam się w procesie podejmowania ostatecznej decyzji w tej kwestii. Nie traktuję tego jako tłumaczenia się, nie widzę powodu, by się tłumaczyć. Uważam jednak, że za rzadko rozmawia się na ten temat, a Wasze pozytywne reakcje pod ostatnim wpisem potwierdzają, że jest taka potrzeba. Może gdybyśmy częściej mówili o tym, dlaczego jedne osoby pragną mieć dzieci, a inne nie, mniej emocji budziłby ten temat? Może łatwiej byłoby o tym mówić? 
Właściwie nie pamiętam, czy ktoś kiedyś pytał mnie CZY chcę mieć dzieci albo DLACZEGO nie chcę. Bywałam za to strofowana za to, że tak z tym zwlekam, nazywana egoistką, straszona starością w samotności (dzieci jako polisa na starość to mój ulubiony motyw). Pamiętam, jak kiedyś zbeształa mnie lekarka przy okazji badań okresowych, coś w tonie „najpierw czekają nie wiadomo na co, a potem mają pretensje, że nie mogą zajść w ciążę”. Dodam, że wypaliła z tym tekstem ni stąd, ni zowąd, niep…