Przejdź do głównej zawartości

Iskra życia


Każdego dnia odczuwam radość. 


Cieszę się z tego, że żyję. Z tego najbardziej. 

Cieszę się, że oddycham, widzę, słyszę i czuję. To cieszy mnie tak bardzo, że mam ochotę śpiewać. 

Dopóki żyję, wszystko jest możliwe.

Cieszę się z tego, że jestem zdrowa, mam wszystkie kończyny, które na dodatek sprawnie działają. Zmysły funkcjonują bez zarzutu. 

Nie trzeba mi niczego więcej. Cokolwiek wydarza się ponadto to, jest tylko dodatkowym powodem do radości.




Komentarze

  1. Przepiękne! Wspaniały, wspaniały stan - spokój ducha. Pozdrawiam serdecznie :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Także codziennie cieszę się z samego faktu, że się obudziłam.
    Każdy kto ma doświadczenie śmierci bliskiego, wie o czym mówię.

    Bonusem dodatkowym jet to, że są obok ci, których kocham.

    Nie wspominając o przyrodzie, która daje tyle powodów do radości:)

    OdpowiedzUsuń
  3. chciałoby się powiedzieć, że taka radość jest oczywista, prosta jak drut...
    ale co do czego, to okazuje się, że umiejętność takiego radowania się to wielki kunszt.

    OdpowiedzUsuń
  4. Dziś na lekcji języka angielskiego uczniowie, (głównie chłopcy) śpiewali kolędy i dodawali przy tym swoje "uu-uu". Robili to tak głośno, że było ich dobrze słychać w sklepiku. Słysząc ich zawodzenie uśmiechałam się sama do siebie. W ich głosach było tyle radości. Szkoła daje mi bardzo dużo energii życiowej. Jestem pozytywnie nastawiona do ludzi. Jak chodziłam do szkoły średniej nie odczuwałam takich emocji. Naprawdę nie trzeba wiele, żeby być szczęśliwym...

    OdpowiedzUsuń
  5. "-Co jest w życiu najpiękniejsze?
    -ŻYCIE."
    Jakież to proste, oczywiste. Jednak zajęło mi to wiele lat zanim zrozumiałam prawdziwy sens.
    Pozdrawiam serdecznie Ajko
    Lonestar

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak, tak. Przecież wiem o tym. Tylko ciagle zapominam. Dziękuje, dziękuje za przypomnienie. M

      Usuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za pozostawienie komentarza. Jeśli chcesz, możesz skontaktować się ze mną bezpośrednio, pisząc na adres ajka@prostyblog.com

Popularne posty z tego bloga

15 lat później

Przeglądałyśmy niedawno z moją przyjaciółką Kasią stare zdjęcia. Na jednym z nich zobaczyłam osobę, która wydała mi się znajoma. Zapytałam: co to za baba? - Jak to, nie poznajesz, przecież to Ty! 
Po bliższym przyjrzeniu się stwierdziłam, że to prawda. Ja, jak najbardziej ja, w całej okazałości. Po krótkich obliczeniach ustaliłyśmy datę powstania tej fotografii na 2001 rok. Dla mnie rok trudny, zapamiętałam go nie tylko z powodu zamachu na WTC z 11 września. Bardzo byłam wtedy zagubiona, nieszczęśliwa, samotna, chociaż wciąż wśród ludzi. Poszukująca miłości, stabilizacji, bezpieczeństwa, a jednocześnie często działająca na własną szkodę. Bardzo źle, wręcz fatalnie czułam się w swojej skórze. To chyba był czas mojej prawie rekordowej wagi, chociaż wydaje mi się, że w najbliższych miesiącach jeszcze bardziej przytyłam (ale nie chcę tego pamiętać). 
Gdy zobaczyłam to zdjęcie, przeraziłam się, ale też pomyślałam, że chcę go zachować na pamiątkę. I pokazać światu, co może wydać się Wam dz…

Lekcje szczęścia – 3. Ogarnij się!

Dzień dobry w Nowym Roku! Jak tam Wasze postanowienia noworoczne? Lubicie je podejmować? Udaje się Wam ich dotrzymywać?
Jeszcze parę lat temu też robiłam podsumowania starego roku, a z początkiem nowego po raz kolejny podejmowałam projekt „Nowa ja”. Do pewnego momentu niestety dość nieskutecznie, entuzjazm szybko opadał i próby zmian kończyły się porażką. Schemat ten ostatecznie przeszedł do przeszłości wraz z rozpoczęciem stosowania podejścia minimalistycznego. Po prostu zaczęłam naprawdę zmieniać swoje nawyki w miarę ich identyfikowania i przestałam czekać z wprowadzaniem zmian do poniedziałku albo początku roku. Gdy stwierdzałam, że jakieś moje zachowanie mi przeszkadza i wymaga korekty, od razu zabierałam się do pracy nad nim. Stopniowej, ale skutecznej. Gdy nie udawało się jedną metodą, próbowałam innych. 
Nie o to chodzi, że nie widzę sensu w podejmowaniu noworocznych postanowień. Nawet więcej, myślę, że warto wykorzystać potencjał „nowego początku”, jaki daje zmiana daty w kal…

Lepiej

Przed urlopem pisałam o bezdzietności z wyboru. Mam jeszcze parę refleksji, które nie dotyczą istoty sprawy (mienia/niemienia dzieci), ale są z nią powiązane. 
Ludzie często lubią formułować różne złote rady czy ogólne stwierdzenia, które wydają się im słuszne i cenne: lepiej mieszkać na wsi. Lepiej mieszkać w mieście. Lepiej mieć samochód/jeździć na rowerze/poruszać się piechotą. Lepiej jeść mięso/być wegetarianinem/weganinem. Lepiej jeść gluten/nie jeść glutenu. Mieć mieć wiele dzieci/mieć dwoje dzieci/jedno dziecko/nie mieć dzieci. Lepiej biegać/ chodzić na siłownię/ćwiczyć jogę/gimnastykować się w domu. Być minimalistą/tarzać się w konsumpcji. Można by tak wymieniać w nieskończoność, wymieniłam tylko kilka dziedzin, które akurat wydają mi się częstym przedmiotem tego rodzaju sądów.
Zazwyczaj uważa się, że „lepiej” jest robić tak, jak się samemu wybrało. Często dlatego, że jest się ze swojego wyboru zadowolonym i wydaje się, że skoro nam jest z tym dobrze, to innym też pewnie będz…