Przejdź do głównej zawartości

Memento vivere


Gdy w ostatnim wpisie dzieliłam się z Wami radością życia, w komentarzach słusznie zauważyliście, że takie podejście nie dla każdego jest oczywiste, proste, naturalne, wrodzone. Niektórzy muszą się go nauczyć czy też wyćwiczyć. 

Czy można nauczyć się cieszyć z faktu, że oto widzimy narodziny nowego dnia, że dane nam jest przeżyć kolejną dobę? Sposobów na to jest wiele, myślę, że taka radość może przyjść na co najmniej dwa. 

Pierwszy, dość brutalny i gwałtowny: przez doświadczenie własnej lub cudzej poważnej choroby, wypadku, otarcie się o śmierć lub utratę kogoś ważnego, bliskiego, kochanego, zachodzi proces uświadamiania sobie własnej śmiertelności, kruchości życia, jego ulotności, nieuchronności śmierci. Drugi: gdy ten sam proces następuje powoli, pod wpływem doświadczenia życiowego, upływu czasu, obserwacji świata i własnej refleksji.


Pisałam kiedyś o znaczeniu memento mori, nie będę więc powtarzać dzisiaj tamtych myśli. Niektórym ludziom dziwne wydaje się, że myślenie o śmierci może mieć tak pozytywne efekty, jak odczuwanie radości z istnienia. Wydaje się im, że pamiętanie o niej na co dzień prowadzi do smutku, przygnębienia, depresji. Łudzą się, że wypieranie jej ze świadomości w magiczny sposób ją oddali, uchroni ich przed końcem. Jak małe dziecko, które myśli, że gdy ono nie widzi Mamy, bo zasłoniło oczy rączką, to Mama też nie może go zobaczyć.

Pamiętanie o swojej śmiertelności nie oznacza zadręczania się. Nie oznacza też pragnienia śmierci, wyczekiwania jej ani obsesyjnej obawy. Jest raczej oswojeniem, akceptacją, pogodzeniem się z tym, co kiedyś w sposób nieunikniony nadejdzie. 

Gdy każdego dnia mówisz sobie, że może to być Twój ostatni dzień (bo przecież ostatnim być on może), chcesz żyć bardziej, mocniej. Nabierasz powietrza w płuca i myślisz: jaki piękny ten świat! 

Narzekasz rzadziej, a nawet wcale. Częściej przytulasz tych, którzy są dla Ciebie ważni, częściej mówisz im dziękuję. Albo: cieszę się, że Cię znów widzę. Uśmiechasz się bez wyraźnego powodu do przypadkowo spotkanej osoby. 

A poza tym, co jeszcze może pomagać w budowaniu w sobie radości z samego faktu, że się żyje? Doświadczanie cudu życia. Ci z Was, którzy mają dzieci, wiedzą, o czym mówię. Doświadczanie go przez rodzicielstwo, ale też przez kontakt z dziećmi, niekoniecznie własnymi. 

I przyroda. Jej uroda, siła, potęga, wspaniałe skomplikowanie, różnorodność i złożoność. Obserwacja krajobrazu, roślin, zwierząt. Przebywanie blisko natury, wsłuchiwanie się w jej rytm. Dostrzeganie subtelnych zmian, jakim podlega. Pochylanie się nad źdźbłem trawy, podglądanie hałasujących sikorek i wróbli, wypatrywanie myszołowa wśród pól.

Dzisiaj zamiast memento mori powtarzam inne memento. Memento vivere. Pamiętaj o tym, by żyć. Pamiętaj o życiu. Sentencję tę, czasem w formie vivere memento, umieszczano dawniej na zegarach słonecznych, jako motto przypominające o upływie czasu i ulotności życia.

Komentarze

  1. Życie bez końca byłoby... takie trochę bezsensowne? Nudne? (Przychodzą mi do głowy te lekko zblazowane tolkienowskie elfy). Świadomość śmierci nadaje życiu kontekst. Tak to widzę, sama też często myślę o śmierci. Dziękuję za ten tekst. Świetnie się Ciebie czyta, Aniu, masz stałą wysoką pisarską formę, co dobrze wróży książce. :) Serdecznie pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  2. Świetny post,
    szczególnie dziś. Może, bo to dla mnie niewiele znaczyło, wystarczyło tylko nie zwracać uwagi na to, co mówią w radiu.
    Zdecydowanie powinniśmy żyć bardziej :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Memento vivere. Powtarzam od dziś :-) Będzie łatwiej znaleźć tę radość na co dzień, kiedy czasem chce się wyć lub gryźć ;-)

    OdpowiedzUsuń
  4. ;) jakoś nigdy nie przemawiała do mnie ta judeochcrześciańska teologia śmierci... a co za tym idzie, także jej antyteza w postaci czerpania radości życia za wszelką cenę, póki się żyje.

    Oczywiście trzeba zrozumieć śmierć. Trzeba ją całkowicie zaakceptować. Trzeba ją przyjąć. Trzeba sprawić czy też pozwolić by stała się częścią naszego życia. W metafizycznym sensie trzeba umrzeć by narodzić się do nowego życia. Śmierć jest integralną częścią życia. Ale nie jako katastrofa i koniec wszystkiego, lecz jako jego mechanizm, narzędzie.

    Bez wyjątku doświadczamy jej wszyscy. Począwszy od apoptozy, czyli zaprogramowanej śmierci komórki w organiźmie wielokomórkowym, która ma na celu dobro całego organizmu (apoptoza jest naturalnym zjawiskiem w rozwoju i życiu organizmów, występującym wówczas kiedy komórka jest już zużyta, niepotrzebna albo uszkodzona lub wadliwa). Poprzez inne śmierci: pozwolić umrzeć temu co już nam nie odpowiada: związkowi lub relacji, która nie spełnia naszych oczekiwań i nie zaspakaja naszych potrzeb, zużytych i nie pasujących dziś schematów zachowań, postępowań, działań, myślenia, rzeczom zbędnym i niepotrzebnym, zużytym, także temu wszystkiemu co się zużyło i dziś już nie daje satysfakcji i radości.

    Bez śmierci rozumianej jako naturalny proces i mechanizm zmiany na lepsze nie sposób być szczęśliwym i czerpać radość z życia. Niestety tradycja judeochrześciańska oraz kulturowe tabu i fałszywe przekonania budzą ogromny lęk przed śmiercią. Wielu ludzi żyjąc z tym nieuświadomionym lękiem, woli nieustannie mielić nijaką prozę życia, podejmując setki działań by choć na chwilę poczuć się szczęśliwym. W sposób nieuświadomiony ucieka przed śmiercią nieustannie próbując poprawiać i naprawiać relacje, związki, rzeczywistość... zamiast pozwolić po prostu zwyczajnie umrzeć temu, co wyczerpało już swoją formułę. Rodzaj gry przeciwko samemu sobie, własnej naturze, życiu, rzeczywistości, kiedy próbuje się za wszelką cenę utrzymać przy życiu czy ratować to co chce odejść, co już umarło lub umiera.

    Im bardziej człowiek próbuje coś zachować przy życiu, tym większego z czasem doświadcza cierpienia oraz braku radości życia, poprzez ciągłą i nieustanną obawę i lęk związany z tym, że może to coś lub kogoś stracić.

    Śmierć trzeba oswoić na poziomie swojej świadomości. To żmudny i bardzo głęboki proces wewnętrzny, ale dzięki niemu można żyć i ciszyć się pełnią życia.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za pozostawienie komentarza. Jeśli chcesz, możesz skontaktować się ze mną bezpośrednio, pisząc na adres ajka@prostyblog.com

Popularne posty z tego bloga

15 lat później

Przeglądałyśmy niedawno z moją przyjaciółką Kasią stare zdjęcia. Na jednym z nich zobaczyłam osobę, która wydała mi się znajoma. Zapytałam: co to za baba? - Jak to, nie poznajesz, przecież to Ty! 
Po bliższym przyjrzeniu się stwierdziłam, że to prawda. Ja, jak najbardziej ja, w całej okazałości. Po krótkich obliczeniach ustaliłyśmy datę powstania tej fotografii na 2001 rok. Dla mnie rok trudny, zapamiętałam go nie tylko z powodu zamachu na WTC z 11 września. Bardzo byłam wtedy zagubiona, nieszczęśliwa, samotna, chociaż wciąż wśród ludzi. Poszukująca miłości, stabilizacji, bezpieczeństwa, a jednocześnie często działająca na własną szkodę. Bardzo źle, wręcz fatalnie czułam się w swojej skórze. To chyba był czas mojej prawie rekordowej wagi, chociaż wydaje mi się, że w najbliższych miesiącach jeszcze bardziej przytyłam (ale nie chcę tego pamiętać). 
Gdy zobaczyłam to zdjęcie, przeraziłam się, ale też pomyślałam, że chcę go zachować na pamiątkę. I pokazać światu, co może wydać się Wam dz…

Bezdzietna z wyboru

Noszę ten temat w sobie już od dawna, a zabieram się do wpisu od dobrych paru miesięcy. Wprawdzie w głowie jest gotowy, ale trudno mi się przełamać, by go napisać. Sami zobaczycie dlaczego. 
W pierwszej chwili może wydać się Wam, że sprawy, o których będę pisać w tym i kolejnych wpisach, niezbyt są związane z ogólną tematyką bloga, ale tak jest, moim zdaniem, tylko pozornie. Wszak i tutaj, i w swoich książkach dużo mówię o odwadze życia po swojemu oraz o świadomym podejmowaniu decyzji w każdej dziedzinie. 
Po raz pierwszy poproszono mnie o wypowiedź na temat bycia bezdzietną z wyboru kilka lat temu, do jakiegoś materiału prasowego. Nie czułam się jednak na siłach. Wydawało mi się to sprawą zbyt intymną. Nie chciałam też wciągać w to mojego partnera życiowego. Ma prawo do prywatności i nie musi chcieć dzielić się swoimi osobistymi decyzjami z połową internetu, jedynie dlatego, że jego żona jest blogerką i jak na blogerkę przystało, czasem psychicznie oraz emocjonalnie obnaża się w sie…

Na rozstaju

Wróćmy do tematu niechcenia dzieci. Obiecałam wyjaśnić Wam, czym kierowałam się w procesie podejmowania ostatecznej decyzji w tej kwestii. Nie traktuję tego jako tłumaczenia się, nie widzę powodu, by się tłumaczyć. Uważam jednak, że za rzadko rozmawia się na ten temat, a Wasze pozytywne reakcje pod ostatnim wpisem potwierdzają, że jest taka potrzeba. Może gdybyśmy częściej mówili o tym, dlaczego jedne osoby pragną mieć dzieci, a inne nie, mniej emocji budziłby ten temat? Może łatwiej byłoby o tym mówić? 
Właściwie nie pamiętam, czy ktoś kiedyś pytał mnie CZY chcę mieć dzieci albo DLACZEGO nie chcę. Bywałam za to strofowana za to, że tak z tym zwlekam, nazywana egoistką, straszona starością w samotności (dzieci jako polisa na starość to mój ulubiony motyw). Pamiętam, jak kiedyś zbeształa mnie lekarka przy okazji badań okresowych, coś w tonie „najpierw czekają nie wiadomo na co, a potem mają pretensje, że nie mogą zajść w ciążę”. Dodam, że wypaliła z tym tekstem ni stąd, ni zowąd, niep…