Przejdź do głównej zawartości

Rozterki blogerki, być może self-publisherki

Muszę się z Wami podzielić wątpliwością, która zakwitła w nieco ostatnio nadwątlonym dużym zleceniem (instrukcja montażu systemu dźwigów,  czyli, mówiąc językiem potocznym, wind) umyśle. Chodzi o moją książkę o minimalizmie. 

Sprawy mają się tak: od początku planowałam samodzielną publikację (jak mawiają niektórzy, self-publishing). Z wielu powodów. Podoba mi się ta idea. Cieszę się, że dożyliśmy czasów, gdy autor może sam wydać swoją książkę i od niego tylko zależy, czy ludzie ją kupią. A właściwie od samej książki. Jeśli jest dobra, ciekawa, wartościowa, czytelnicy to docenią, a zadowolony czytelnik jest najlepszą reklamą i działem marketingu z możliwych. 
Nie trzeba już pukać do drzwi wydawnictwa i modlić się do egzotycznych bóstw oraz poczciwego Pana Boga jednocześnie (dla podniesienia skuteczności), by ktoś zechciał rzucić na nią okiem i zadecydować o losie naszego ukochanego maleństwa, zrodzonego w bólach twórczych. Dzięki internetowi, e-bookom oraz rozmaitym platformom służącym do publikacji i dystrybucji można zaryzykować samodzielne wydanie.

Jednak niedawno pojawiła się możliwość wydania drogą tradycyjną. Przez tak zwane prawdziwe wydawnictwo.
Szanowane, dobre wydawnictwo wyraziło gorące zainteresowanie moim jeszcze nie w całości napisanym, chociaż w głowie już dawno powstałym, dziełem. Po  zapoznaniu się przez nich z konspektem i pierwszym rozdziałem dostałam konkretną i przyzwoitą propozycję wydawniczą. Wiem, że zaproponowane warunki są standardowymi kwotami i procentem od sprzedaży, konsultowałam się z osobami, które już mają za sobą doświadczenia w publikacji. Umowy jeszcze nie podpisałam, ale gdy ją zobaczyłam, poczułam, że nie jestem pewna, czy chcę iść tą drogą.

Moja książka przestanie być moja. Nie ode mnie będą zależeć jej losy, moment wydania, podobnie jest z ceną. Czytelnik będzie musiał zapłacić określoną kwotę, z której ja na koncie zobaczę zaledwie niewielki ułamek. Za to dostaję spokojną głowę - nie będę musiała martwić się o dystrybucję ani marketing, moim zadaniem będzie tylko napisanie dobrej książki. Z tego wynika zresztą niewielki udział autora w cenie danej pozycji, za pracę korektorów, redaktorów, za reklamę i całą resztę trzeba przecież zapłacić. Nie oburzam się na to, takie są realia. 

Na pisaniu książek kokosów się nie zbija, chyba że jest się J.K. Rowling, zapewne. Książkę chcę wydać dlatego, że zawsze o tym marzyłam, lubię pisać, nawet bardzo, a ludzie lubią czytać to, co napisałam. Zarobić na tym co nieco - super, nawet minimaliści muszą z czegoś żyć, ale ale to nie wszystko. 

Problemem jest cykl wydawniczy. Dłuuugi. Ja zgłaszam gotowość napisania książki w określonym czasie, niezbyt odległym, ale wydawnictwo daje dużo dłuższy termin, a potem ma jeszcze 12 miesięcy na jej wydanie. W praktyce to zwykle parę miesięcy. Oznacza to, że pojawiłaby się na rynku nie wcześniej, niż w pierwszej połowie przyszłego roku. Natomiast w najgorszym razie w drugim półroczu 2014. Tego też nie da się przeskoczyć, tak to po prostu wygląda. 

A mnie się marzy, by ukazała się ona jeszcze w 2013 r. Gdybym zdecydowała się opublikować ją sama, jedynie ode mnie samej zależałoby, kiedy by się to stało. Chciałabym, żeby Czytelnicy nie musieli na nią czekać aż do przyszłego roku.

Jeśli wydam książkę samodzielnie, jej cena będzie niższa niż w przypadku klasycznego wydawnictwa. Czyli bardziej dostępna dla Czytelników. To także ważne. Zwłaszcza jeśli chodzi o wersję elektroniczną, nie od wczoraj dyskutuje się na temat zawyżonych cen e-booków.

W przypadku wersji elektronicznej koszty publikacji byłyby niemal zerowe. W wersję drukowaną musiałabym trochę zainwestować, ale pojawia się coraz więcej możliwości, chociażby druk na żądanie. Kanały dystrybucji też są. Coraz więcej, coraz bardziej dostępne. A nawet można pokusić się o samodzielną sprzedaż.

Jestem osobą energiczną i zaradną, wiem, że jestem w stanie podołać takiemu zadaniu. Mam komu zlecić korektę, redakcję, a nawet skład. Także zaprojektowanie okładki. I są to profesjonaliści, nie amatorzy. Nikomu więc nie grozi, że dostanie do ręki jakiś grafomański i marnie złożony chłam z błędami na każdej stronie. 

Najtrudniejszym zadaniem jest dotarcie do potencjalnych Czytelników, ale z tym chyba też nie będzie tak znowu źle, dam radę.

Intuicja mówi mi, że tak właśnie powinnam zrobić. Chcę zaryzykować i dołączyć do grona zadowolonych self-publisherów (fuj, trzeba znaleźć jakieś ładne polskie określenie, bo to aż boli). Czytam sobie te internety, czytam, i widzę, że nie jest to złe rozwiązanie, jak można przekonać się, czytając chociażby blog pana Piotra Lipińskiego (tutaj łącze). Słynny Kominek, czyli Tomek Tomczyk, wydał niedawno Blogera, bestseller w serwisie wydaje.pl Jego blogów nie czytuję i nie lubię, bo są o niczym, ale samego Autora podziwiam, z wielu względów. Między innymi za konsekwencję. Wiem, że ma chłopak głowę na karku. Skoro on podjął taki krok, na pewno wiedział, co robi. 

Lubię mało uczęszczane drogi. Lubię przecierać szlaki. Może i ten trzeba nieco bardziej przetrzeć? Będzie trudniej, będzie inaczej, ale na pewno ciekawie.

Dzielę się z Wami tymi wątpliwościami, bo chciałabym poznać także Wasze zdanie. W końcu sporą grupę odbiorców będziecie stanowić właśnie Wy, macie więc pierwszeństwo głosu w tej dyskusji.

Popularne posty z tego bloga

Generalne porządki metodą minimalistki

Chciałabym, żeby blog i kanał na YouTube przestały być odrębnymi bytami i zaczęły wzajemnie się uzupełniać. Będę starać się, by każdemu opublikowanemu materiałowi wideo towarzyszył tekst, który będzie jego dopełnieniem. 
Dzisiejszy wpis jest dodatkiem do materiału pod tym samym tytułem, który możecie obejrzeć tutaj:

Opowiadam w nim o moim pomyśle na uproszczenie generalnych porządków. Uważam, że raz na jakiś czas dobrze jest zrobić taki pełen przegląd domu lub mieszkania, zajrzeć w każdy zakamarek, sprawdzić stan posiadania. Jednak trudno byłoby mi wygospodarować cały weekend czy kilka dni, a przecież takie bardzo dokładne porządki wymagają sporo czasu. Są też dość wymagającym procesem pod względem psychicznym, emocjonalnym, bo porządkując, trzeba podejmować szereg mniejszych i większych decyzji. Czego się pozbyć, w jaki sposób, co zostawić, jak zorganizować i poukładać te rzeczy, które zdecydowaliśmy się zatrzymać. 
Pomyślałam więc, że najłatwiej będzie to duże zadanie podzielić na …

Metoda Konmari to nie minimalizm

Wpis jest uzupełnieniem materiału wideo zamieszczonego w serwisie YouTube, który można obejrzeć tutaj: 

Książkę Magia sprzątania Marie Kondo przeczytałam cztery lata temu, o moich wrażeniach możecie przeczytać we wpisie pod tym samym tytułem. Odebrałam ją pozytywnie, ale samej metody nigdy nie stosowałam, bo nie miałam takiej potrzeby, o czym zresztą pisałam w tamtej recenzji. Na dobre w głowie z tej lektury pozostała mi jej myśl przewodnia: poszukiwanie radości w rzeczach i eliminowanie zbędnych przedmiotów w oparciu o kryterium: co chcę zostawić, zamiast stosowanego zwykle przez minimalistów: czego nie potrzebuję i czego chcę się pozbyć. Książki szybko się pozbyłam i nie myślałam o niej więcej.
Dopiero niedawno, gdy coraz częściej docierały do mnie opinie na temat wyprodukowanego przez Netflix serialu Sprzątanie z Marie Kondo(dostępny z polskimi napisami), pomyślałam, że warto byłoby sobie wyrobić własne zdanie na temat tej serii programów, nawet jeśli sama metoda sprzątania Konmari…

Kolorowa szafa minimalistki - także na wakacjach

Ostatni wpis z połowy czerwca. Aż trudno uwierzyć. Jednak to prawda. Nie chcę Was zamęczać tłumaczeniami, dlaczego tak długo milczałam. Niedługo minie pół roku od śmierci Taty. Ostatnie miesiące wbrew pozorom były nie tylko czasem smutku, ale przede wszystkim czasem ważnych zmian w życiu naszej rodziny, częściowo wymuszonych przez odejście Taty, a częściowo przez nią sprowokowanych (?), a może tylko przyspieszonych. Kilka z tych zmian jest naprawdę pozytywnych, dotyczą głównie życia mojej Siostry. W skrócie napiszę tylko, dla tych z Was, którzy zawsze trzymali za nią kciuki (wiecie, że Ula jest osobą niesłyszącą), że Sister zmieniła pracę i na razie jest bardzo zadowolona. A my cieszymy się, że jest doceniana i że ma szanse na rozwój i lepszą jakość życia.
Bałam się, że nie będę umiała już pisać tutaj. Jednak z tym jest chyba jak z jazdą na rowerze. Wystarczy usiąść i zacząć, a reszta idzie już sama...
Oprócz tego, że dużo działo się różnych rzeczy, które wymagały mojej uwagi czy wsp…