Przejdź do głównej zawartości

Co nas kręci, co nas podnieca

Dzięki uporczywemu lansowaniu minimalistów jako ludzi, którzy nie posiadają, utarło się przekonanie, że muszą być oni także pozbawieni zainteresowań. Usłyszałam nawet kiedyś, że ewentualnie można sobie znaleźć takie hobby, które nie będzie wymagało zbyt wiele sprzętu. Powiedzmy, że gra na flecie tak, ale na perskusji już nie. Żeby nie robić tłoku na słynnej liście 100 przedmiotów. 

Bzdury to straszne. Nieraz rozmawialiśmy już o tym, że takie myślenie z minimalizmem niewiele ma wspólnego. Nie w tym rzecz, ile ma się rzeczy. 

Zanim przejdziemy do rozmowy o materialnych aspektach uprawiania hobby, zastanówmy się nad tym, dlaczego w ogóle warto mieć zainteresowania.
Być może wielu z Was dziwi takie pytanie. Do niedawna ja również byłam przekonana, że nie ma o czym mówić, przecież każdy ma jakieś hobby. Powinien mieć, prawda? A jednak coraz częściej spotykam ludzi, których nic nie interesuje i nic im się nie chce. Jedno z moich ulubionych pytań: ojej, a chce Ci się to robić? Mnie by się nie chciało...

Dla równowagi znam też mnóstwo osób, które nie zadają takich durnych pytań, lubią robić różne fajne rzeczy, mają zainteresowania rozmaite, a czasem nawet pasje. I błysk w oku, gdy zaczynają o nich opowiadać. 

Można być biernym konsumentem rzeczywistości. Kupować gotowe plastikowe doznania w czteropaku. Niczym się zbytnio nie ekscytować, by nie tracić cennej energii. Nie interesować nadmiernie światem, żeby tylko się nie zmęczyć i nie zasapać. Nie próbować niczego zgłębiać, niczego nowego się nie uczyć. Nie robić niczego własnoręcznie, skoro wszystko, naprawdę wszystko można kupić. Można. W efekcie dostaje sie mdłe, bezbarwne, pozbawione zapachu życie spod sztancy. Niewiele różniące się od życia Kowalskiego z sąsiedniego domu, coraz mniej różniące się nawet od życia Johna Doe'a zza oceanu. 

Ludzie bez zainteresowań są nudni. Szybko kończą się im tematy do rozmowy. Praca, dzieci, zakupy, seriale, nowy Bond czy inny dr House. I tyle. Ewentualnie można bliźnim tyłki obsmarowywać. Ulubione zajęcie w wolnym czasie? Strzyżenie trawnika. Albo gra na konsoli. 

A przecież liczba możliwych sposobów spędzania wolnego czasu, wyrażania siebie, pogłębiania wiedzy, rozwoju umiejętności wydaje się nieskończona. Nazywamy je zainteresowaniami, hobby, pasją (chociaż to słowo bywa nadużywane, nie każde hobby musi zaraz być pasją), ale mówiąc ogólnie, chodzi o różne rodzaje aktywności wykonywanej dla przyjemności, z ciekawości lub potrzeby tworzenia. Dla ułatwienia podzieliłabym je na dwa rodzaje: odtwórcze, służące pogłębieniu wiedzy, poznaniu jakiegoś wycinka rzeczywistości, historii czy dziedziny nauki oraz kreatywne, służące tworzeniu. Chociaż często te dwa aspekty się łączą, na przykład w ogrodnictwie - gdzie poznaje się botanikę, przyrodę, zasady komponowania krajobrazu, ale jednocześnie wykorzystuje pracę własnych rąk i rozwija twórczy potencjał.

Moim zdaniem nieważne jest, co cię kręci. Istotne jest, by znaleźć to swoje COŚ. Ogrodnictwo, kolekcjonerstwo, wszelkiego rodzaju formy rękodzieła, majsterkowania, gotowanie, fotografia... A może podróże, turystyka górska? Wszelkie formy sportu, poznawane nie tylko z pozycji kibica, ale aktywnie uprawiane. Może poznawanie biografii sławnych ludzi, może studiowanie historii, a może odkrywanie zapomnianych przepisów kuchni regionalnej? Może sztuka, muzyka, kinematografia? Wybierz, co zechcesz, ważne, żeby poczuć ten dreszcz, tę radość tworzenia i poznawania. Nauczyć się wyrażać siebie, w taki czy inny sposób. 

Wszystkie te rodzaje aktywności nadają życiu barwy, decydują o Twojej wyjątkowości. Każdy z nas ma jakieś talent albo szczególny pociąg do jakiegoś rodzaju zajęcia. Jeśli już wiesz, co przynosi radość właśnie Tobie, świetnie, ciesz się tym, zaangażuj się w rozwijanie tej aktywności całym sercem. Jeśli wciąż jeszcze nie wiesz, co to jest, szukaj, szukaj niestrudzenie, aż znajdziesz to, co Cię kręci, to, co Cię podnieca...

Natomiast o materialnych kwestiach związanych z rozwijaniem zainteresowań będzie mowa już wkrótce. 

Komentarze

  1. Ciekawym aspektem jest jeszcze relacja hobby/praca zawodowa. Ostatnio odbyliśmy burzliwą dyskusje na ten temat z jedną koleżanką, która szuka pracy. Uważa, że praca jest tylko do zarabiania pieniędzy i nie chce, by była jakkolwiek związana z jej zainteresowaniami. Trudno nam było się z tym zgodzić. Moim zdaniem, jeśli ktoś ma prawdziwą pasję, to nawet z najdziwniejszego hobby potrafi zrobić biznes. Czy on w ogóle "chodzi do pracy"? ;) Podesłał mi ostatnio kolega linka http://pfollansbee.wordpress.com/ - gość robi meble siekierą i dłutem, z kawałków drewna. Opadła mi szczęka. ;)

    OdpowiedzUsuń
  2. a ja akurat lubię oddzielać pracę od hobby.

    nie, żebym traktowała pracę tylko i wyłącznie jako pańszczyznę, orkę na ugorze ;-)
    lubię swoją pracę, uważam, że też powinna mieć coś wspólnego z pasją, ale jedynie w części.

    lubię tę myśl, że zamykam popołudniu drzwi do pracy, a otwieram sobie okno na coś nowego ;-)

    fakt, że można przekuć hobby w biznes, przyznaję, rozważałam taką opcję swego czasu,
    ale jednak na dłuższą metę (póki co) wolę mieć jasny podział między pracą a przyjemnością.

    poza tym, znam siebie, i wiem, że mam bardzo słabą silną wolę, i nie umiałabym pracować w domu.

    i tak zupełnie z innej strony: gra na flecie jest wbrew pozorom mało minimalistyczna.
    fakt, można posiadać taki mały hohner.owski kieszonkowy flecik, zawsze jednak pozostaje kwestia NUT ;-) które bywają mało kieszonkowe.

    a tu moja obecna, naprawdę bardzo bardzo okrojona do minimum kolekcja....
    brakuje: prostego sopranowego, prostego altowego, prostego tenorowego, drugiego prostego piccolo (niestety zgubiłam), brakuje flażoletu (a właściwie flażoletów dwóch- bo metalowego oraz z bambusa) i xaphoona.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. doprecyzuję: brakuje, bo już tę część zbioru instrumentów oddałam ;-)

      Usuń
    2. Nie ma nut na te kindle i inne? ;)

      Usuń
    3. @tofalaria jestem dumną NIE posiadaczką kindla ;-)
      i wcale nie zamierzam mieć tej zabawki.

      Usuń
    4. Ja też nie. Ale może to by minimalizowało stosy nut. ;) Jeszcze można grać ze słuchu.

      Usuń
    5. można grać ze słuchu, a i owszem, ale ja jestem takim leniem, że lubię z nut.
      przyznaję, nie myślałam o kindlu w tym kontekście, i nawet nie wiem, czy byłby odpowiednio wygodny.

      nie no,aż tak wielkich stosów nut nie mam. ;-)

      problem był jeszcze do niedawna za to z ilośćią instrumentów, ale to dało się opanować.

      Usuń
  3. wstęp jak zwykle trafiony...oj jak mi się podoba ta obserwacja "jej, a chce Ci się to robić? Mnie by się nie chciało..." świat jest taki ciekawy, szkoda że my malujemy go nudnymi kredkami;)

    OdpowiedzUsuń
  4. Oj jak ja się często spotykam z pytanio-zdziwieniem "że tobie się chce". A co ma się nie chcieć? Istnieje tylko pytanie co z minimalistycznym podejściem do życia jak ktoś ma za dużo hobby? Fotografia, haftowanie, ogród, szycie a do tego sport? i nie chodzi tu o posiadanie rzeczy potrzebnych do uprawiania hobby ale czy to jest jeszcze minimalizm?

    Co do połączenia pasji z pracą zarobkową to chyba jest to ideałem aby pasja przynosiła dochód a osoba która ją ma mogła się jej poświęcić w całości.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. ale dlaczego posiadanie kilku zainteresowań czy pasji, to już nie jest minimalizm?

      pasje rozwijają, inspirują.
      to, że ma się mało rzeczy, nie znaczy, że potem się siedzi i gapi w ścianę.

      jak dla mnie: minimalizm to czasem mniej pracy zarobkowej,
      bo mniej materialnych potrzeb- dzięki czemu mam czas i miejsce na coś,
      co sprawia mi przyjemność. jak choćby ten nieszczęsny haft ;-)

      Usuń
  5. Ja zawsze miewam problem kiedy muszę coś wpisać w rubrykę zainteresowań, właśnie przez to, że dziedzinę tę utożsamiam z jakąś wielką pasją lub dawnym znaczeniem słowa studiować - analizować, dogłębnie poznawać. Myślę sobie "lubię podróżować, wspinać się po górach, gotować, dobre: kino, muzykę, książkę, ale żeby od razu zainteresowanie? Nie, nie, nie... Tylko jak nie to, to co?" ;)

    OdpowiedzUsuń
  6. Jesli ktos moze polaczyc pasje z praca zarobkowa, to jest to wyjscie optymalne, bo nigdy sie nie bedzie nudzil i z radoscia bedzie pracowal. Jesli niestety nie mozna tych dwoch rzeczy polaczyc, to rzeczywiscie najlepiej jest wyraznie rozdzielic sprawy zawodowe od zainteresowan.
    Pytania typu chceci sie? skad ty masz tyle energii? kiedy ty to wszystko robisz? wywoluja u mnie czasem ciebn irytacji. Kiedy zaczelam pisac bloga pewna osoba (powinowata) zapytala mnie kiedy ty masz na to czas? dla kogo to ma byc? i w ogole po co? w podtekscie byla wrecz nagana.... Nie mialam ochoty usprawiedliwiac sie ani tlumaczyc jak z jakiegos wystepku... Ta bowiem osoba nie ma zadnych, ale to zadnych zainteresowan i po prostu nadajemy na innych falach.
    Do powyzszego wpisu dodalabym tylko, ze zainteresowania takze ewoluuja. To co nas pasjonuje w wieku lat np 25ciu nie bedzie juz moze w kregu naszych zainteresowan 15 lat pozniej. I to jest najciekawsze, to fakt ze ciagle to najciekawsze moze byc jeszcze do odkrycia.
    Pozdrawiam
    Nika

    OdpowiedzUsuń
  7. Mnie różne poszukiwania spokoju i prostoty w życiu zaprowadziły do Twojego bloga (nie tylko, ale Twój wydał mi się najbardziej "ludzki i życiowy" z tych bardziej popularnych blogów o minimalizmie i dlatego tu zaglądam regularnie). I to plus kilka jeszcze innych inspirujących rozmów, głównie na forum, znalazłam sobie nowe hobby, które mam nadzieję przerodzi się w pasję, ba, nawet wróciłam do dawnych pasji, które ciągle odkładałam, bo przecież nie mam czasu. I dziwię się tylko sobie, że tak długo mogłam sobie wmawiać, że ja tego czasu nie mam, bo to fakt, że nie mam go dużo, ale tak przynajmniej czuję, że żyję.
    A połączenie pasji z pracą - to by było wyjście idealne, mam nadzieję, że uda mi się do tego dojść, do równowagi w tym temacie. Tylko mam jedną dużą wątpliwość: czy konieczność zarabiania (i nie mówię tu o jakichś "kokosach", ale np. zarobieniu na ZUS, podatki i jeszcze życie) na tej pasji w obecnych warunkach (sytuacji na rynku) nie zabije radości z pasji. No chyba że się jest twórcą rangi Picassa, dajmy na to.

    OdpowiedzUsuń
  8. Odniosłem się do Twojego wpisu na moim blogu. ps. Zawsze czekam na Twój nowy post. :-)

    OdpowiedzUsuń
  9. Dziękuję Wam wszystkim za ciekawe komentarze. O związkach między zainteresowaniami a pracą oraz o tym, kiedy można stwierdzić, że ma się za dużo hobby, napiszę wkrótce. Pozdrawiam serdecznie!

    OdpowiedzUsuń
  10. Jak byłem młody do pasją było zbieractwo chęć posiadania, teraz to raczej są doznania.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za pozostawienie komentarza. Jeśli chcesz, możesz skontaktować się ze mną bezpośrednio, pisząc na adres ajka@prostyblog.com

Popularne posty z tego bloga

Bezdzietna z wyboru

Noszę ten temat w sobie już od dawna, a zabieram się do wpisu od dobrych paru miesięcy. Wprawdzie w głowie jest gotowy, ale trudno mi się przełamać, by go napisać. Sami zobaczycie dlaczego. 
W pierwszej chwili może wydać się Wam, że sprawy, o których będę pisać w tym i kolejnych wpisach, niezbyt są związane z ogólną tematyką bloga, ale tak jest, moim zdaniem, tylko pozornie. Wszak i tutaj, i w swoich książkach dużo mówię o odwadze życia po swojemu oraz o świadomym podejmowaniu decyzji w każdej dziedzinie. 
Po raz pierwszy poproszono mnie o wypowiedź na temat bycia bezdzietną z wyboru kilka lat temu, do jakiegoś materiału prasowego. Nie czułam się jednak na siłach. Wydawało mi się to sprawą zbyt intymną. Nie chciałam też wciągać w to mojego partnera życiowego. Ma prawo do prywatności i nie musi chcieć dzielić się swoimi osobistymi decyzjami z połową internetu, jedynie dlatego, że jego żona jest blogerką i jak na blogerkę przystało, czasem psychicznie oraz emocjonalnie obnaża się w sie…

15 lat później

Przeglądałyśmy niedawno z moją przyjaciółką Kasią stare zdjęcia. Na jednym z nich zobaczyłam osobę, która wydała mi się znajoma. Zapytałam: co to za baba? - Jak to, nie poznajesz, przecież to Ty! 
Po bliższym przyjrzeniu się stwierdziłam, że to prawda. Ja, jak najbardziej ja, w całej okazałości. Po krótkich obliczeniach ustaliłyśmy datę powstania tej fotografii na 2001 rok. Dla mnie rok trudny, zapamiętałam go nie tylko z powodu zamachu na WTC z 11 września. Bardzo byłam wtedy zagubiona, nieszczęśliwa, samotna, chociaż wciąż wśród ludzi. Poszukująca miłości, stabilizacji, bezpieczeństwa, a jednocześnie często działająca na własną szkodę. Bardzo źle, wręcz fatalnie czułam się w swojej skórze. To chyba był czas mojej prawie rekordowej wagi, chociaż wydaje mi się, że w najbliższych miesiącach jeszcze bardziej przytyłam (ale nie chcę tego pamiętać). 
Gdy zobaczyłam to zdjęcie, przeraziłam się, ale też pomyślałam, że chcę go zachować na pamiątkę. I pokazać światu, co może wydać się Wam dz…

Na rozstaju

Wróćmy do tematu niechcenia dzieci. Obiecałam wyjaśnić Wam, czym kierowałam się w procesie podejmowania ostatecznej decyzji w tej kwestii. Nie traktuję tego jako tłumaczenia się, nie widzę powodu, by się tłumaczyć. Uważam jednak, że za rzadko rozmawia się na ten temat, a Wasze pozytywne reakcje pod ostatnim wpisem potwierdzają, że jest taka potrzeba. Może gdybyśmy częściej mówili o tym, dlaczego jedne osoby pragną mieć dzieci, a inne nie, mniej emocji budziłby ten temat? Może łatwiej byłoby o tym mówić? 
Właściwie nie pamiętam, czy ktoś kiedyś pytał mnie CZY chcę mieć dzieci albo DLACZEGO nie chcę. Bywałam za to strofowana za to, że tak z tym zwlekam, nazywana egoistką, straszona starością w samotności (dzieci jako polisa na starość to mój ulubiony motyw). Pamiętam, jak kiedyś zbeształa mnie lekarka przy okazji badań okresowych, coś w tonie „najpierw czekają nie wiadomo na co, a potem mają pretensje, że nie mogą zajść w ciążę”. Dodam, że wypaliła z tym tekstem ni stąd, ni zowąd, niep…