Przejdź do głównej zawartości

Czterdziestometrowa twierdza

Zdjęcie stąd
Jak pisałam niedawno, nie mam zamiaru zaprzestać pisania o praktycznej stronie życia. Taki ze mnie rzeczowy typ dziewczyny. Dzisiaj chcę opowiedzieć Wam o naszej czterdziestometrowej twierdzy, czyli o tym, czym jest dla mnie mieszkanie/dom. 

Angielskie przysłowie mówi My home is my castle - mój dom moją twierdzą. Tak właśnie to czuję - miejsce, w którym mieszkam, ma dawać mi przede wszystkim poczucie bezpieczeństwa, ma być przytulne, przyjazne, funkcjonalne. Jest przestrzenią, gdzie sami wyznaczamy zasady, gdzie cały świat znajdujący się za drzwiami nie liczy się, nie ma znaczenia. Agresja, hałas, złe emocje nie mają tu wstępu. 

Dom to wygoda, spokój, porządek, estetyka. Podobnie jak ciało, ma nam przede wszystkim służyć, nie przeszkadzać. Nie wymagać nadmiernej uwagi. Analogicznie jak nasza cielesna powłoka, powinien być zadbany, w dobrej formie. Nie powinien blokować, przytłaczać, ograniczać możliwości. Jeśli coś w nim nie funkcjonuje tak, jak powinno (choruje, trzymając się porównania), trzeba podjąć wszelkie konieczne kroki, by uzdrowić sytuację. Cieknące krany, chybotliwe meble, przetarte i spłowiałe tkaniny, niedomykające się drzwiczki - to wszystko drażni, przeszkadza, utrudnia codzienne życie. 


Lokum powinno być tak urządzone, by utrzymanie go w porządku i czystości nie wymagało wiele czasu ani wysiłku. Poziome powierzchnie zastawione niezliczonymi bibelotami utrudniają wycieranie kurzu, brak miejsca do przechowywania mści się ciągłym rozgardiaszem. 

Nie lubię wnętrz, w których zbyt wiele się dzieje pod względem wizualnym. Bibeloty, ramki ze zdjęciami, wazoniki, obrazki, obrazeczki, duperelki i durnostojki, lalki, naczyńka, kubeczki, laurki, dyplomy, lodówki obwieszone magnesami i milionem rysunków... Nie wiadomo, na czym skupić uwagę, co w tym chaosie jest naprawdę ważne. 
Na drugim biegunie są mieszkania jak z żurnala, bezosobowe, wymuskane, lśniące, puste. Jak pokoje w sieciowym hotelu, takie same w każdym miejscu świata. Niemówiące niczego o mieszkańcach, sprawiające wrażenie niezamieszkanych. Niczym nie zachęcają do przebywania w nich. 

Znam kilka takich mieszkań, które służą jedynie pokazaniu odwiedzającym, że właścicielom dobrze się powodzi. Są piękne pod względem estetycznym, ale całkowicie nieprzytulne, zimne, nieprzyjazne. Wydają się powleczone cienką warstwą tworzywa, żeby uniknąć zabrudzeń. Nie można czuć się w nich dobrze, oddychać swobodnie, wyciągnąć się wygodnie na sofie. Wszystko jest sztywne, poukładane w sztuczne fałdy, na wysoki połysk. Nie ma w nich miejsca dla zwierząt (sierść, kłaki, brud, bakterie!), dzieci mają zachowywać się statecznie i uważać, żeby czegoś nie stłuc albo nie strącić. Dorośli mają zaś podziwiać i zazdrościć, nie plamić, nie deptać, nie miąć. Nie przesadzać z opadem szczęki, żeby nie zarysować parkietu zębami.

Najważniejsze jest, że przyjazne i estetyczne wnętrze wcale nie wymaga wielkiego budżetu, studiowania katalogów wnętrzarskich ani posiadania designerskich talentów. Gdy myślę o moich ulubionych domach i mieszkaniach rodziny i znajomych, przed oczami stają mi przestrzenie urządzone ze smakiem i pomysłem, ale przede wszystkim dostosowane do potrzeb właścicieli. Takie, w których widać, kim oni są, jak żyją, co ich interesuje. Gdzie można wygodnie usiąść, zjeść domowy posiłek, odpocząć. Gdzie wszystko ma swoje miejsce. Nic nie przeszkadza, nic nie zagraża, nic nie rozprasza uwagi. Jest miejsce do pracy, jest i miejsce do odpoczynku. 

Nasze ciasne, ale własne mieszkanie niedługo przejdzie metamorfozę. Chcemy wykorzystać wiosenną energię do dostosowania go do zmieniających się potrzeb. Dom rozwija się i zmienia wraz z rozwojem jego mieszkańców. Ale o tym opowiem Wam następnym razem.


Komentarze

  1. Witam,

    bardzo fajnie się czyta.

    Moja rada: może warto włączyć możliwość komentowania bez posiadania konta tu czy tam. Po to, aby można było skomentować po podaniu nicka/adresu strony.
    pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  2. Miło mi Tomku :)

    A nie pomyślałeś, że to świadomy wybór? Prowadzę ten blog od pewnego czasu, wypróbowywałam już różne opcje. Ta z mojego punktu widzenia jest jedyną możliwą do zaakceptowania oprócz całkowitego wyłączenia opcji komentowania.
    Jak komuś zależy na wyrażeniu rzeczowej opinii, negatywnej czy pozytywnej, wykona ten wysiłek, uwierz mi. Albo wyśle maila bezpośrednio do mnie. Mam na to sporo przykładów.

    Natomiast na opiniach hejterów i frustratów jakoś mi nie zależy. Dość w sieci jest takich miejsc, które aż kipią od nienawiści i plucia na siebie. Czytelnicy Prostego blogu chwalą sobie, że tutaj tak nie jest.
    Dziękuję za poradę, ale nietrafiona. Pozdrawiam serdecznie!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Hmm, no chyba nie ;) choć to dość oczywiste.

      Niestety tych na f i h nie brakuje w sieci...

      Ja jestem przyzwyczajony do mechanizmów używanych w WordPress-ie i stąd moja sugestia. Ustawiam na otwarte, ale dorzucam filtrowanie spamu plus moderację.
      Zupełnie anonimowych też nie włączam, pozostaje wymuszenie nicka, podanie (choć ukrywanego) mail-a i opcjonalne url.

      Pozdrawiam, pozdrawiam i także serdecznie!

      Usuń
  3. Dziekuje ze ten post. Niestety ja od lat - od dziecka - mieszkam na powierzchniach, ktore nigdy (jeszcze) nie przekroczyly magicznych 35 metrow. Nasza emigracja jest dedykowana glownie temu, aby ten stan jak najszybciej ulegl zmianie. Wiem co to znaczy mieszkac w miare przytulnie, w miare funkcjonalnie, w miare normalnie na malej przestrzeni. To ona czesto wymusza redukcje przedmiotow, co w sumie jest pozytywne. Jednak zawsze priorytetem jest u mnie ta przytulnosc, osobowosc miejsca, charakter ktory okresla mieszkancow. LUbie po prostu umiar. Przeginka w jedna lub w druga strone wplywa negatywnie na moje samopoczucie. A ta fotka z kotem i doniczka - w punkt. :) pozdrowienia

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Myślę, że mieszkanie na małej przestrzeni jest świetną lekcją dyscypliny. Ważne, by nie zapomnieć tej lekcji, gdy metraż się zwiększy.
      Trzymam kciuki za Wasze marzenia!

      Usuń
  4. Ach, marzy mi się, aby nasza mała twierdza była taką oazą spokoju i przytulności. Jest to mój cel długoterminowy. Póki w niecałych 50 m. mieszkają z nami wysokie krzesełka, leżaczki, wózki, rowerki, koniki na biegunach - nie umiem tego okiełznać, niestety. Ale jakbym umiała już teraz, to musiałabym szukać innego długoterminowego planu. A zatem jest, jak ma być, tak sobie tłumaczę :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Synafio, przecież cały ten dziecięcy rozgardiasz nie odbiera mieszkaniu przytulności, wręcz przeciwnie. Na pewno trudno go czasem okiełznać, ale jak sama mówisz, to całkiem dobre długoterminowe wyzwanie.
      Ja bym stawiała na dobrze zorganizowane miejsca do przechowywania :)

      Usuń
  5. Swietny blog. Dodalam sobie do zakladek bo kieeruje sie bardzo podobna filozfia, i tak bedzie wygladalo moje nastepne lokum!

    OdpowiedzUsuń
  6. Ten post zainspirował mnie do zastanowienia się, czy ja rzeczywiście potrzebuję większego mieszkania. Do niedawna byłam przekonana, że 48 m to stanowczo za mało dla 2 osób. Teraz zaczynam myśleć inaczej...
    "Myślę, że mieszkanie na małej przestrzeni jest świetną lekcją dyscypliny. Ważne, by nie zapomnieć tej lekcji, gdy metraż się zwiększy" - święte słowa, Ajko :)
    Zaczynam nawet doceniać połączoną kuchnię z pokojem, co mobilizuje mnie do nieustającego utrzymania porządku na kuchennych blatach - choć przyznaję, że bywa to dla mnie również problemem, kiedy urządzam przyjęcie z kuchnią w tle. Wówczas parawany idą w ruch, aby przysłonić to i owo.
    W moim mieszkaniu jest sporo miejsc do przeorganizowania, nie wiem jeszcze w jakim sposób, ale Twój blog utwierdza mnie w przekonaniu, że metraż może być OK. Problem tkwi gdzie indziej.
    Dziękuję za ten post :)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za pozostawienie komentarza. Jeśli chcesz, możesz skontaktować się ze mną bezpośrednio, pisząc na adres ajka@prostyblog.com

Popularne posty z tego bloga

Generalne porządki metodą minimalistki

Chciałabym, żeby blog i kanał na YouTube przestały być odrębnymi bytami i zaczęły wzajemnie się uzupełniać. Będę starać się, by każdemu opublikowanemu materiałowi wideo towarzyszył tekst, który będzie jego dopełnieniem. 
Dzisiejszy wpis jest dodatkiem do materiału pod tym samym tytułem, który możecie obejrzeć tutaj:

Opowiadam w nim o moim pomyśle na uproszczenie generalnych porządków. Uważam, że raz na jakiś czas dobrze jest zrobić taki pełen przegląd domu lub mieszkania, zajrzeć w każdy zakamarek, sprawdzić stan posiadania. Jednak trudno byłoby mi wygospodarować cały weekend czy kilka dni, a przecież takie bardzo dokładne porządki wymagają sporo czasu. Są też dość wymagającym procesem pod względem psychicznym, emocjonalnym, bo porządkując, trzeba podejmować szereg mniejszych i większych decyzji. Czego się pozbyć, w jaki sposób, co zostawić, jak zorganizować i poukładać te rzeczy, które zdecydowaliśmy się zatrzymać. 
Pomyślałam więc, że najłatwiej będzie to duże zadanie podzielić na …

Metoda Konmari to nie minimalizm

Wpis jest uzupełnieniem materiału wideo zamieszczonego w serwisie YouTube, który można obejrzeć tutaj: 

Książkę Magia sprzątania Marie Kondo przeczytałam cztery lata temu, o moich wrażeniach możecie przeczytać we wpisie pod tym samym tytułem. Odebrałam ją pozytywnie, ale samej metody nigdy nie stosowałam, bo nie miałam takiej potrzeby, o czym zresztą pisałam w tamtej recenzji. Na dobre w głowie z tej lektury pozostała mi jej myśl przewodnia: poszukiwanie radości w rzeczach i eliminowanie zbędnych przedmiotów w oparciu o kryterium: co chcę zostawić, zamiast stosowanego zwykle przez minimalistów: czego nie potrzebuję i czego chcę się pozbyć. Książki szybko się pozbyłam i nie myślałam o niej więcej.
Dopiero niedawno, gdy coraz częściej docierały do mnie opinie na temat wyprodukowanego przez Netflix serialu Sprzątanie z Marie Kondo(dostępny z polskimi napisami), pomyślałam, że warto byłoby sobie wyrobić własne zdanie na temat tej serii programów, nawet jeśli sama metoda sprzątania Konmari…

Kolorowa szafa minimalistki - także na wakacjach

Ostatni wpis z połowy czerwca. Aż trudno uwierzyć. Jednak to prawda. Nie chcę Was zamęczać tłumaczeniami, dlaczego tak długo milczałam. Niedługo minie pół roku od śmierci Taty. Ostatnie miesiące wbrew pozorom były nie tylko czasem smutku, ale przede wszystkim czasem ważnych zmian w życiu naszej rodziny, częściowo wymuszonych przez odejście Taty, a częściowo przez nią sprowokowanych (?), a może tylko przyspieszonych. Kilka z tych zmian jest naprawdę pozytywnych, dotyczą głównie życia mojej Siostry. W skrócie napiszę tylko, dla tych z Was, którzy zawsze trzymali za nią kciuki (wiecie, że Ula jest osobą niesłyszącą), że Sister zmieniła pracę i na razie jest bardzo zadowolona. A my cieszymy się, że jest doceniana i że ma szanse na rozwój i lepszą jakość życia.
Bałam się, że nie będę umiała już pisać tutaj. Jednak z tym jest chyba jak z jazdą na rowerze. Wystarczy usiąść i zacząć, a reszta idzie już sama...
Oprócz tego, że dużo działo się różnych rzeczy, które wymagały mojej uwagi czy wsp…