Przejdź do głównej zawartości

Miss żółtego czyli rzecz o reklamie na blogu

Złapałam dobry pisarski wiatr w żagle, więc nie chcę tego zmarnować i piszę, by nie stracić rozpędu. Nie chcę jednak, byście pomyśleli, że o Was i o blogu nie myślę. Myślę, myślę, i to ciepło. Jednak póki nie zamknę tej części książki, nad którą obecnie pracuję, nie mogę się zbytnio rozpraszać. 

Dodatkowo w (tak zwanym) międzyczasie pracowałam nad projektem, o którym więcej będę mogła Wam napisać już w przyszłym tygodniu. Ma on formę współpracy z pewną polską firmą, ale jest dość nietypowy i interesujący. Nie będziecie oglądać jego owoców na blogu, bo według mojej koncepcji Prosty blog nie jest miejscem na jakiekolwiek działania komercyjne. Nie dlatego, że mam cokolwiek przeciwko. 

Niedawno na dwóch blogach o minimalizmie i prostocie (Droga do prostego życia i Realny minimalizm) toczyła się minidyskusja na temat reklam na blogach, nie włączałam się do niej z powodu ograniczeń czasowych, co nie oznacza, że nie mam własnego zdania. 

Nie przeszkadza mi komercja na blogach ani współpraca blogerów z firmami czy wynajmowanie powierzchni reklamowej. Przeszkadza mi jedynie, gdy brakuje przejrzystości co do istnienia takich związków czy też ewentualnego sponsorowania wpisów. Bo w moim odczuciu reklama oraz informacja handlowa, recenzje produktów czy usług są i będą potrzebne, grunt, by były uczciwe, szczere, rzetelne. A o to niestety dość trudno. 

Osobiście nie lubię blogów ani stron, które aż kipią od reklam i linków sponsorowanych. Przestają być czytelne i przejrzyste, wydają się bazarem różności. 
Wolę, by bloger rzetelnie napisał o swoich doświadczeniach związanych z jakimś produktem czy usługą, szczerze, bez koloryzowania. Niech podzieli się swoją jak najbardziej subiektywną opinią na temat kremu czy aparatu fotograficznego. Może pisać o sprawach z pozoru zupełnie mnie nie interesujących. Niech pisze, że zapach kosmetyku kojarzy mu się z zapachem skóry jego pierwszej sympatii albo wymiocinami, nie musi silić się na obiektywizm ani polityczną poprawność, blog nie jest przecież z założenia medium obiektywnym. Niech nie pisze tylko, że zupełnie przypadkiem ten krem wpadł mu sam do koszyka w drogerii, bo coraz trudniej w to uwierzyć. Przejrzystość to podstawa. Jeśli dostał go do przetestowania od producenta, chcę o tym wiedzieć. Tak samo, jak chcę wiedzieć o tym, że dany wpis jest sponsorowany. Albo że szafiarka fotografuje się w ubraniach, które dostała w prezencie od firmy odzieżowej. 

Jeśli w tekście wpisu umieszczono linki afiliacyjne, wystarczy czytelna informacja, że za zakup produktu, który nastąpi w wyniku kliknięcia takiego łącza, autor blogu dostanie parę groszy. Jeśli na blogu pojawia się baner reklamowy, niech dotyczy produktu, który został przez autora wypróbowany, tak, by mógł o nim coś więcej powiedzieć niż tylko to, że poleca, bo mu płacą. 

Gdy mój blog zaczął cieszyć się większą popularnością, zaczęły napływać propozycje reklam, wpisów sponsorowanych, banerów, konkursów i zachęcania do kupna różnych produktów. Musiałam odpowiedzieć sobie na pytanie, czy chcę tego u siebie. Odpowiedź była prosta: nie. Cenię sobie czysty wygląd blogu, to, że nie jest przeładowany. W przyszłości będę dążyć do jeszcze większej przejrzystości. To kwestie estetyczne. A jeszcze bardziej cenię sobie to, że to ja sama decyduję o tym, co i w jaki sposób piszę. Zdarzało mi się pisać o produktach czy usługach, które lubię, ale robiłam to z przekonania i bezinteresownie. Nawet wtedy, gdy mogłam skorzystać z jakiegoś programu poleceń czy uzyskać za to zniżki czy jakieś tam punkciki. 

Postanowiłam wtedy, że jeśli nawet będę zarabiać w jakikolwiek sposób związany z blogowaniem, będzie się to odbywać poza przestrzenią blogu. Dlatego przyjmuję propozycje współpracy jako ekspert (proszę się nie śmiać, tak, Ajka została ekspertem...) czy pisania na zamówienie, ale poza blogiem. Zakładam bowiem, że Czytelnik, który tu zagląda, chce przeczytać wpis napisany od serca przez Ajkę, a nie oglądać reklamę np. ekoparówek niezawierających papieru toaletowego. 

A tak pomijając wszystko, lubię niektóre reklamy, zwłaszcza te zabawne. Ale traktuję je jako pewną formę sztuki użytkowej lub rozrywki (na przykład ostatnio bardzo śmieszyła mnie „miss żółtego” - nie będę wyjaśniać, kto widział, ten wie), nie zaś zachętę do kupna czegokolwiek. Bo kupowanie pod wpływem reklam, to, z całym szacunkiem do PT Klientów, straszliwa głupota. Z której na szczęście już się wyleczyłam, ale kiedyś zdarzało się uwierzyć w cudowne zalety produktu na podstawie zdjęcia ślicznej modelki, i owszem. Teraz to o wiele, wiele za mało. 

Komentarze

  1. Nic dodać, nic ująć...
    Niedawno zacząłem czytać blogi w interesującym mnie temacie minimalizmu (także okołotematowych, m.in. o oszczędzaniu) i rzeczywiście przeładowanie reklamami mocno zniechęciło mnie do zaglądania na, wydawało się, warte poświecenia kilku chwil strony.
    Jest kilka blogerek minimalistek, których proste graficznie blogi czyta wyśmienicie na każdym urządzeniu. Ten jest jednym z tych blogów.
    Tak trzymaj i taką postawę propaguj!

    Pozdrawiam, Mariusz XS

    OdpowiedzUsuń
  2. Przeczytałam o Tobie w "Twoim Stylu" i obiema rękami podpisuję się pod powyższym komentarzem - tak trzymaj! Twój blog przynosi ulgę po wszechobecnym oczopląsie.

    Pozdrawiam
    Kaja

    OdpowiedzUsuń
  3. Ajko twój blog jest wspaniały i bardzo często tu zaglądam.Przegapiłam niestety wyżej wspomniany artykuł w "Twoim Stylu". Na stronie pisma są niektóre stare artykuły ale tego nie znalazłam.Może się jeszcze pojawi.

    Wracając do tematu ostatniego wpisu. Nie potępiałabym tak bardzo ludzi, którzy mają na swoich blogach reklamy. Nie robią nic złego, a może nawet niejeden bezrobotny może sobie tak dorobić ( ciekawa jestem czy z reklam blogowych można by się utrzymać.

    pozdrawiam
    Marta

    OdpowiedzUsuń
  4. hej, dzięki za odniesienie się do dyskusji (to jeszcze nie koniec, cyklu o reklamie!)

    sam pracuję u siebie nad większą przejrzystością reklamy i transparentnością blogów, mimo ewidentnej sympatii do stylu minimalistycznego na pewnym etapie uległem czarowi bloggera, tych wszystkich gadżetów, dingsów, reklam

    definiuję to jednak na nowo, a moje blogi zmieniają się (np. projekt oszczedzanie.info.pl)

    OdpowiedzUsuń
  5. świetny blog, bardzo przyjemnie się go czyta.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za pozostawienie komentarza. Jeśli chcesz, możesz skontaktować się ze mną bezpośrednio, pisząc na adres ajka@prostyblog.com

Popularne posty z tego bloga

Jeszcze prościej

To, że ostatnio rzadko poruszam na blogu temat minimalizmu, nie znaczy, że przestał być dla mnie ważny. Jest nadal istotny, ale w inny sposób niż wtedy, gdy wprowadzałam największe zmiany w swoim życiu i przestrzeni osobistej. Pisałam o tym we wpisie Procesy w tle
Po ośmiu latach mówienia i pisania o nim czuję przesyt. Nie mam już ochoty czytać książek ani blogów związanych z tym tematem. Nie twierdzę, że nie warto, bo wiele mądrych treści wciąż powstaje, jedynie ja nie mam już potrzeby dalej drążyć tych kwestii.

Nadal bardzo istotna jest dla mnie prostota, coraz ważniejsza. To raczej już nie ulegnie zmianie, bo zawsze ją lubiłam, a z czasem stała się dla mnie myślą przewodnią. W każdej dziedzinie życia. Prostota wypowiedzi, przekazu, formy i treści. W estetyce i ubiorze. W wystroju mieszkania. Na talerzu - bardzo istotna. Prostota i skuteczność rozwiązań - w pracy, nauce, komunikacji. Nie zajmują mnie natomiast zbytnio sprawy ilości rzeczy i zajęć, które na pewnym etapie były tak …

Jak żyć?

Gdy wydawnictwo Otwarte zaproponowało mi przesłanie do zrecenzowania książki Matsa i Susan Billmarków „Naucz się żyć”, poczułam się zaintrygowana z kilku powodów. Po pierwsze: tytuł. Pomyślałam, że to odważne przedsięwzięcie, próba napisania poradnika odpowiadającego na słynne pytanie „Jak żyć?”. Po drugie: informacja o tym, że pozycja ta jest w Szwecji bestsellerem, sprzedała się w ponad 500 tys. egzemplarzy. A trzecim powodem, dla której chciałam ją przeczytać, była bardzo wesoła i kolorowa okładka. Wiadomo, nie ocenia się książki po okładce, ale ta bardzo zachęcała do lektury.

Obiecałam sobie, że nie przeczytam niczego na temat słynnego duńskiego hygge, wystarczył mi jeden artykuł w jakimś kolorowym magazynie przejrzany u fryzjera, ale poradnik „Naucz się żyć” wydawał się nie mieć na szczęście nic wspólnego ze wspomnianym zjawiskiem, oprócz skandynawskiej proweniencji. 
Lektura okazała się satysfakcjonująca. Książka objętościowo niewielka, ale skoncentrowana treściowo. Myślałam, ż…

Zanim nazwiesz prezesa idiotą...

Za sobą mam wielkie ufff. Westchnienie ulgi, bo we wtorek zakończyłam megazlecenie, o którym pisałam ostatnio. Ponad dwa miesiące bardzo intensywnej pracy umysłowej. Przyznaję, że teraz jestem nieco sflaczała intelektualnie i jeszcze niegotowa na większy wysiłek. Na razie wysypiam się, nadrabiam zaległości domowe i towarzyskie, odpoczywam. Leniuchuję bez wyrzutów sumienia. Wracam do równowagi.
Pomyślałam, że oprócz minicyklu o szczęściu równolegle poopowiadam Wam trochę o tym, jak wygląda życie osoby pracującej na własny rachunek, bo często o to pytacie. Dzięki internetowi i możliwościom pracy zdalnej coraz więcej osób może brać pod uwagę takie rozwiązanie. A jest ono na pewno bardzo kuszące. Obiecuje wolność, niezależność. Więcej czasu wolnego, mniej stresu. Brak szefa nad sobą, brak konieczności dzielenia miejsca pracy z ludźmi, których obecność nie zawsze jest nam miła. 
Temat to bardzo szeroki, więc na jednym wpisie się na pewno nie skończy. Mam wrażenie, że istnieje sporo fałszy…