Przejdź do głównej zawartości

Cmentarzysko wymarłych blogów

Podczas pracy nad książką przeglądam sobie różne miejsca w sieci związane z tematyką minimalizmu i widzę, że wciąż powstają blogi, których autorzy i autorki opisują swoje początkowe zmagania z materialną stroną życia. Walkę z nadmiarem, porządkowanie, decluttering i całe to wielkie odgracanie życia. 

Na pewnym etapie zadawałam sobie pytanie, czy inaczej się nie da, czy można pominąć tę część i przejść od razu dalej. Z perspektywy czasu widzę jednak, że najprawdopodobniej nie jest to możliwe. Moim zdaniem nie można wypracować sobie wysokiej jakości życia, jeśli nie uporządkuje się kwestii ilościowych (uwaga: uporządkowanie nie zawsze jest równoznaczne z redukcją).

W pierwszym odruchu mam czasem ochotę napisać w komentarzu: daj sobie spokój z tym liczeniem tego czy owego, to nieważne!
Jednak powstrzymuję się, bo dociera do mnie, że to jeszcze nie jest właściwy moment dla danej osoby, że nie można przyspieszać tego, co musi samo nastąpić w swoim czasie, w odpowiednim tempie.

Zastanawiam się też, co dzieje się z tymi wszystkimi właścicielami tzw. minimalistycznych blogów, którzy gdzieś przepadli w głębinach internetów. Fajnie byłoby wiedzieć, czy dalej idą tą drogą, czy też znudziło się im i zajęli się innymi sprawami. Zostały po nich tylko wpisy, często bardzo ciekawe i przydatne. Szkoda, że osoby porzucające pisanie blogu tak rzadko zostawiają czytelnikom jakieś wyjaśnienie. Nigdy nie wiadomo, co się stało z właścicielem. Umarł? Wyjechał? Załamał się nerwowo? Ma to wszystko gdzieś? Nie ma czasu na pisanie, bo urodziły mu się bliźnięta? Został maksymalistą? 

Powraca też pytanie, które już sobie kiedyś zadawałam. W jakim kierunku pójdzie mój blog? W dużym stopniu zależy to od kierunku, w którym zdążam ja sama. 
Chciałabym napisaniem książki zamknąć ten etap (minimalizm/prostota), powiedzieć w niej wszystko, na co do tej pory nie było miejsca, podzielić się dotychczasowym doświadczeniem i przemyśleniami, a potem pójść dalej.
Blogowanie ma swoją specyfikę, czasem trudno jest ostatecznie wyczerpać dany temat, nie zamęczając czytelników tasiemcowymi wpisami. Książka ma inny rytm opowieści, nie trzeba dzielić wypowiedzi na małe kawałeczki. To znaczne ułatwienie. 

Jednocześnie zachodzi we mnie właśnie wielka zmiana, dojrzewająca już od wielu lat. Właściwie już zaszła. Nie mam jeszcze odwagi powiedzieć, czego dotyczy, poza tym, że jest niezwykle pozytywna. Z mojego osobistego punktu widzenia. I na pewno wpłynie na całość mojego życia. Zaintrygowani? Na razie tylko wyjaśniam, że to nie ciąża ;-)

Wszystko to oznacza, że i ja, i blog przechodzimy powoli na kolejny etap naszego istnienia. Na razie jednak sezon ogórkowy trwa, gdzieś tam daleko rodzą się książęce dzieci, na moim balkonie szaleńczo pachnie bazylia, zasypały mnie zlecenia, bo większość tłumaczy wyjechała na wakacje, książka powoli pęcznieje... 

Popularne posty z tego bloga

Generalne porządki metodą minimalistki

Chciałabym, żeby blog i kanał na YouTube przestały być odrębnymi bytami i zaczęły wzajemnie się uzupełniać. Będę starać się, by każdemu opublikowanemu materiałowi wideo towarzyszył tekst, który będzie jego dopełnieniem. 
Dzisiejszy wpis jest dodatkiem do materiału pod tym samym tytułem, który możecie obejrzeć tutaj:

Opowiadam w nim o moim pomyśle na uproszczenie generalnych porządków. Uważam, że raz na jakiś czas dobrze jest zrobić taki pełen przegląd domu lub mieszkania, zajrzeć w każdy zakamarek, sprawdzić stan posiadania. Jednak trudno byłoby mi wygospodarować cały weekend czy kilka dni, a przecież takie bardzo dokładne porządki wymagają sporo czasu. Są też dość wymagającym procesem pod względem psychicznym, emocjonalnym, bo porządkując, trzeba podejmować szereg mniejszych i większych decyzji. Czego się pozbyć, w jaki sposób, co zostawić, jak zorganizować i poukładać te rzeczy, które zdecydowaliśmy się zatrzymać. 
Pomyślałam więc, że najłatwiej będzie to duże zadanie podzielić na …

Metoda Konmari to nie minimalizm

Wpis jest uzupełnieniem materiału wideo zamieszczonego w serwisie YouTube, który można obejrzeć tutaj: 

Książkę Magia sprzątania Marie Kondo przeczytałam cztery lata temu, o moich wrażeniach możecie przeczytać we wpisie pod tym samym tytułem. Odebrałam ją pozytywnie, ale samej metody nigdy nie stosowałam, bo nie miałam takiej potrzeby, o czym zresztą pisałam w tamtej recenzji. Na dobre w głowie z tej lektury pozostała mi jej myśl przewodnia: poszukiwanie radości w rzeczach i eliminowanie zbędnych przedmiotów w oparciu o kryterium: co chcę zostawić, zamiast stosowanego zwykle przez minimalistów: czego nie potrzebuję i czego chcę się pozbyć. Książki szybko się pozbyłam i nie myślałam o niej więcej.
Dopiero niedawno, gdy coraz częściej docierały do mnie opinie na temat wyprodukowanego przez Netflix serialu Sprzątanie z Marie Kondo(dostępny z polskimi napisami), pomyślałam, że warto byłoby sobie wyrobić własne zdanie na temat tej serii programów, nawet jeśli sama metoda sprzątania Konmari…

Trudna sztuka pakowania

Bardzo lubię podróże. Był taki czas, że nie potrafiłam sensownie się pakować, przez sporą część życia jeździłam z wielkimi bagażami i nawet na etapie, gdy już stosowałam minimalizm, nie zawsze umiałam korzystać z jego dobrodziejstw w tej dziedzinie. Jednak metodą prób i błędów wypracowałam sobie własne podejście do pakowania. Nadal zdarzają mi się bagażowe wpadki, jednak metody, które stosuję, zazwyczaj sprawdzają się dobrze. Zwykle mój bagaż, niezależnie od długości wyjazdu, nie przekracza wagi 10 kg, ale zdarzało mi się podróżować nawet z 5 kilogramami rzeczy. Oczywiście wszystko zależy od pory roku i charakteru wyjazdu. 
Minimalizm w podróży to trudna sztuka: szukanie kompromisu między wygodą posiadania pod ręką ulubionych przedmiotów i pragnieniem bycia przygotowanym na różne sytuacje a niechęcią do niepotrzebnego obciążania się. Najłatwiej jest się tego nauczyć, wyciągając wnioski z każdej podróży. Zapisuję sobie, co się na danym wyjeździe nie sprawdziło, co było zbędnym balaste…