Przejdź do głównej zawartości

Prostota od innej strony

Przepraszam Was moi drodzy Czytelnicy, że tak tu ostatnio mało się dzieje. Chyba już wspominałam, że październik zapowiadał się jako wyjątkowo pracowity i aktywny miesiąc, i taki faktycznie był - nadal jest. Kończę książkę, chociaż to jeszcze nie oznacza zupełnego zakończenia pracy nad nią - jeszcze przyjdzie etap szlifowania, poprawiania, dopieszczania i przebudowywania. A jednocześnie sporo podróżuję po Polsce - ostatnie kilka dni spędziłam w Łodzi, w klasztorze dominikanów, którzy użyczyli mi swojej gościny, abym mogła w spokoju i skupieniu trochę popisać, a korzystając z okazji porozmawiać także o chrześcijańskim wymiarze prostego życia, bo bardzo zależy mi na tym, by ten aspekt również swoje miejsce w książce znalazł. 

Nie będę na razie pisać więcej o wnioskach z tego pobytu, poza tym, że był bardzo udany, twórczy i pełen radości - przede wszystkim ze znalezienia wspólnego języka z ludźmi, z którymi (przynajmniej z obcej perspektywy) mogłoby się wydawać, że dogadać się nie będę umiała. Znana jestem z tego, że jestem „niekościelna”, od dawna na kościół katolicki patrzę z zewnątrz, okiem krytycznym, chociaż niewrogim. A jednak porozumienie szybko znaleźliśmy. I okazało się, że wprawdzie mówimy różnymi czasem słowami, operujemy innymi określeniami, ale mówimy i myślimy dokładnie o tym samym. Bardzo to piękne przeżycie było. Krzepiące, pocieszające również - zobaczyć, że w kościele jest wielu mądrych i dobrych ludzi, takich, dla których wiara nie jest pretekstem do zbudowania sobie wygodnego życia i cieszenia się władzą, lecz sprawą najważniejszą. Ludzi, którzy mają w sobie miłość do innych ludzi, zrozumienie, tolerancję, otwarte umysły i serca. 

Zanim nadejdzie listopad, a z nim zwolnienie tempa i wyciszenie, zapraszam Was na jutrzejsze spotkanie w katowickim kinoteatrze Rialto o godz. 17:30, gdzie w ramach spotkań Klubu Myśli Ekologicznej będę mówić o tym, czy Mieć mało znaczy być wolnym. Tytuł nieco przewrotny, bo moim zdaniem wolność niewiele ma wspólnego ze stanem posiadania (małym czy dużym), ale to dobry punkt wyjścia do rozmowy. Więcej informacji o spotkaniu znajdziecie na stronie kinoteatru

Komentarze

  1. Bardzo się cieszę, ze znalazłaś w naszym klasztorze w Łodzi dobrych ludzi i.. trochę spokoju. Czytam Twój blog od dłuższego czasu i naprawdę mamy więcej wspólnego niż mogłoby się wydawać. Pozdrawiam serdecznie, czekam na książkę i zapraszam do Wrocławia.
    czwich op

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak, myślę, że mamy naprawdę sporo wspólnego. Cieszę się, że Ojciec mnie czyta, a z zaproszenia z chęcią skorzystam. Pozdrawiam ciepło!

      Usuń
  2. Bardzo się cieszę, że w Twojej książce znajdzie się również aspekt chrześcijański. Tego mi brakowało w książce Loreau "Sztuka minimalizmu" i dlatego podchodzę do tej książki z ogromną rezerwą. Zgadzam się z przedmówcą - minimalizm i prostota są bardzo chrześcijańskie. Czekam cierpliwie na książkę :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mi tego też bardzo u niej brakowało, bo wprawdzie odniesienia dalekowschodnie są bardzo ciekawe, ale zupełnie "nie nasze". Podobnie u Lea Babauty brakowało mi szerszego kontekstu duchowego, on jest zbyt pragmatyczny.

      Usuń
  3. Nie będę oryginalna, jeśli powtórzę za przedmówcami,iż cieszę się, że to napisałaś.
    Przez pierwsze lata podczas studiów mieszkałam w internacie prowadzanym przez siostry zakonne. Co za cisza, co za spokój...to był bardzo dobry czas.
    Wg prostota ma wiele wspólnego z ascezą.

    Niech Ci się dobrze pisze:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję za życzenia :) Tak, prostota i umiejętność narzucania sobie ograniczeń mają bardzo wiele wspólnego.

      Usuń
  4. Odpowiedzi
    1. Aneto, oczywiście, nie wyobrażam sobie, by miało go nie być. Od początku zastrzegałam w Wydawnictwie, że to bardzo dla mnie ważne.

      Usuń
    2. Świetnie, tak właśnie pomyślałam! Dużo łatwiej jest nabyć polskiego e-booka jak się mieszka na innym kontynencie, niż książkę papierową, no i na półkach nie zalega. Pozdrawiam serdecznie!

      Usuń
  5. Wspaniale było zobaczyć Cię dziś na żywo. Zobaczyć osobę, którą od długich miesięcy się czyta i która inspirowała do wielu działań i eksperymentów. Super, że byłaś, pozdrawiam,
    Magdalena

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Magdo, dla mnie też było to wspaniałe przeżycie :)

      Usuń
  6. O, i ja się cieszę bardzo, że się chrześcijański kącik znajdzie w Twojej książce :) Czekam na nią cierpliwie. Pozdrowienia :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Bardzo podobało mi się Twoje wystąpienie w Rialto :) W szczególności fragment o upraszczaniu życia z powierzchownych relacji z ludźmi oraz nadmiaru zajęć, które w początkowym założeniu miały nam sprawiać przyjemność lub przynosić korzyść, a z czasem okazuje się, że zatruwają inne sfery naszego życia. Myślę, że obecnie ten znaczny nacisk na "życie jak w amerykańskim serialu" odbija swoje piętno na wielu ludziach i jakoś zatracają oni zdolność do radości z małych rzeczy czy zwykłych dni. Sama jestem "ofiarą" takiego wiecznego pościgu za tym żeby być coraz to "lepsza" w różnych aspektach życia, przez co wiele lat - obojętnie od tego jakby dobrze się wokół mnie nie działo - dosyć rzadko przeżywałam na prawdę szczerą radość. Dlatego bardzo mnie cieszy, że istnieją osoby, które w tak ciepły i mądry sposób jak Ty na swoim wystąpieniu potrafią powiedzieć innym, że można dzisiaj jeszcze żyć jednocześnie prosto i szczęśliwie i że tego szczęścia musimy poszukać w sobie i bliskich nam ludziach, bo żadne dobro materialne go nam na dłuższą metę nie zapewni.
    Kasia

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Kasiu, myślę, że przyszedł czas, żeby zacząć mówić o tym w miarę głośno, aby ludzie przestali czuć się zobowiązani do "życia jak z serialu", do porównywania się do innych i ciągłego starania się, aby im dorównać. Dziękuję za pozytywne i ciepłe przyjęcie :)

      Usuń
  8. jedną z ciekawszych książek, które przeczytałam o upraszczaniu życia jest książka o nieco przewrotnym tytule " Luksus według Jezusa. Sztuka prawdziwie rozrzutnego życia". Autorem jest teolog, dziennikarz i pastor ewangelicki Werner Tiki Kustenmacher. Uważam, że z książkami jest jak z przyjaciółmi - najbardziej wzbogacające przyjaźnie są z tymi, którzy myślą odmiennie niż my, ponieważ wiele od siebie możemy się nauczyć,chociaż wzajemne relacje mogą być trudne. Znajomości z osobami bardzo podobnymi do nas ( którzy myślą tak jak my, mają podobne wartości itd ) są fajne ,miłe i bardzo bezpieczne,ale.. no właśnie, czasami ograniczają, i nie pozwalają wyjść poza własną, intelektualną i emocjonalną strefę komfortu. Oj, zazdroszczę Ci pobytu w klasztorze :) Książkę polecam i pozdrawiam. Eska 18

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za pozostawienie komentarza. Jeśli chcesz, możesz skontaktować się ze mną bezpośrednio, pisząc na adres ajka@prostyblog.com

Popularne posty z tego bloga

Sprzątanie zaczyna się w głowie

Nie jestem odkrywcza, twierdząc, że sprzątanie zaczyna się w głowie. Jak wiele innych procesów. Odchudzanie, wypoczywanie, zmiany.

Zacznijmy od jego postrzegania. Często przedstawia się sprzątanie jako czynności nielubiane i nużące. Niektórzy wręcz nim pogardzają i uważają za zajęcie niegodne. To chyba spuścizna czasów, gdy porządki były domeną kobiet oraz osób ubogich lub nisko urodzonych. Nadal zdarza się, że nie szanuje się osób, które zajmują się sprzątaniem zawodowo. Znam osobę, która zatrudnia panią do sprzątania domu wcale nie dlatego, że nie ma czasu, siły czy możliwości, ale dlatego właśnie, że uważa to zajęcie za poniżające, niegodne. 


Wielu ludzi nie lubi sprzątać, bo to ich zdaniem strata czasu, syzyfowa praca, którą trzeba zaczynać od nowa, gdy tylko się skończy. Jednak naturalnym jest, że próbuje się unikać tego,  czego się nie lubi. Opóźnia, robi byle jak, byle było. Szuka wymówek, by usprawiedliwić to, że znów miało się coś innego do zrobienia. 
Czym to grozi?  Tym, że …

Moje pierwsze 500+ i prezent dla czytelników

W listopadzie 2009 r. powstał pierwszy wpis na blogu, który wówczas nazwałam Minimalistka (w serwisie blox). Nosił tytuł Trudne początkii zaczynał się tak: Tytuł blogu jest nieco na wyrost. Nie jestem minimalistką. Może kiedyś będę. Staram się ograniczać liczbę posiadanych rzeczy, upraszczać swoje życie i otaczającą mnie przestrzeń, uczę się świadomie kupować. Dążę do wyeliminowania tego, co zbędne. Walczę z tendencją do gromadzenia przedmiotów i kupowania wciąż nowych rzeczy.  Minęło nieco ponad 8 lat i w tym czasie napisałam w sumie 500 wpisów, łącznie z dzisiejszym.
Gdy zaczynałam, nie miałam najmniejszego pojęcia, dokąd mnie to zaprowadzi. Czułam potrzebę dzielenia się swoim doświadczeniem, wrażeniami z przygody, jaką okazało się stosowanie minimalizmu w praktyce. Z czasem blog stał się zapisem różnych moich przeżyć i przemyśleń, a także relacją z procesu zmian w wielu dziedzinach życia.

DDTVN, Dojrzewalnia Liderek i trudny powrót do codzienności

Trudno jest mi wrócić do normalnego rytmu pisania i nagrywania. Nie mogę się przemóc, by znów pisać o zwykłych, codziennych sprawach. 
Zawsze wydawało mi się, że w żałobie po stracie jednej z najbliższych osób będę przede wszystkim płakać. A tymczasem rzadko mam na to ochotę. Smutek dotyka mnie w zupełnie inny sposób. Siedzi gdzieś głęboko i nieszczególnie mam ochotę go uwalniać. Nastrój faluje, czasem więcej we mnie gniewu na to, że Taty już nie ma, czasem więcej czułości i wdzięczności za to, że był z nami tak długo, ile było to możliwe. 
Blog i kanał na YouTube chwilowo zeszły na dalszy plan, bo moje serce i myśli są teraz gdzie indziej. Są inne ważne sprawy do załatwienia i uporządkowania, część dotyczy przeszłości, część jest istotna dla przyszłości niektórych osób z naszej rodziny, skupiam się więc na tych formalnościach, spotkaniach i załatwianiach. 
Wiem, że z czasem będę czuła coraz silniejszą potrzebę komunikowania się z Wami, czytelnikami i widzami. Z czasem też łatwiej bę…