Przejdź do głównej zawartości

Pismo obrazkowe

Przyznam się Wam do czegoś. Obiecałam pisanie o strategiach, ale jakoś mi to nie idzie. Z doświadczenia wiem już, że w takim przypadku nie ma co się zmuszać i pisać na siłę, nic dobrego z tego nie wyniknie. Odwieszam więc temat na kołek, bo chwilowo potrzebuję nieco lżejszego kalibru wpisów. 

Jestem teraz na takim etapie, że bardziej inspirują mnie obrazy niż słowa. Przez ostatnie miesiące na przemian albo pisałam, albo czytałam, chwilowo słowa wylewają mi się więc uszami. Dlatego potrzebuję obrazów. Wizualnych przykładów prostoty, w każdym jej wydaniu. Pozwólcie więc, że podzielę się z Wami kilkoma wybranymi, zestaw luźny i niezobowiązujący. Jeśli macie jakieś ulubione zdjęcia, blogi, miejsca w sieci, które są ciekawym źródłem minimalistycznych wizualnych inspiracji, dowolnego rodzaju, podzielcie się również ze mną, proszę. 


Przede wszystkim to zdjęcie, które nie przestaje mnie zachwycać:

Zdjęcie znalezione tutaj
Kilka z wielu od DesignTrolls:







I wspaniały czeski klasztor cystersów, łącze do strony podesłane przez przyjaciela. Inne projekty Johna Pawsona można obejrzeć tutaj.




Taka odtrutka na nadmiar tekstu. 

Komentarze

  1. Ja lubię: http://thingsorganizedneatly.tumblr.com/

    OdpowiedzUsuń
  2. Polecam http://martecznik.blogspot.com/
    Autorka nie deklaruje się wcale jako minimalistka, ale to o niczym nie świadczy. Trafiłam do niej, bo ona wpierw przyszła do mnie. A teraz nie mogę się od tego zwykłego-niezwykłego bloga oderwać i z niecierpliwością czekam na każdy wpis. Nie pojawiają się często. Polecam naprawdę!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Muszę dodać opis: martecznik to krótkie wpisy, klarowny język, zero egzaltacji, spokój. I to wszystko o zwyczajnym, prostym życiu - ale bez deklarowania czegokolwiek.

      Usuń
  3. Dziel się jak najczęściej takim "pismem obrazkowym".
    Białe deski na podłodze bardzo mi się podobają, w moim małym domku planuję w wakacje pomalować tak górne piętro i schody. Zawsze marzyłam o białej podłodze:)

    OdpowiedzUsuń
  4. Ajko ja mam tylko trzy takie stronki, które skupiają się głównie na zdjęciach rzeczy. Przedstawione w sposób minimalistyczny przedmioty codziennego użytku. Jedna ze stron to dawka minimalistycznych miejsc pracy, czy zawsze minimalistycznych, w moim przekonaniu nie, lecz czasem inspirują. Mam nadzieję, że Wam się spodobają.

    http://mmminimal.com

    http://www.minimallyminimal.com

    http://minimaldesks.com


    Pozdrawiam Bartosz

    OdpowiedzUsuń
  5. Masz rację, czasami obrazy są bardziej wymowne niż słowa.

    OdpowiedzUsuń
  6. http://convoy.tumblr.com/
    http://emmas.blogg.se/
    http://tantjohanna.se/
    http://www.79ideas.org/
    http://casa-atelier.com/ i wiele z blogrolla
    http://weekdaycarnival.blogspot.ca/
    http://entermyattic.blogspot.com/
    http://aprilandmaystudio.blogspot.com/
    pozdrawiam , Maja

    OdpowiedzUsuń
  7. Witaj Ajko, przeczytałam cały Twój blog od końca do początku, jest bardzo inspirujący, czekam na dalsze wpisy oraz na książkę i pozdrawiam serdecznie :)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za pozostawienie komentarza. Jeśli chcesz, możesz skontaktować się ze mną bezpośrednio, pisząc na adres ajka@prostyblog.com

Popularne posty z tego bloga

Sprzątanie zaczyna się w głowie

Nie jestem odkrywcza, twierdząc, że sprzątanie zaczyna się w głowie. Jak wiele innych procesów. Odchudzanie, wypoczywanie, zmiany.

Zacznijmy od jego postrzegania. Często przedstawia się sprzątanie jako czynności nielubiane i nużące. Niektórzy wręcz nim pogardzają i uważają za zajęcie niegodne. To chyba spuścizna czasów, gdy porządki były domeną kobiet oraz osób ubogich lub nisko urodzonych. Nadal zdarza się, że nie szanuje się osób, które zajmują się sprzątaniem zawodowo. Znam osobę, która zatrudnia panią do sprzątania domu wcale nie dlatego, że nie ma czasu, siły czy możliwości, ale dlatego właśnie, że uważa to zajęcie za poniżające, niegodne. 


Wielu ludzi nie lubi sprzątać, bo to ich zdaniem strata czasu, syzyfowa praca, którą trzeba zaczynać od nowa, gdy tylko się skończy. Jednak naturalnym jest, że próbuje się unikać tego,  czego się nie lubi. Opóźnia, robi byle jak, byle było. Szuka wymówek, by usprawiedliwić to, że znów miało się coś innego do zrobienia. 
Czym to grozi?  Tym, że …

Moje pierwsze 500+ i prezent dla czytelników

W listopadzie 2009 r. powstał pierwszy wpis na blogu, który wówczas nazwałam Minimalistka (w serwisie blox). Nosił tytuł Trudne początkii zaczynał się tak: Tytuł blogu jest nieco na wyrost. Nie jestem minimalistką. Może kiedyś będę. Staram się ograniczać liczbę posiadanych rzeczy, upraszczać swoje życie i otaczającą mnie przestrzeń, uczę się świadomie kupować. Dążę do wyeliminowania tego, co zbędne. Walczę z tendencją do gromadzenia przedmiotów i kupowania wciąż nowych rzeczy.  Minęło nieco ponad 8 lat i w tym czasie napisałam w sumie 500 wpisów, łącznie z dzisiejszym.
Gdy zaczynałam, nie miałam najmniejszego pojęcia, dokąd mnie to zaprowadzi. Czułam potrzebę dzielenia się swoim doświadczeniem, wrażeniami z przygody, jaką okazało się stosowanie minimalizmu w praktyce. Z czasem blog stał się zapisem różnych moich przeżyć i przemyśleń, a także relacją z procesu zmian w wielu dziedzinach życia.

DDTVN, Dojrzewalnia Liderek i trudny powrót do codzienności

Trudno jest mi wrócić do normalnego rytmu pisania i nagrywania. Nie mogę się przemóc, by znów pisać o zwykłych, codziennych sprawach. 
Zawsze wydawało mi się, że w żałobie po stracie jednej z najbliższych osób będę przede wszystkim płakać. A tymczasem rzadko mam na to ochotę. Smutek dotyka mnie w zupełnie inny sposób. Siedzi gdzieś głęboko i nieszczególnie mam ochotę go uwalniać. Nastrój faluje, czasem więcej we mnie gniewu na to, że Taty już nie ma, czasem więcej czułości i wdzięczności za to, że był z nami tak długo, ile było to możliwe. 
Blog i kanał na YouTube chwilowo zeszły na dalszy plan, bo moje serce i myśli są teraz gdzie indziej. Są inne ważne sprawy do załatwienia i uporządkowania, część dotyczy przeszłości, część jest istotna dla przyszłości niektórych osób z naszej rodziny, skupiam się więc na tych formalnościach, spotkaniach i załatwianiach. 
Wiem, że z czasem będę czuła coraz silniejszą potrzebę komunikowania się z Wami, czytelnikami i widzami. Z czasem też łatwiej bę…