Przejdź do głównej zawartości

Budzik

Przede wszystkim bardzo Wam wszystkim dziękuję za ten ogrom dobrych słów, które padły pod ostatnim wpisem, w którym opowiedziałam o zmianach oraz pokazałam swoje zdjęcia z różnych momentów ostatnich lat. 

W komentarzach zauważyliście, że fotografie pokazują nie tylko zewnętrzną przemianę. Kilka osób stwierdziło, że mają wrażenie, jakby na pierwszym i ostatnim zdjęciu (z 2005 i 2013 r.) były dwie zupełnie inne dziewczyny. 

W pewnym sensie tak jest. Ajka sprzed 9 lat i ja teraz to naprawdę dwie różne kobiety. I nie chodzi wcale o inny kolor i długość włosów, sylwetkę czy stan cery. Największa przemiana zaszła w mojej głowie, a to, co widać na zewnątrz, jest tylko jednym ze skutków tej rewolucji. 



Czasem mam wrażenie, że przeważającą część swojego życia przespałam. Byłam pogrążona w jakimś letargu, wydawało mi się, że żyję, robię różne rzeczy, podejmuję decyzje, przytrafiają mi się rozmaite przygody, ale to było jakby marzenie senne. Nieświadomość. 

I w końcu obudziłam się. Nigdy już nic nie będzie takie samo jak wcześniej, nie ma powrotu do tamtego stanu. Ale za żadne skarby nie chciałabym go przywracać. 

Obudziło mnie kilka sięgających w głąb duszy osobistych doświadczeń, ale przede wszystkim ... tak, minimalizm. Myślę, że pojawił się w takiej chwili, gdy byłam już gotowa do zmiany, ale nie wiedziałam, w jaki sposób mogłabym jej dokonać. A on okazał się doskonałym do tego narzędziem.

W najbliższych wpisach w odpowiedzi na prośby Czytelniczek opowiem trochę o praktycznych stronach zewnętrznej zmiany. A poza tym wygląda na to, że mogę wrócić do częstszego publikowania notek, wiem, że ostatnio Was nie rozpieszczałam pod tym względem...

Komentarze

  1. Miałam dokładnie podobne wrażenie do momentu gdy jakieś 8 lat temu "ocknelam się z letargu" i tak, mnie rownież minimalizm w tym wiele pomógł :)
    Czekamy na nowe wpisy :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Kochana myślę, że tu chodzi po prostu o dojrzałość, ja teraz w wieku 36 lat czuję się bardziej dojrzała, niż kilka lat temu, inaczej podchodzę do pewnych rzeczy, mam inną świadomość i to chyba przychodzi z wiekiem.Czekam na kolejne ciekawe posty! pozdrawiam Ala

    OdpowiedzUsuń
  3. Cześć, ja chyba powoli budzę się z podobnego letargu jak ty. Mam nadzieję, że efekt mojej pobudki będzie choć w połowie taki jak w twoim wypadku. Żyję w otoczeniu strasznie nastawionym na konsumowanie, kupowanie i ogólnie pojęty materializm. Czuję że się w tym duszę i cieszę się że znalazłem taki blog jak ten. Czekam na książkę i pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Jesteś bardzo inspirującą osobą. Twojego bloga czytam od niedawna, ale zaczęłam czytać wszystkie wpisy. Zaczęłam się interesować takim minimalistycznym podejściem do życia. Nigdy nie byłam zakupoholiczką, ale jak to każda kobieta od czasu do czasu lubiłam wyskoczyć do galerii (a że pracuję w centrum dużego miasta to było naprawdę dużo takich sytuacji). Wszystko zaczęło się od wyprowadzki z rodzinnego domu - rzeczy które są w szafach nie wyglądają tak groźnie, jak sterta którą miałam zabrać w dalsze życie. I tu było pierwsze sito moich porządków (odpadło może z 40%). Ale dalej czułam się bardzo przytłoczona tym wszystkim. Ilekroć próbowałam zabrać się za porządki odczuwałam niepokój przed pozbyciem się czegokolwiek bo przecież wszystko kiedyś może się przydać. Było wiele takich podejść i wszystkie kończyły się w taki sam sposób. Teraz już wiem jaki był mój błąd - chciałam zbyt dużo na raz. Czytając twojego bloga widzę jaki długotrwały jest to proces. Od kilku miesięcy stopniowo pozbywam się rzeczy, których nie używam - zaczęło się od kosmetyków, później były ubrania biżuteria i cała reszta. Z każdą rzeczą mniej czuję się coraz lepiej. Dziękuję za naprowadzenie na właściwe tory :) - Ela W.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za pozostawienie komentarza. Jeśli chcesz, możesz skontaktować się ze mną bezpośrednio, pisząc na adres ajka@prostyblog.com

Popularne posty z tego bloga

15 lat później

Przeglądałyśmy niedawno z moją przyjaciółką Kasią stare zdjęcia. Na jednym z nich zobaczyłam osobę, która wydała mi się znajoma. Zapytałam: co to za baba? - Jak to, nie poznajesz, przecież to Ty! 
Po bliższym przyjrzeniu się stwierdziłam, że to prawda. Ja, jak najbardziej ja, w całej okazałości. Po krótkich obliczeniach ustaliłyśmy datę powstania tej fotografii na 2001 rok. Dla mnie rok trudny, zapamiętałam go nie tylko z powodu zamachu na WTC z 11 września. Bardzo byłam wtedy zagubiona, nieszczęśliwa, samotna, chociaż wciąż wśród ludzi. Poszukująca miłości, stabilizacji, bezpieczeństwa, a jednocześnie często działająca na własną szkodę. Bardzo źle, wręcz fatalnie czułam się w swojej skórze. To chyba był czas mojej prawie rekordowej wagi, chociaż wydaje mi się, że w najbliższych miesiącach jeszcze bardziej przytyłam (ale nie chcę tego pamiętać). 
Gdy zobaczyłam to zdjęcie, przeraziłam się, ale też pomyślałam, że chcę go zachować na pamiątkę. I pokazać światu, co może wydać się Wam dz…

Bezdzietna z wyboru

Noszę ten temat w sobie już od dawna, a zabieram się do wpisu od dobrych paru miesięcy. Wprawdzie w głowie jest gotowy, ale trudno mi się przełamać, by go napisać. Sami zobaczycie dlaczego. 
W pierwszej chwili może wydać się Wam, że sprawy, o których będę pisać w tym i kolejnych wpisach, niezbyt są związane z ogólną tematyką bloga, ale tak jest, moim zdaniem, tylko pozornie. Wszak i tutaj, i w swoich książkach dużo mówię o odwadze życia po swojemu oraz o świadomym podejmowaniu decyzji w każdej dziedzinie. 
Po raz pierwszy poproszono mnie o wypowiedź na temat bycia bezdzietną z wyboru kilka lat temu, do jakiegoś materiału prasowego. Nie czułam się jednak na siłach. Wydawało mi się to sprawą zbyt intymną. Nie chciałam też wciągać w to mojego partnera życiowego. Ma prawo do prywatności i nie musi chcieć dzielić się swoimi osobistymi decyzjami z połową internetu, jedynie dlatego, że jego żona jest blogerką i jak na blogerkę przystało, czasem psychicznie oraz emocjonalnie obnaża się w sie…

Na rozstaju

Wróćmy do tematu niechcenia dzieci. Obiecałam wyjaśnić Wam, czym kierowałam się w procesie podejmowania ostatecznej decyzji w tej kwestii. Nie traktuję tego jako tłumaczenia się, nie widzę powodu, by się tłumaczyć. Uważam jednak, że za rzadko rozmawia się na ten temat, a Wasze pozytywne reakcje pod ostatnim wpisem potwierdzają, że jest taka potrzeba. Może gdybyśmy częściej mówili o tym, dlaczego jedne osoby pragną mieć dzieci, a inne nie, mniej emocji budziłby ten temat? Może łatwiej byłoby o tym mówić? 
Właściwie nie pamiętam, czy ktoś kiedyś pytał mnie CZY chcę mieć dzieci albo DLACZEGO nie chcę. Bywałam za to strofowana za to, że tak z tym zwlekam, nazywana egoistką, straszona starością w samotności (dzieci jako polisa na starość to mój ulubiony motyw). Pamiętam, jak kiedyś zbeształa mnie lekarka przy okazji badań okresowych, coś w tonie „najpierw czekają nie wiadomo na co, a potem mają pretensje, że nie mogą zajść w ciążę”. Dodam, że wypaliła z tym tekstem ni stąd, ni zowąd, niep…