Przejdź do głównej zawartości

Nie wszyscy znają Józefa

Zapewne zauważyliście, że wyłączyłam komentarze. Zastanawiałam się nad tym od pewnego czasu. Ostatecznie (chociaż nie wyłącznie) skłoniły mnie do tego reakcje na ostatni wpis, w którym w tytule użyłam wulgarnego słowa. Świadomie i z premedytacją, dla podkreślenia emocjonalnej wymowy opowieści. Kilkoro czytelników uznało za stosowne mnie pouczyć co do niestosowności takiego zachowania. Ich prawo, moim prawem jest nie musieć się na to zgadzać. Na swoim blogu mogę zachowywać się tak, jak mam ochotę, pod warunkiem, że nikogo nie krzywdzę i nie obrażam. Podobnie jak i w tzw. realu. Żyjemy przecież w wolnym kraju, niezależnie od tego, co twierdzą na ten temat niektórzy panowie z prawej strony polskiej sceny politycznej.


Jest dla mnie bardzo ważne, aby niczego ani nikogo tutaj (ani w życiu) nie udawać. Skoro na co dzień używam czasem wulgarnych słów, dlaczego nie mogłabym tego zrobić raz na jakiś czas, bez nadużywania, tutaj na blogu? Nie zamiast przecinka, nie co drugie słowo. Nie w każdym wpisie. Jestem filologiem, od kilkunastu lat utrzymuję się z pracy z językiem. To wspaniałe narzędzie, pod warunkiem, że używa się go świadomie. Wielopoziomowe i wielowymiarowe. Dla mnie język to nie tylko kwiatki, motylki, rozmowy o filozofii, romantyczne wzruszenia lub zapożyczenia z łaciny, ale także seks, krwiste steki, mowa ulicy. Rejestr języka dostosowuje się, podobnie jak ubranie, do okoliczności. Podobnie jak ubranie służy także do wyrażania siebie. Czasem używa się takich słów, jak „ineksprymable”, innym razem mówi się na nie po prostu „gacie”, bo nawet „kalesony” brzmią zbyt elegancko. Kwestia okoliczności, towarzystwa, nastroju. 

Chociaż sprawiam wrażenie bardzo grzecznej osoby, bywałam i bywam nadal całkiem niegrzeczna, czasem lubię sobie zakląć albo użyć mocniejszego określenia niż „motyla noga”. Drażni mnie świętoszkowatość i przesadne uładzenie. Więc jeśli kogoś rażą „gacie”, a wolałby „ineksprymable”, nie musi tu przecież zaglądać. To nie jest serwis aktualności, lecz blog. Miejsce subiektywnej i osobistej wypowiedzi. Jeśli ktoś widzi w tytule wpisu słowo, które go razi, dlaczego fatyguje się, by czytać wpis i jeszcze na dodatek komentuje, pouczając 40-letnią kobietę, jak ma się zachowywać? Mnie byłoby szkoda czasu. Trochę przypomina to też sytuację, gdy dziecko opowiada matce, że dostało w szkole dobrą ocenę, a ta go nie słucha, tylko zwraca uwagę, by się nie garbiło. Smutne, że dla niektórych ważniejsze było to jedno słowo od tego, co napisałam, dzieląc się radością.

Przy okazji jednej z niedawnych dyskusji Synafia trafnie napisała: 

myślę sobie o tym, czym w zasadzie jest blogowanie... 
Ja mam tak, że jak mi czyjeś pisanie nie odpowiada, to po prostu nie czytam. Przychodziłam tu kiedyś częściej, teraz przychodzę rzadziej - nie dlatego, że blog "nie spełnia moich oczekiwań", tylko dlatego, że trochę już się nasyciłam tematyką i zaglądam rzadziej, a nie codziennie, jak dawniej. Ale nawet, gdyby było tak, że to "blog się popsuł" - po prostu przestałabym czytać. Bo nie uważam, że coś mi się tu należy, że moje oczekiwania powinny zostać spełnione - no nie jest telewizja publiczna, nikt tu nie płaci abonamentu. To jest prywatny blog. Na prywatne blogi ja przychodzę jak w odwiedziny do kogoś do domu, porozmawiać, ba, czasem się nie zgodzić - ale bez pretensji. 

To taka moja refleksja na temat blogowania jako takiego. Postawa pt. "ach, wyrzucają mnie z bloga" jest dziecinna, to tak jakby wejść komuś do domu, dąsać się, ze żarcie niedobre, a potem lamentować, że gospodyni się obraża i za drzwi wyprasza. Problem z blogiem jest chyba taki, że zatraca się różnica między "prywatnym i publicznym". Owszem, autorka wystawia na widok publiczny swoje przemyślenia, co nie znaczy, że jest to publiczna telewizja. To, że ktoś mnie zaprasza do swojego domu na herbatę, nie znaczy, ze mogę przyjść jak do restauracji i oczekiwać obsługi jak klient. To jest nadal przestrzeń prywatna. 
Zamierzam nadal pisać szczerze i otwarcie, tak jak robiłam to do tej pory. Jednak skoro w życiu pozainternetowym nie toleruję bycia pouczaną i strofowaną co do tego, jak mam żyć, zachowywać się i wyglądać, tak i tutaj nie mam zamiaru tego znosić. Stąd wyłączenie komentarzy. Na razie bezterminowo, czas pokaże. Kiedyś już były wyłączone, potem zmieniłam zdanie. Mam jednak wrażenie, że wraz ze wzrostem popularności tego miejsca może to być najlepsze dla mnie wyjście. Mogłabym wprowadzić moderowanie komentarzy, zatwierdzanie przed publikacją. Nie pociąga mnie jednak to rozwiązanie, oznaczałoby to, że nadal musiałabym czytać irytujące wypowiedzi. To tak, jakby ktoś wrzucał mi kamyczki do ogródka, a ja musiałabym pracowicie zbierać te kamyczki i przerzucać na drugą stronę ogrodzenia. 

Rezygnując z komentarzy, na pewno trochę tracę. Chroniąć się przed tymi, które mnie drażnią, nie poznam też tych fajnych. Jednak dotychczasowe doświadczenia pokazują, że jeśli Czytelnicy chcą mi coś ważnego i ciekawego przekazać, znajdują na to sposób. Piszecie e-maile, wiadomości na Facebooku, czasem spotykamy się w realu. Takie relacje przynoszą mnóstwo radości, myślę, że obu stronom. Nie zawsze jest to tzw. kółko wzajemnej adoracji, jak ktoś mógłby zarzucić, głosy krytyczne i polemiczne też czasem dostaję drogą pozablogową. Jednak ich jakość jest zupełnie inna, gdy kontakt ma charakter osobisty, nie tak anonimowy, jak na blogu, gdzie łatwo rzucić kąśliwą uwagą, chowając się za nickiem lub samym imieniem.

Zapewne niektórych Czytelników to zniechęci. Trudno, albo lubicie mnie taką, jaką jestem, albo nie lubicie. Nie będę się zmieniać, by dostosowywać się do cudzych wyobrażeń i oczekiwań. Nie lubię wdawać się w dysputy, rzadko komentuję u innych, nie bywam na forach dyskusyjnych i nie przepadam za nimi. Za to kocham blogi, bo każdy z nich jest mikroświatem - spotkaniem z człowiekiem, jego myślami i historią. Komentarze czy fora tego nie dają, obraz danej osoby jest chaotyczny i wyrywkowy.

Na koniec chciałam zacytować pewien fragment z powieści Wymarzony dom Ani L.M. Montgomery, jednego z tomów sagi o Ani z Zielonego Wzgórza, jednej z moich ukochanych bohaterek z czasów dorastania. Często mówiło się tam o ludziach, „którzy znają Józefa”. Cytat znalazłam w internecie, bo wszystkie tomy „Ani” dawno już rozdałam.

Pani jest młoda, a ja jestem stary, a mam wrażenie, że nasze dusze są bodajże w tym samym wieku.Oboje należymy do tych ludzi, którzy znają Józefa, jak mówi Kornelia Bryant. - Ludzie, którzy znają Józefa? - zapytała zdumiona Ania. - Tak. Kornelia dzieli wszystkich ludzi na dwie kategorie: takich, którzy znają Józefa, i takich, którzy nie znają. Jeżeli ktoś może patrzeć pani prosto w oczy i ma mniej więcej te same poglądy co pani, ten sam ton w żartach, to należy do gatunku ludzi znających Józefa. - Ach, teraz rozumiem! To jest to samo, co ja nazywałam i nazywam "pokrewieństwem dusz". - To samo, to samo! - zawołał kapitan. - To właśnie my jesteśmy tacy.(...)
Myślę sobie, że zasadnicza większość stałych Czytelników tego bloga to ludzie, którzy znają Józefa. Oni nie zawsze zgadzają się ze mną, mają swoje zdanie na każdy temat, ale potrafią je wyrażać w taki sposób, jak napisała Synafia, bez pretensji i oczekiwań. Tych, którzy Józefa nie znają, staram się do siebie nie dopuszczać, i w sieci, i poza nią. Na tym też polega minimalizm - na unikaniu tego, co przeszkadza, a niczego ważnego do życia nie wnosi.

Komentarzy nie ma, ale zawsze możecie odezwać się na FB albo napisać na adres ajka@prostyblog.com Zapraszam!


Popularne posty z tego bloga

Uniform minimalistki

Temat osobistego uniformu obracam w głowie już od kilku lat, co najmniej. Jednak jeszcze do niedawna nie czułam się gotowa na to, by ostatecznie zdefiniować go dla siebie. Owszem, wiedziałam, że ciągnie mnie w tym kierunku i że coraz bardziej zbliżam się do wprowadzenia go w życie na co dzień. Jednak jeśli obserwowaliście, być może, moje materiały o kolorowej szafie minimalistki na YouTube, w cyklu, w ramach którego zaprezentowałam całą swoją kapsułową garderobę na wszystkie pory roku, mogliście zauważyć, że wprawdzie mój styl i zestawy ubraniowe były już dość wyraziste i powtarzalne, trudno było by nazwać je uniformem. 
Tak jednak się złożyło, że w międzyczasie zmieniłam tryb życia poprzez powrót do oprowadzania po Krakowie (już nie tylko po Wawelu, jak było parę lat temu), więc o wiele częściej wychodzę pracować poza dom. Oczywiście wymusiło to dostosowanie zawartości szafy i pewne jej uzupełnienia. A jednocześnie kilka ubrań z niej wywędrowało. Z powodu zużycia, ale też zmian w mo…

Minimalizm na Nowy Rok - postanowienia

Nie podejmuję noworocznych postanowień, mówiłam już o tym wielokrotnie. Wolę wprowadzać zmiany wtedy, gdy czuję się do nich gotowa, w dowolnym momencie roku. Nie czekam ze swoimi osobistymi zobowiązaniami do poniedziałku czy pierwszego dnia miesiąca. Od dawna uważam, że początek stycznia jest nienajlepszym momentem na takie działania, bo to czas zimowej ciemnicy, często depresyjnej aury i innych nieprzyjemnych okoliczności. Nie znaczy to jednak, że nie kibicuję osobom, które podejmują noworoczne próby zmiany nawyków. Zawsze warto pracować nad sobą i ulepszaniem swojej codzienności. 
Oto więc kilka moich propozycji na plan zmian/postanowienia noworoczne. Oczywiście można je wykorzystać także w innym czasie, ale można też wdrożyć je, czyniąc użytek z energii, jaką daje ten symboliczny nowy początek, jakim jest pierwszy dzień roku. 
Ważna uwaga na początek: moim zdaniem lepiej jest nie stawiać sobie zbyt ambitnych celów i wprowadzać jednocześnie ostrych restrykcji w wielu dziedzinach ży…

Dziesięć lat z minimalizmem

Za długo mnie tutaj, na blogu, nie było. Powodów ku temu było wiele, nie będę po raz kolejny się tłumaczyć. Jeśli czytasz te słowa, prawdopodobnie chociaż trochę mnie lubisz, więc po prostu przepraszam cię za tę ciszę. Trudno wrócić po tak długiej przerwie, ale jest tylko jeden sposób, by tę trudność przełamać. Usiąść i napisać. 
Mija 10 lat od mojego pierwszego zetknięcia się z koncepcją minimalizmu. Nie sądziłam wtedy, że dekadę później będę go nadal stosować. Co więcej, nawet nie wyobrażałam sobie, że kiedykolwiek poczuję się minimalistką. Od tamtego czasu bardzo wiele w moim życiu się zmieniło. Właściwie pod każdym względem na lepsze. Jeśli śledzisz mojego bloga lub kanał, znasz już dobrze historię tych zmian, nie będę więc tym razem opowiadać tej historii po raz kolejny. 
Nie zastanawiam się, co będzie za kolejne 10 lat. Jaka będę, gdzie i jak będę żyć? Tego nie wie nikt. Być może nie będzie mnie już wśród żywych. Tego też nie wiadomo. Nie ma to zresztą żadnego znaczenia dla teg…