Przejdź do głównej zawartości

Krytycznym okiem stylisty

Być może z ostatniego wpisu można by wywnioskować, że nie kupuję ani nie czytuję już książek. Nie. Czasem dawkuję sobie przyjemności, i tyle. Ale kupuję, pożyczam, czytam. Bez książek życie straciłoby smak. 

Po tę, o której chciałabym dzisiaj napisać, na pewno nie sięgnęłabym, gdyby nie dwie recenzje u zaprzyjaźnionych blogerek: Pani la Mome (obecnie Miło) oraz u Minimal PlanO elegancji i obciachu Polek i Polaków. Od stóp do głów Tomasza Jacykowa. Przed przeczytaniem tych recenzji oraz samej książki nie przepadałam szczególnie za panem Tomaszem ani też szczególnie nie interesowałam się jego osobą. Jednak lektura ta bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. 


Nie będę recenzować książki jako takiej, zainteresowane osoby odsyłam do wspomnianych tekstów na blogach. Od siebie dodam tylko tyle, że fantastycznie bawiłam się, czytając O elegancji..., bo autor pisze wprawdzie nieco chaotycznie, lecz ma bardzo barwny styl, duże poczucie humoru, soczyste słownictwo, wypowiada się w sposób bardzo obrazowy. Jego rubaszność może razić co wrażliwszych odbiorców, ale mi te dosadne określenia, czasem ocierające się o wulgarność, nie przeszkadzają. Zresztą Jacyków na samym początku książki ostrzega przed swoim sposobem pisania. 
Zachwycił mnie dystans, jaki autor ma do samego siebie, chwilami wydaje się nawet zbyt samokrytyczny. Może to taka strategia obronna, nie wiem. Dzięki temu jednak, chociaż bardzo ostro krytykuje różne typowe dla polskiej ulicy modowe zjawiska, nie miałam poczucia, że w tej krytyce posuwa się za daleko. Owszem, wszystkim dostaje się mocno po uszach, niezależnie od płci i wieku , ale trudno mieć to autorowi za złe, skoro dla siebie jest równie srogi, a może nawet i bardziej. 

Znalazłam na kartach tej książki (wirtualnych - czytałam w wersji elektronicznej) również wiele własnych grzechów związanych z dbaniem o siebie i sposobem ubierania się. Używając określenia autora, nie raz zdarzało mi się „puszczać wiosła”, czyli popadać w abnegację. Cieszę się, że ją przeczytałam, nie tylko dlatego, że wiele obserwacji poczynionych przez pana Tomasza na temat polskiego podejścia do wyglądu, mody, dbania o siebie jest zbieżnych z moimi własnymi spostrzeżeniami, ale także dlatego, że znalazłam w niej także sporo interesujących uwag związanych z zakupoholizmem, stosunkiem do rzeczy, umiarem, pracą nad sobą. Bo to książka nie tylko o modzie, ciuchach, butach i torebkach. Raczej zabawna gawęda o ludziach, z motywami autobiograficznymi. Myślę, że bardzo potrzebne są w Polsce takie publikacje, bo wiele mamy jeszcze jako społeczeństwo do nauczenia, jeśli chodzi o dbanie o siebie, o świadomą konsumpcję, o umiar. 

Podzielę się z Wami jednym z ulubionych cytatów, w małym skrócie, o sentymentach:

(...) ogólnie przywiązywanie się do ubrań i butów jest bez sensu, nawet jak to unikaty, za którymi się zlazło pół świata. Im jestem starszy, tym mniej jestem sentymentalny. Jako dziecko przywiązywałem wagę do pamiątek, do pierdół. Jako nastolatek zbierałem fifki. (...) No i zabrałem te fifki ze sobą na wakacje, miałem je w plecaku i ktoś mi je ukradł. Było mi żal, i to nie tyle fifek, a tego, że ich zbieranie kosztowało mnie dość dużo zachodu, nie mówiąc o pieniądzach, a ktoś to po prostu ukradł. (...) Bardzo szybko się z tego otrząsnąłem i postanowiłem, że już nigdy nie będę nic zbierał. Bo to w ogóle nie ma sensu.(...)
Uwielbiałem kiedyś serwis jakiś Kuzniecowa (...). Wydawało mi się, że to takie rzeczy, z którymi powinni mnie pochować. Że to coś bardzo drogiego, coś cennego, takiego mojego. I nawet mówiłem, że pakuję porcelanę i idę w świat. Ale już jestem wolny od niej, już w tej chwili tej porcelany nie potrzebuję.
Kiedyś nie rozstawałem się z tomikiem poezji Gałczyńskiego. Do tej pory go lubię, ale rzadko do niego wracam, bo uważam, że ten etap w życiu przeszedłem. Nie mam żadnych sentymentów.
 Polubiłam pana Tomasza, ciekawy to człowiek, chociaż kontrowersyjny. Wydaje się być mądrym gościem. 

Popularne posty z tego bloga

Generalne porządki metodą minimalistki

Chciałabym, żeby blog i kanał na YouTube przestały być odrębnymi bytami i zaczęły wzajemnie się uzupełniać. Będę starać się, by każdemu opublikowanemu materiałowi wideo towarzyszył tekst, który będzie jego dopełnieniem. 
Dzisiejszy wpis jest dodatkiem do materiału pod tym samym tytułem, który możecie obejrzeć tutaj:

Opowiadam w nim o moim pomyśle na uproszczenie generalnych porządków. Uważam, że raz na jakiś czas dobrze jest zrobić taki pełen przegląd domu lub mieszkania, zajrzeć w każdy zakamarek, sprawdzić stan posiadania. Jednak trudno byłoby mi wygospodarować cały weekend czy kilka dni, a przecież takie bardzo dokładne porządki wymagają sporo czasu. Są też dość wymagającym procesem pod względem psychicznym, emocjonalnym, bo porządkując, trzeba podejmować szereg mniejszych i większych decyzji. Czego się pozbyć, w jaki sposób, co zostawić, jak zorganizować i poukładać te rzeczy, które zdecydowaliśmy się zatrzymać. 
Pomyślałam więc, że najłatwiej będzie to duże zadanie podzielić na …

Metoda Konmari to nie minimalizm

Wpis jest uzupełnieniem materiału wideo zamieszczonego w serwisie YouTube, który można obejrzeć tutaj: 

Książkę Magia sprzątania Marie Kondo przeczytałam cztery lata temu, o moich wrażeniach możecie przeczytać we wpisie pod tym samym tytułem. Odebrałam ją pozytywnie, ale samej metody nigdy nie stosowałam, bo nie miałam takiej potrzeby, o czym zresztą pisałam w tamtej recenzji. Na dobre w głowie z tej lektury pozostała mi jej myśl przewodnia: poszukiwanie radości w rzeczach i eliminowanie zbędnych przedmiotów w oparciu o kryterium: co chcę zostawić, zamiast stosowanego zwykle przez minimalistów: czego nie potrzebuję i czego chcę się pozbyć. Książki szybko się pozbyłam i nie myślałam o niej więcej.
Dopiero niedawno, gdy coraz częściej docierały do mnie opinie na temat wyprodukowanego przez Netflix serialu Sprzątanie z Marie Kondo(dostępny z polskimi napisami), pomyślałam, że warto byłoby sobie wyrobić własne zdanie na temat tej serii programów, nawet jeśli sama metoda sprzątania Konmari…

Kolorowa szafa minimalistki - także na wakacjach

Ostatni wpis z połowy czerwca. Aż trudno uwierzyć. Jednak to prawda. Nie chcę Was zamęczać tłumaczeniami, dlaczego tak długo milczałam. Niedługo minie pół roku od śmierci Taty. Ostatnie miesiące wbrew pozorom były nie tylko czasem smutku, ale przede wszystkim czasem ważnych zmian w życiu naszej rodziny, częściowo wymuszonych przez odejście Taty, a częściowo przez nią sprowokowanych (?), a może tylko przyspieszonych. Kilka z tych zmian jest naprawdę pozytywnych, dotyczą głównie życia mojej Siostry. W skrócie napiszę tylko, dla tych z Was, którzy zawsze trzymali za nią kciuki (wiecie, że Ula jest osobą niesłyszącą), że Sister zmieniła pracę i na razie jest bardzo zadowolona. A my cieszymy się, że jest doceniana i że ma szanse na rozwój i lepszą jakość życia.
Bałam się, że nie będę umiała już pisać tutaj. Jednak z tym jest chyba jak z jazdą na rowerze. Wystarczy usiąść i zacząć, a reszta idzie już sama...
Oprócz tego, że dużo działo się różnych rzeczy, które wymagały mojej uwagi czy wsp…