Przejdź do głównej zawartości

Bez mapy i GPS

Przy okazji trójkowej audycji poświęconej minimalizmowi i książeczce Lea Babauty znowu zajrzałam na blogi Lea, bardzo dawno nie czytane.

Mam wobec niego dług wdzięczności. W 2009 r. właśnie od lektury zenhabits, a potem również mnmlist, zaczęły się zmiany w moim życiu. To one w końcu doprowadziły do pisania Prostego blogu i powstania Minimalizmu po polsku, który za nieco ponad miesiąc trafi do księgarń.
Być może i bez pomocy Lea prędzej czy później doszłabym do podobnych wniosków, a może dalej miotałabym się i kręciła w kółko, nie wiedząc i nie rozumiejąc, dlaczego jest mi źle. Nie dowiem się tego nigdy, ale nie ma to większego znaczenia. Ważne, że jego teksty pojawiły się w odpowiednim czasie i trafiły na podatny grunt. Chłonęłam je jak sucha gąbka i pod ich wpływem uczyłam świadomego życia. Nabrałam odwagi, by samodzielnie je kształtować.


W międzyczasie za drugą swoją nauczycielkę zaczęłam uważać Dominique Loreau. Jej Sztuka prostoty, Sztuka umiaru, Sztuka planowania, Sztuka sprzątania i Sztuka minimalizmu w codziennym życiu wprawdzie nieraz bardzo mnie irytowały, ale także przyniosły wiele przydatnych spostrzeżeń i rozwiązań. 

Z czasem jednak potrzeba poszukiwania inspiracji u innych i kierowania się ich wskazówkami zaczęłam zanikać. Pojawiło się pragnienie samodzielności, sprawdzania własnych rozwiązań. Przestałam odwiedzać blogi Lea, sięgać po książki Loreau. Nie potrzebuję już ich wsparcia ani zachęty do prostoty. Ani cudzych pomysłów. Jeśli nawet miałabym popełniać błędy, chcę robić je na własny rachunek. Zresztą żadnej decyzji ani działania nie uważam za błędne. Są doświadczeniami, etapami na drodze. Skoro nie skupiam się na jakimś nieznanym i odległym celu, ciesząc się podróżą jako taką, nie ma znaczenia, czy od tego celu (którego nie znam) się oddalam, czy jestem coraz bliżej. Idę, a widoki po drodze mam ciekawe. Nie potrzebuję drogowskazów ani mapy, nie czuję, bym błądziła czy znów chodziła po własnych śladach.

Jednak ten, poniekąd wymuszony audycją, powrót do Lea B. i jego przemyśleń okazał się przyjemniejszy niż się spodziewałam. Wprawdzie mnmlist od dłuższego czasu nie jest aktualizowany, ale za to na zenhabits znowu więcej się dzieje. Z zaciekawieniem przejrzałam wpisy z ostatnich miesięcy. Spodobało mi się to, że mniej jest w nich dążenia do produktywności i doskonałości, więcej akceptacji świata i życia takimi, jakimi są. Leo przestał udawać cyborga, znów stał się sympatycznym i niedoskonałym jak wszyscy człowiekiem.

Nie potrzebuję już jego rad i wskazówek, ale przyjemnie było poczytać o jego doświadczeniach. Poczułam się, jakbym odwiedziła starego znajomego. Ucieszyłam się, że ma się dobrze. Nie będę już zaglądać do niego tak często, jak dawniej, ale od czasu do czasu z chęcią sprawdzę, jak się miewa.

Popularne posty z tego bloga

Kolorowa szafa minimalistki - także na wakacjach

Ostatni wpis z połowy czerwca. Aż trudno uwierzyć. Jednak to prawda. Nie chcę Was zamęczać tłumaczeniami, dlaczego tak długo milczałam. Niedługo minie pół roku od śmierci Taty. Ostatnie miesiące wbrew pozorom były nie tylko czasem smutku, ale przede wszystkim czasem ważnych zmian w życiu naszej rodziny, częściowo wymuszonych przez odejście Taty, a częściowo przez nią sprowokowanych (?), a może tylko przyspieszonych. Kilka z tych zmian jest naprawdę pozytywnych, dotyczą głównie życia mojej Siostry. W skrócie napiszę tylko, dla tych z Was, którzy zawsze trzymali za nią kciuki (wiecie, że Ula jest osobą niesłyszącą), że Sister zmieniła pracę i na razie jest bardzo zadowolona. A my cieszymy się, że jest doceniana i że ma szanse na rozwój i lepszą jakość życia.
Bałam się, że nie będę umiała już pisać tutaj. Jednak z tym jest chyba jak z jazdą na rowerze. Wystarczy usiąść i zacząć, a reszta idzie już sama...
Oprócz tego, że dużo działo się różnych rzeczy, które wymagały mojej uwagi czy wsp…

Generalne porządki metodą minimalistki

Chciałabym, żeby blog i kanał na YouTube przestały być odrębnymi bytami i zaczęły wzajemnie się uzupełniać. Będę starać się, by każdemu opublikowanemu materiałowi wideo towarzyszył tekst, który będzie jego dopełnieniem. 
Dzisiejszy wpis jest dodatkiem do materiału pod tym samym tytułem, który możecie obejrzeć tutaj:

Opowiadam w nim o moim pomyśle na uproszczenie generalnych porządków. Uważam, że raz na jakiś czas dobrze jest zrobić taki pełen przegląd domu lub mieszkania, zajrzeć w każdy zakamarek, sprawdzić stan posiadania. Jednak trudno byłoby mi wygospodarować cały weekend czy kilka dni, a przecież takie bardzo dokładne porządki wymagają sporo czasu. Są też dość wymagającym procesem pod względem psychicznym, emocjonalnym, bo porządkując, trzeba podejmować szereg mniejszych i większych decyzji. Czego się pozbyć, w jaki sposób, co zostawić, jak zorganizować i poukładać te rzeczy, które zdecydowaliśmy się zatrzymać. 
Pomyślałam więc, że najłatwiej będzie to duże zadanie podzielić na …

DDTVN, Dojrzewalnia Liderek i trudny powrót do codzienności

Trudno jest mi wrócić do normalnego rytmu pisania i nagrywania. Nie mogę się przemóc, by znów pisać o zwykłych, codziennych sprawach. 
Zawsze wydawało mi się, że w żałobie po stracie jednej z najbliższych osób będę przede wszystkim płakać. A tymczasem rzadko mam na to ochotę. Smutek dotyka mnie w zupełnie inny sposób. Siedzi gdzieś głęboko i nieszczególnie mam ochotę go uwalniać. Nastrój faluje, czasem więcej we mnie gniewu na to, że Taty już nie ma, czasem więcej czułości i wdzięczności za to, że był z nami tak długo, ile było to możliwe. 
Blog i kanał na YouTube chwilowo zeszły na dalszy plan, bo moje serce i myśli są teraz gdzie indziej. Są inne ważne sprawy do załatwienia i uporządkowania, część dotyczy przeszłości, część jest istotna dla przyszłości niektórych osób z naszej rodziny, skupiam się więc na tych formalnościach, spotkaniach i załatwianiach. 
Wiem, że z czasem będę czuła coraz silniejszą potrzebę komunikowania się z Wami, czytelnikami i widzami. Z czasem też łatwiej bę…