Przejdź do głównej zawartości

Na początku był chaos

Jedna z sympatycznych Czytelniczek, z którymi koresponduję, napisała mi niedawno, że chciałaby bardzo dojść do tego miejsca, w którym ja się znajduję, jeśli chodzi o wewnętrzny spokój, harmonię, pogodzenie ze sobą i światem, lecz na razie trudno jej uwierzyć, że to w ogóle możliwe. Ma poczucie całkowitego zagubienia w swoim życiu i pogrążenia w chaosie, z którego nie potrafi wybrnąć, nie wiedząc, od czego zacząć. 

Jeszcze parę lat temu byłam pogrążona w takim samym chaosie, który sama zresztą stworzyłam. I nie miałam najmniejszego pojęcia, w jaki sposób się w nim odnaleźć, a tym bardziej wyeliminować go, tak skutecznie, by już nie powrócił. Nie uwierzyłabym, gdyby ktoś mi powiedział, że w relatywnie krótkim czasie (o wiele krótszym niż stworzenie tego bałaganu), będę od niego wolna. I nie mówię tu tylko o bałaganie fizycznym, lecz przede wszystkim mentalnym. O miotaniu się, mętliku w głowie, życiu w pośpiechu i kręceniu się w kółko po własnych śladach. 

Bałagan może mieć różne przyczyny. Zazwyczaj sami go tworzymy, czasem przyczyniają się do tego ludzie z naszego otoczenia. Czasem oni go tworzą, a my nie potrafimy się przed nim bronić. Mi samej zawsze wydawało się, że skłonność do tworzenia chaosu jest częścią mojej natury. Taka jestem. I że kocham bałagan, bo jest twórczy. A nawet ma ładną nazwę, artystyczny nieład. Nie wiem, dlaczego sobie to wmówiłam (albo dałam sobie wmówić), bo gdybym się bardziej wnikliwie obserwowała, zauważyłabym, że raczej mam wrodzone zadatki na bycie porządnicką, a nieporządek mnie rozprasza, drażni i tłumi twórczy potencjał. Nieważne, skąd wzięły mi się fałszywe wyobrażenia na swój temat, istotne jest, co zrobić, gdy ogarnia nas wszechobecny chaos i czujemy, że on nam nie służy, a nie mamy siły ani pojęcia, jak się z nim zmierzyć. Nie wiadomo, od czego zacząć, bo zadanie wydaje się zbyt skomplikowane. 


Podobnie jest ze sprzątaniem bardzo zabałaganionej przestrzeni, prawda? Wchodzisz, powiedzmy, do piwnicy, w której od paru lat nikt nie sprzątał, a jedynie dorzucano do niej kolejne graty, bez ładu, składu i systemu. Pierwszym odruchem jest zatrzaśnięcie kłódki i odwrócenie się na pięcie, bo ogrom tego przedsięwzięcia przytłacza i zniechęca do zmierzenia się z nim.

Stare przysłowie mówi, że nawet najdalszą podróż zaczyna się od pierwszego kroku. Ogarnianie życiowego bałaganu też. Trzeba zacząć od drobiazgów, żeby się nie zniechęcić, nie stracić zapału, a za to poczuć energię do dalszego przedzierania się przez gąszcz zadań i zaniedbań. Od głupstw, spraw prostych i łatwych do namierzenia. Małych nawyków, które jednak sumują się w istotne zmiany. Kilka przykładów, które były ważne dla mnie: utrzymywanie porządku w torebce, wyrzucanie na bieżąco śmieci i zbędnych paragonów. Wydaje się to banalne, ale dla mnie było jednym z pierwszych namacalnych przykładów na to, że a) da się utrzymywać porządek nawet w tak stereotypowo kojarzonej z bałaganem przestrzeni, jak damska torebka, b) warto, bo od razu odczuwa się pozytywne skutki zmiany nawyku.
Dzięki temu, w ramach rozszerzania zasięgu zmian, zaczęłam przestrzegać kolejnej zasady: bezwzględnie odkładać rzeczy po użyciu na swoje miejsce - bezcenne. 
Potem nastąpiła poprawa planowania rozkładu dnia, tak, by nie mieć w harmonogramie zbyt wielu zajęć, redukcja ich ilości, by mieć pewność, że uda mi się zrealizować wszystkie, zamiast planować wiele, a i tak z połową nie zdążyć na czas. Ograniczenie życia towarzyskiego (tak!), by widywać się wprawdzie z mniejszą liczbą osób, ale za to w spokojniejszych okolicznościach i mieć dla nich czas na prawdziwą rozmowę i szczery kontakt, a nie tylko „nadrabianie zaległości”. Nieznoszenie do domu książek, których nie mam czasu czytać. Wyłączanie telewizora, gdy program mnie nudzi i sięganie po książkę, na której czytanie podobno nie miałam czasu...

Każda z tych zmian sama w sobie nie jest rewolucyjną, ale sumowały się w coraz bardziej uporządkowaną całość, a za nimi szły kolejne. Małymi krokami udało się zajść naprawdę daleko. Po chaosie nie ma już nawet śladów. Mam nadzieję, że jeśli czyta to jakaś osoba zagubiona właśnie w osobistym bałaganie, poczuła choć niewielki powiew optymizmu i zobaczyła światełko w tunelu. 

Na zakończenie zapraszam do słuchania jutro po południu 2. programu Polskiego Radia, od godz. 17:30 do ok. 18:00 będę mówić o swojej książce Minimalizm po polsku (a premiera już w przyszłym tygodniu, 27 sierpnia). Gdy będzie dostępne nagranie online, udostępnię łącze, jak zawsze. 

Popularne posty z tego bloga

Kolorowa szafa minimalistki - także na wakacjach

Ostatni wpis z połowy czerwca. Aż trudno uwierzyć. Jednak to prawda. Nie chcę Was zamęczać tłumaczeniami, dlaczego tak długo milczałam. Niedługo minie pół roku od śmierci Taty. Ostatnie miesiące wbrew pozorom były nie tylko czasem smutku, ale przede wszystkim czasem ważnych zmian w życiu naszej rodziny, częściowo wymuszonych przez odejście Taty, a częściowo przez nią sprowokowanych (?), a może tylko przyspieszonych. Kilka z tych zmian jest naprawdę pozytywnych, dotyczą głównie życia mojej Siostry. W skrócie napiszę tylko, dla tych z Was, którzy zawsze trzymali za nią kciuki (wiecie, że Ula jest osobą niesłyszącą), że Sister zmieniła pracę i na razie jest bardzo zadowolona. A my cieszymy się, że jest doceniana i że ma szanse na rozwój i lepszą jakość życia.
Bałam się, że nie będę umiała już pisać tutaj. Jednak z tym jest chyba jak z jazdą na rowerze. Wystarczy usiąść i zacząć, a reszta idzie już sama...
Oprócz tego, że dużo działo się różnych rzeczy, które wymagały mojej uwagi czy wsp…

Generalne porządki metodą minimalistki

Chciałabym, żeby blog i kanał na YouTube przestały być odrębnymi bytami i zaczęły wzajemnie się uzupełniać. Będę starać się, by każdemu opublikowanemu materiałowi wideo towarzyszył tekst, który będzie jego dopełnieniem. 
Dzisiejszy wpis jest dodatkiem do materiału pod tym samym tytułem, który możecie obejrzeć tutaj:

Opowiadam w nim o moim pomyśle na uproszczenie generalnych porządków. Uważam, że raz na jakiś czas dobrze jest zrobić taki pełen przegląd domu lub mieszkania, zajrzeć w każdy zakamarek, sprawdzić stan posiadania. Jednak trudno byłoby mi wygospodarować cały weekend czy kilka dni, a przecież takie bardzo dokładne porządki wymagają sporo czasu. Są też dość wymagającym procesem pod względem psychicznym, emocjonalnym, bo porządkując, trzeba podejmować szereg mniejszych i większych decyzji. Czego się pozbyć, w jaki sposób, co zostawić, jak zorganizować i poukładać te rzeczy, które zdecydowaliśmy się zatrzymać. 
Pomyślałam więc, że najłatwiej będzie to duże zadanie podzielić na …

DDTVN, Dojrzewalnia Liderek i trudny powrót do codzienności

Trudno jest mi wrócić do normalnego rytmu pisania i nagrywania. Nie mogę się przemóc, by znów pisać o zwykłych, codziennych sprawach. 
Zawsze wydawało mi się, że w żałobie po stracie jednej z najbliższych osób będę przede wszystkim płakać. A tymczasem rzadko mam na to ochotę. Smutek dotyka mnie w zupełnie inny sposób. Siedzi gdzieś głęboko i nieszczególnie mam ochotę go uwalniać. Nastrój faluje, czasem więcej we mnie gniewu na to, że Taty już nie ma, czasem więcej czułości i wdzięczności za to, że był z nami tak długo, ile było to możliwe. 
Blog i kanał na YouTube chwilowo zeszły na dalszy plan, bo moje serce i myśli są teraz gdzie indziej. Są inne ważne sprawy do załatwienia i uporządkowania, część dotyczy przeszłości, część jest istotna dla przyszłości niektórych osób z naszej rodziny, skupiam się więc na tych formalnościach, spotkaniach i załatwianiach. 
Wiem, że z czasem będę czuła coraz silniejszą potrzebę komunikowania się z Wami, czytelnikami i widzami. Z czasem też łatwiej bę…