Przejdź do głównej zawartości

Golden brown

Jestem Wam winna ciąg dalszy opowieści o swoich poszukiwaniach kolorystycznych w odniesieniu do garderoby, bo w czwartek ledwie napoczęłam temat. 

Okres całkowicie czarny trwał dobre parę lat. Zaczął się jeszcze na studiach i trwał długo po ich zakończeniu - możliwe, gdy się dobrze zastanowić, że prawie 10 lat. Zdarzały się okresowo jakieś odstępstwa, ale rzadko. I tak zawsze najchętniej wracałam do czerni, jak do bezpiecznej ciepłej dziupli. Ukrywałam się w niej, maskowałam niepewność siebie, kompleksy, brak akceptacji dla ciała. Czułam się w niej szczuplejsza, bardziej seksowna, nieco tajemnicza. Interesująca. 

Gdy kompleksów ubywało, a na ich miejsce pojawiała się coraz większa pewność siebie, przestałam czuć potrzebę wtapiania się w otoczenie i zasłaniania czernią. Zaczęły się poszukiwania kolorystyczne i wycieczki w różne strony. Nieco po omacku. Próbowałam znaleźć materiały na temat analizy kolorystycznej typu urody, jednak nie udawało mi się znaleźć niczego naprawdę przekonującego i sensownego. Nie miałam więc pojęcia, jakim typem jestem. 

Działałam więc instynktownie, próbowałam różnych gam kolorystycznych, sięgałam po prostu po kolory, które lubię, sprawdzając, czy mi w nich do twarzy. Bywało sporo czerwieni, bywał mocny róż, turkusowy. Nie było w tym żadnego przemyślanego planu, zdarzało się więc, że moja szafa była pstrokata i pojawiały się w niej elementy zupełnie niepasujące do całości. 
Dopiero na etapie minimalizowania zaczęłam świadomie dobierać kolory garderoby. Najlepszą pomocą był znów blog Marii i jej cykl Analiza kolorystyczna: 4 pory roku. Podział ten uwzględnia 12 typów kolorystycznych damskiej urody i dowiedziałam się z niego, że jestem intensywną (ciemną) jesienią. To był strzał w dziesiątkę. Wreszcie wszystkie wcześniejsze obserwacje złożyły się w spójną całość. Chyba najbardziej z jesienią kojarzyły mi się moje włosy: niby ciemne, w odcieniach brązu, ale pod wpływem słońca jaśniejące do starego złota. Przypomniało mi się, że zawsze komplementowano mnie, gdy zakładałam na siebie cokolwiek w kolorze ciemnej czekolady, kasztana, rudości jesiennych liści, mocnej zieleni. Paradoksalnie przez długi czas brzydziłam się tymi kolorami i, jakby na złość samej sobie, konsekwentnie starałam się ich unikać. Dopiero kilka lat temu po raz pierwszy od dawna kupiłam sobie zieloną sukienkę.

Źródło: Ubieraj się klasycznie
Pomyślałam: fajnie. Bardzo lubię jesień, właśnie z powodu jej barw, więc dobrze się składa. Zaakceptowałam wreszcie swój typ urody i naturalną kolorystykę. Pamiętacie może, wspominałam kiedyś, że był taki moment, że chciałam być skandynawską blondyną i bardzo mocno rozjaśniałam włosy. Potem z kolei je przyciemniałam, wprawdzie nieznacznie w stosunku do naturalnego odcienia, ale jednak. Taka faza latynoska.
Na początku zeszłego roku przestałam wreszcie koloryzować włosy, pozwoliłam im znowu nabrać odcieni brązu i złota. Niech robią, co chcą, wierzę w to, że natury w tym wypadku nie trzeba poprawiać. Gdybym była niewyraźną szatynką, pewnie bym pozostała przy farbowaniu.

W poprzednim wpisie pisałam o proponowanym przez Marię wyzwaniu wyboru trzech kolorów garderoby na całe życie. Gdybym z palety kolorystycznej pokazanej powyżej miała wybrać tylko trzy barwy, byłby to granat, ciemny brąz i zieleń. Lubię każdą z osobna i lubię je w zestawieniach, Nie muszę jednak narzucać sobie aż tak wąskich granic. Sięgam więc także czasem po ciemnoszary, kremowobiały, rudości, odcienie z pogranicza niebieskiego i zieleni. Nadal jest to jednak spójna gama kolorystyczna i myślę, że przez dłuższy czas będę się jej trzymać. Zobaczymy za 20 lat, na razie i na tym etapie jestem zdecydowana. 

Takie ograniczenie się do wybranej gamy znacznie ułatwia zakupy (podobnie jak niegdyś czerń). Gdy szukam konkretnej rzeczy, od razu odpada mi znaczna część oferty sklepów, zarówno stacjonarnych, jak i internetowych. Nie interesują mnie czerwienie i róże, jasna szarość, beżowy, żółty, neony, czerń. Komponowanie stroju jest łatwe, bo z założenia wszystko do siebie pasuje i ciekawie się komponuje. 

Nadworny fotograf wyjechał w podróż służbową, więc nie mogę Wam zaprezentować na razie żadnego z własnych zestawów odzieżowych, podzielę się za to kilkoma ulubieńcami z Pinteresta. W takich kolorach i tego typu zestawieniach czuję się ostatnio najlepiej:







Źródło wszystkich zdjęć - Pinterest
Cieszę się, że udało mi się wreszcie znaleźć pomysł na swoją kolorystykę, który wydaje mi się spójny i wynika z moich naturalnych uwarunkowań. Taki, który sprawia, że czuję się dobrze i wprawia mnie w dobry humor. Lubię zaglądać do swojej szafy, bo patrzenie na te barwy sprawia mi przyjemność. Podobnie jak ich noszenie i oglądanie w lustrze. Jest prosto, praktycznie, wygodnie i przyjemnie. Dobrze mi z tym. 

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Generalne porządki metodą minimalistki

Chciałabym, żeby blog i kanał na YouTube przestały być odrębnymi bytami i zaczęły wzajemnie się uzupełniać. Będę starać się, by każdemu opublikowanemu materiałowi wideo towarzyszył tekst, który będzie jego dopełnieniem. 
Dzisiejszy wpis jest dodatkiem do materiału pod tym samym tytułem, który możecie obejrzeć tutaj:

Opowiadam w nim o moim pomyśle na uproszczenie generalnych porządków. Uważam, że raz na jakiś czas dobrze jest zrobić taki pełen przegląd domu lub mieszkania, zajrzeć w każdy zakamarek, sprawdzić stan posiadania. Jednak trudno byłoby mi wygospodarować cały weekend czy kilka dni, a przecież takie bardzo dokładne porządki wymagają sporo czasu. Są też dość wymagającym procesem pod względem psychicznym, emocjonalnym, bo porządkując, trzeba podejmować szereg mniejszych i większych decyzji. Czego się pozbyć, w jaki sposób, co zostawić, jak zorganizować i poukładać te rzeczy, które zdecydowaliśmy się zatrzymać. 
Pomyślałam więc, że najłatwiej będzie to duże zadanie podzielić na …

Metoda Konmari to nie minimalizm

Wpis jest uzupełnieniem materiału wideo zamieszczonego w serwisie YouTube, który można obejrzeć tutaj: 

Książkę Magia sprzątania Marie Kondo przeczytałam cztery lata temu, o moich wrażeniach możecie przeczytać we wpisie pod tym samym tytułem. Odebrałam ją pozytywnie, ale samej metody nigdy nie stosowałam, bo nie miałam takiej potrzeby, o czym zresztą pisałam w tamtej recenzji. Na dobre w głowie z tej lektury pozostała mi jej myśl przewodnia: poszukiwanie radości w rzeczach i eliminowanie zbędnych przedmiotów w oparciu o kryterium: co chcę zostawić, zamiast stosowanego zwykle przez minimalistów: czego nie potrzebuję i czego chcę się pozbyć. Książki szybko się pozbyłam i nie myślałam o niej więcej.
Dopiero niedawno, gdy coraz częściej docierały do mnie opinie na temat wyprodukowanego przez Netflix serialu Sprzątanie z Marie Kondo(dostępny z polskimi napisami), pomyślałam, że warto byłoby sobie wyrobić własne zdanie na temat tej serii programów, nawet jeśli sama metoda sprzątania Konmari…

Kolorowa szafa minimalistki - także na wakacjach

Ostatni wpis z połowy czerwca. Aż trudno uwierzyć. Jednak to prawda. Nie chcę Was zamęczać tłumaczeniami, dlaczego tak długo milczałam. Niedługo minie pół roku od śmierci Taty. Ostatnie miesiące wbrew pozorom były nie tylko czasem smutku, ale przede wszystkim czasem ważnych zmian w życiu naszej rodziny, częściowo wymuszonych przez odejście Taty, a częściowo przez nią sprowokowanych (?), a może tylko przyspieszonych. Kilka z tych zmian jest naprawdę pozytywnych, dotyczą głównie życia mojej Siostry. W skrócie napiszę tylko, dla tych z Was, którzy zawsze trzymali za nią kciuki (wiecie, że Ula jest osobą niesłyszącą), że Sister zmieniła pracę i na razie jest bardzo zadowolona. A my cieszymy się, że jest doceniana i że ma szanse na rozwój i lepszą jakość życia.
Bałam się, że nie będę umiała już pisać tutaj. Jednak z tym jest chyba jak z jazdą na rowerze. Wystarczy usiąść i zacząć, a reszta idzie już sama...
Oprócz tego, że dużo działo się różnych rzeczy, które wymagały mojej uwagi czy wsp…