Przejdź do głównej zawartości

Wylogowana/zalogowana

Na czas od połowy grudnia do końca stycznia zrezygnowałam z korzystania z Facebooka do celów prywatnych, w ograniczonym zakresie używałam go w ramach profilu bloga. Na początku nie byłam pewna, czy po tym okresie wrócę na dobre, czy też całkowicie zniknę z tego serwisu. Potrzebowałam od niego odpocząć i nabrać dystansu. Czułam, że korzystanie z FB źle wpływa na moją zdolność utrzymania koncentracji, bardziej niż inne formy aktywności w sieci. 

Te około 6 tygodni wylogowania upłynęło zaskakująco łatwo. Zdarzały się momenty, gdy odruchowo chciałam wejść na FB, by podzielić się ze znajomymi ciekawym czy zabawnym znaleziskiem, komicznym rysunkiem czy ładnym zdjęciem, interesującym artykułem. Czasem ktoś z rodziny pytał: jak to, nie widziałaś tych zdjęć, które zamieściłem? Albo znajomi rozmawiali o  śmiesznym filmie, o którym nie miałam pojęcia. W takich przypadkach pokazywano mi na miejscu wspomniany materiał, więc nic naprawdę wartego zobaczenia mnie nie ominęło. 

Fejsbukowy odwyk w żaden sposób nie wpłynął na moje życie towarzyskie, bo z zasadniczą większością znajomych utrzymuję żywy kontakt także poza siecią i FB. Jedyną różnicą było to, że zamiast umawiać się na spotkanie przez „fejsa”, umawialiśmy się za pośrednictwem telefonu lub poczty elektronicznej. 

Ostatnie dwa tygodnie były szczególnie interesujące. Poczułam bowiem, że zaczyna mi Facebooka brakować. Ten czas pomógł mi zrozumieć, do czego tak naprawdę jest mi on potrzebny, a do czego na pewno nie jest. Na pewno nie potrzebuję go, by być na bieżąco z czymkolwiek, bo ogółem nie przeszkadza mi, że nie zawsze jestem na bieżąco. Nie potrzebuję go do utrzymywania kontaktu z ludźmi, bliskimi i mniej bliższymi, bo jest tylko jedną z możliwych i dość opcjonalną ścieżką komunikacji. Nie zastępuje mi żadnego ważnego aspektu życia. 

Owszem, uświadomiłam sobie, że lepiej będzie „odlajkować” czyli przestać obserwować strony różnych firm, głównie odzieżowych i obuwniczych, bo zdjęcia i informacje o nowościach zbyt często wywołują zachcianki na zupełnie niepotrzebne rzeczy. Szkoda czasu i sił na zmaganie się z pokusami, które żadnego pożytku nie przynoszą. Ćwiczyć wolę można na inne sposoby. 

Za czym czy kim zatęskniłam? Głównie za wpisami kilku osób, które obserwuję (nie są moimi znajomymi, ale mogę czytać ich publiczne wpisy). Na przykład Radka Teklaka i redaktora Łukasza Najdera. Brakowało mi ich ciętego poczucia humoru i przenikliwych obserwacji. Brakowało mi też czysto rozrywkowych treści - codziennej porcji rysunków Andrzeja Mleczki, Marka Raczkowskiego, pani Halinki (miłość absolutna!) i jeszcze pewnie paru innych źródeł dobrej zabawy, np. Szafy Sztywniary.

Oraz Buki:


Powyższy rysunek ilustruje znakomicie jedyny problem, który mam z Facebookiem i sobą. Nie było mi trudno całkowicie odstawić FB na półtora miesiąca. Schody zaczęły się po powrocie, bo teraz naprawdę muszę się bardzo pilnować, aby nie powrócić do starych niezdrowych nawyków, czyli zbyt częstego zaglądania nie wiadomo w jakim celu. Zwykle wtedy, gdy mózg się nudzi i ma ochotę bumelować, zamiast zająć się czymś sensownym i pożytecznym. W myśl znanej zasady, że „Facebook jest jak lodówka, wiesz, że nie ma tam nic nowego, ale i tak zaglądasz co 10 minut”. 

Niektóre osoby mają chyba tak ze słodyczami. Łatwiej im całkowicie z nich zrezygnować, niż dawkować sobie po trochu, np. dwie kostki czekolady, kilka ciasteczek albo jeden kawałek ciasta na dzień. Gdy mają sobie tylko ograniczyć przyjemność, nie potrafią, od razu pożerając całą tabliczkę albo zawartość paczki ciastek. 

W tym czasie, gdy nie „było mnie na Facebooku”, robiłam mnóstwo bardzo dobrych i przyjemnych rzeczy wymagających dłuższego skupienia i utrzymania uwagi. Wymyślałam książkę, robiłam na drutach, oglądałam różne zaległe filmy. Pochłonęłam całą Anthology, historię zespołu The Beatles na DVD, około 11 godzin materiału. Działam twórczo, spotykałam się z rodziną i znajomymi, pracowałam intensywnie, nie rozpraszając się, i jeszcze zostawało mi trochę czasu. Poczułam wyraźną różnicę na lepsze, jeśli chodzi o podtrzymanie zainteresowania jedną sprawą, tematem, zajęciem przez długi czas. Nie chcę tego zaprzepaścić, ale nie widzę też powodu, by nie korzystać z Facebooka chociażby w celach rozrywkowych, o których wspomniałam. Ćwiczę więc do wyznaczanie sobie granic sięgania po to wirtualne ciastko z czekoladą, tak, by ręka nie wędrowała do pudełka machinalnie co pół minuty. Posprzątałam, odznaczyłam sporo profili, które uznałam za niekorzystnie działające lub niepotrzebne. Przestałam obserwować osoby, które częściej mnie irytowały niż inspirowały. 

Czasem osoby, które skarżą się na uzależnienie od Facebooka, zrzucają winę na sam serwis albo na jego twórcę, Marka Zuckerberga. Uważam, że to zabawne. Tak, jakby alkoholik mówił, że za jego nałóg odpowiada producent wódki. Nikt inny nie odpowiada za to, że zdarzało mi się marnować czas na FB, jak tylko ja sama. I tylko ja sama mogę nauczyć się nad tym panować. Owszem, mogłabym na stałe zlikwidować konto, ale czy jest taka potrzeba? Wystarczy zaglądać do niebieskiej lodówki tylko wtedy, gdy ma się naprawdę ochotę na coś dobrego, a nie robić tego po to, by uciekać przed mniej ekscytującymi zajęciami. Rozumiem, że niektóre osoby wolą zniknąć z FB czy nie czują potrzeby korzystania z niego. Każdy sam wie, co dla niego najlepsze. Ja natomiast wolę uczyć się wydzielać sobie odpowiednie jego dawki w stosownym czasie, tak, by nie tracić czasu i nie rozleniwić znów umysłu. 

Myślę, że będę częściej robić sobie przerwy w korzystaniu z twarzoksiążki (czasami krótsze, raz na pewien czas długie), by nie zapominać, że nie jest niezbędnym aspektem życia. To tylko przyjemna i zabawna opcja, jak wiele innych rozrywek. 

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Kolorowa szafa minimalistki - także na wakacjach

Ostatni wpis z połowy czerwca. Aż trudno uwierzyć. Jednak to prawda. Nie chcę Was zamęczać tłumaczeniami, dlaczego tak długo milczałam. Niedługo minie pół roku od śmierci Taty. Ostatnie miesiące wbrew pozorom były nie tylko czasem smutku, ale przede wszystkim czasem ważnych zmian w życiu naszej rodziny, częściowo wymuszonych przez odejście Taty, a częściowo przez nią sprowokowanych (?), a może tylko przyspieszonych. Kilka z tych zmian jest naprawdę pozytywnych, dotyczą głównie życia mojej Siostry. W skrócie napiszę tylko, dla tych z Was, którzy zawsze trzymali za nią kciuki (wiecie, że Ula jest osobą niesłyszącą), że Sister zmieniła pracę i na razie jest bardzo zadowolona. A my cieszymy się, że jest doceniana i że ma szanse na rozwój i lepszą jakość życia.
Bałam się, że nie będę umiała już pisać tutaj. Jednak z tym jest chyba jak z jazdą na rowerze. Wystarczy usiąść i zacząć, a reszta idzie już sama...
Oprócz tego, że dużo działo się różnych rzeczy, które wymagały mojej uwagi czy wsp…

Generalne porządki metodą minimalistki

Chciałabym, żeby blog i kanał na YouTube przestały być odrębnymi bytami i zaczęły wzajemnie się uzupełniać. Będę starać się, by każdemu opublikowanemu materiałowi wideo towarzyszył tekst, który będzie jego dopełnieniem. 
Dzisiejszy wpis jest dodatkiem do materiału pod tym samym tytułem, który możecie obejrzeć tutaj:

Opowiadam w nim o moim pomyśle na uproszczenie generalnych porządków. Uważam, że raz na jakiś czas dobrze jest zrobić taki pełen przegląd domu lub mieszkania, zajrzeć w każdy zakamarek, sprawdzić stan posiadania. Jednak trudno byłoby mi wygospodarować cały weekend czy kilka dni, a przecież takie bardzo dokładne porządki wymagają sporo czasu. Są też dość wymagającym procesem pod względem psychicznym, emocjonalnym, bo porządkując, trzeba podejmować szereg mniejszych i większych decyzji. Czego się pozbyć, w jaki sposób, co zostawić, jak zorganizować i poukładać te rzeczy, które zdecydowaliśmy się zatrzymać. 
Pomyślałam więc, że najłatwiej będzie to duże zadanie podzielić na …

Metoda Konmari to nie minimalizm

Wpis jest uzupełnieniem materiału wideo zamieszczonego w serwisie YouTube, który można obejrzeć tutaj: 

Książkę Magia sprzątania Marie Kondo przeczytałam cztery lata temu, o moich wrażeniach możecie przeczytać we wpisie pod tym samym tytułem. Odebrałam ją pozytywnie, ale samej metody nigdy nie stosowałam, bo nie miałam takiej potrzeby, o czym zresztą pisałam w tamtej recenzji. Na dobre w głowie z tej lektury pozostała mi jej myśl przewodnia: poszukiwanie radości w rzeczach i eliminowanie zbędnych przedmiotów w oparciu o kryterium: co chcę zostawić, zamiast stosowanego zwykle przez minimalistów: czego nie potrzebuję i czego chcę się pozbyć. Książki szybko się pozbyłam i nie myślałam o niej więcej.
Dopiero niedawno, gdy coraz częściej docierały do mnie opinie na temat wyprodukowanego przez Netflix serialu Sprzątanie z Marie Kondo(dostępny z polskimi napisami), pomyślałam, że warto byłoby sobie wyrobić własne zdanie na temat tej serii programów, nawet jeśli sama metoda sprzątania Konmari…