Przejdź do głównej zawartości

Lepszy model

Jak wiecie, mam telewizor i nie zamierzam przestać oglądać telewizji. Lubię ją i traktuję jako źródło rozrywki, a czasem nawet wiedzy (chociaż z wiedzą z TV lepiej uważać). Mam swoje ulubione kanały i audycje, zwykle oglądanie łączę z dzierganiem na drutach, tak, by ręce nie próżnowały, gdy głowa zajmuje się patrzeniem na ruchome obrazki. 

Regularnie oglądam reklamy. Nie w celach edukacyjnych, lecz w ramach obserwacji socjologicznych. Ciekawa jestem, jak aktualnie mąci się widzom w głowach. Nigdy nie byłam szczególnie podatna na przesłanie w nich zawarte, zawsze śmieszyły mnie i zastanawiałam się nieraz, kto się na to nabiera. Trudno było mi uwierzyć, że ludzie kupują produkty czy usługi tylko dlatego, że zobaczyli je w telewizyjnej reklamie oraz że może im nie przeszkadzać świadomość olbrzymich kosztów tego rodzaju promocji i tego, jak bardzo podnosi ona cenę produktu. Skoro jednak nadal miliony złotych są w ten sposób wydawane, znaczy, że ma to sens i jednak się opłaca. 

Bo to przecież systematyczne i wytrwałe pranie mózgów. Wdrukowywanie przekazu, który ma skłonić człowieka do określonych zachowań. Oczywiście, nie każdy widz się tej manipulacji poddaje. Świadomy konsument na pewno nie. Jednak ze świadomą konsumpcją u nas wciąż jeszcze różnie bywa. 

Od pewnego czasu dostrzegam powtarzający się coraz częściej w reklamach różnych produktów schemat myślowy. który wydaje mi się szczególnie szkodliwy, bo uczy zachowań prowadzących do marnotrawstwa. Jeden z banków promuje w ten sposób pożyczki konsumpcyjne, a ostatnio dołączył do klubu również internetowy sklep z artykułami do dekoracji wnętrz. Koncept polega na tym, że bohater lub bohaterka jest zirytowany drobną usterką lub znudzony posiadanymi rzeczami (samochodem, wystrojem kuchni, wyposażeniem łazienki), więc za pomocą fortelu doprowadza daną rzecz czy wnętrze do całkowitego zniszczenia (zamyka w kuchni psa z kotem, uprawia z mężem namiętny seks, co prowadzi do demolki łazienki, podstępnie uszkadza auto), a następnie udaje się do banku po pożyczkę, by wreszcie zrobić wymarzony remont, kupić nowe sprzęty czy samochód.

Józefa Czecha Kalendarz Krakowski
Pomijam sam pomysł zapożyczania się na niepotrzebny remont czy na wymianę sprawnego samochodu, to temat na osobną dyskusję, zresztą same pożyczki przecież nie zawsze są złe. Przeraża mnie jednak promowanie i przedstawianie jako zabawnego zachowania (bo te reklamy są ładnie zrobione i nawet całkiem śmieszne), które jest po prostu szkodliwe. Bohaterowie nie próbują naprawiać ani odświeżać tego, co opatrzone czy uszkodzone, tylko świadomie doprowadzają daną rzecz czy pomieszczenie do ruiny. W filmiku promującym sklep z dekoracjami bohaterka specjalnie rozbija wazon, który nie spotkał się z aprobatą koleżanek, by kupić sobie nowy. Nie oddaje go komuś, komu by się spodobał, nie sprzedaje, nie wymienia na coś bardziej przydatnego, lecz specjalnie go niszczy. 

Mi też rzeczy czasem się nudzą. Ludzka sprawa. Potrzeba odmiany nie jest niczym złym. Uważam jednak, że niszczenie rzeczy, które mogą jeszcze długo komuś służyć (niekoniecznie mi), jest marnowaniem zasobów, prowadzi do zaśmiecania naszej planety i powinno być publicznie piętnowane. W żadnym wypadku nie powinno się zachęcać do tego rodzaju zachowań. 
Opatrzone wnętrze można odświeżyć, przemalować, zmienić dodatki. Wazon, który mi się przestał podobać, oddać komuś, kto ma odmienny gust. Psujący się samochód wyremontować, a gdyby miało to być nieopłacalne, sprzedać na części albo komuś, kto ma więcej cierpliwości do ciągłych napraw. 

Nie mam nic przeciwko usługom czy produktom, które reklamowane są w powyżej opisany sposób, lecz jestem stanowczo przeciwna popularyzowaniu takiego sposobu myślenia. Znudziło Ci się - zepsuj, zniszcz, będziesz mieć wreszcie wolną rękę i powód, by iść na zakupy. 

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Roczny post zakupowy

Bardzo potrzebowałam tak długiej przerwy w blogowaniu. Rozwijanie kanału na YouTube pochłania dużo wysiłku i uwagi, a wciąż wielu rzeczy muszę się nauczyć i nie wszystko jeszcze wychodzi mi tak, jakbym chciała. Jednak uczę się, a oglądających przybywa, od maja uzbierało się już ponad 600 subskrybentów i odbiór materiałów, które publikuję, jest pozytywny, co zachęca do dalszej pracy w tym kierunku.
Dałam sobie czas, by zdecydować, czy chcę nadal pisać bloga, a jeśli tak, jak to pisanie ma w przyszłości wyglądać. Wiem, że aby Wam czytało się dobrze to, co tworzę, nie mogę traktować blogowania jako obowiązku. Tylko wtedy, gdy będę pisać z wewnętrznej potrzeby i z przyjemnością, będzie to miało sens. 
Minęło kilka miesięcy. Wystarczająco dużo czasu, bym mogła spojrzeć z dystansem na to, w jaki sposób chcę kontynuować swoją internetową działalność. Doszłam do wniosku, że najlepiej będzie połączyć jej dwa rodzaje, tak, by się wzajemnie uzupełniały. Blog daje możliwość dokładniejszego wyjaś…

Sprzątanie zaczyna się w głowie

Nie jestem odkrywcza, twierdząc, że sprzątanie zaczyna się w głowie. Jak wiele innych procesów. Odchudzanie, wypoczywanie, zmiany.

Zacznijmy od jego postrzegania. Często przedstawia się sprzątanie jako czynności nielubiane i nużące. Niektórzy wręcz nim pogardzają i uważają za zajęcie niegodne. To chyba spuścizna czasów, gdy porządki były domeną kobiet oraz osób ubogich lub nisko urodzonych. Nadal zdarza się, że nie szanuje się osób, które zajmują się sprzątaniem zawodowo. Znam osobę, która zatrudnia panią do sprzątania domu wcale nie dlatego, że nie ma czasu, siły czy możliwości, ale dlatego właśnie, że uważa to zajęcie za poniżające, niegodne. 


Wielu ludzi nie lubi sprzątać, bo to ich zdaniem strata czasu, syzyfowa praca, którą trzeba zaczynać od nowa, gdy tylko się skończy. Jednak naturalnym jest, że próbuje się unikać tego,  czego się nie lubi. Opóźnia, robi byle jak, byle było. Szuka wymówek, by usprawiedliwić to, że znów miało się coś innego do zrobienia. 
Czym to grozi?  Tym, że …

Moje pierwsze 500+ i prezent dla czytelników

W listopadzie 2009 r. powstał pierwszy wpis na blogu, który wówczas nazwałam Minimalistka (w serwisie blox). Nosił tytuł Trudne początkii zaczynał się tak: Tytuł blogu jest nieco na wyrost. Nie jestem minimalistką. Może kiedyś będę. Staram się ograniczać liczbę posiadanych rzeczy, upraszczać swoje życie i otaczającą mnie przestrzeń, uczę się świadomie kupować. Dążę do wyeliminowania tego, co zbędne. Walczę z tendencją do gromadzenia przedmiotów i kupowania wciąż nowych rzeczy.  Minęło nieco ponad 8 lat i w tym czasie napisałam w sumie 500 wpisów, łącznie z dzisiejszym.
Gdy zaczynałam, nie miałam najmniejszego pojęcia, dokąd mnie to zaprowadzi. Czułam potrzebę dzielenia się swoim doświadczeniem, wrażeniami z przygody, jaką okazało się stosowanie minimalizmu w praktyce. Z czasem blog stał się zapisem różnych moich przeżyć i przemyśleń, a także relacją z procesu zmian w wielu dziedzinach życia.