Przejdź do głównej zawartości

Zamienię bikini na kożuch

Dzisiaj, chociaż to pierwsza połowa października dopiero, od rana w Krakowie pada gęsty śnieg, zresztą podobno nie tylko u nas. Przy tak zimowym krajobrazie za oknem przeglądanie zdjęć do wpisu na temat moich wniosków dotyczących bagażu zabranego na tydzień temu zakończony urlopowy wyjazd na Kretę było całkiem przyjemne, ale trudno uwierzyć, że jeszcze jakieś 10 dni temu wygrzewałam się na plaży w bikini. Dzisiaj stosowniejszym odzieniem byłby raczej kożuch. Nie narzekam jednak, wprawdzie zimowa aura jest zaskoczeniem, ale pozwala oswoić się z myślą o zimie. Od paru lat lubię zimne pory roku, ale chyba nie tylko ja wolę, by następowały mniej gwałtownie. 

Do rzeczy jednak. We wpisie Błękitne lato przedstawiłam bagaż, jaki zabrałam ze sobą na wspomniany 3-tygodniowy wyjazd. Celowo bardzo ograniczyłam ilość spakowanej garderoby. Dla mnie jednym z ważnych minimalistycznych ćwiczeń jest dobrowolne stawianie się w położeniu niekomfortowym wtedy, gdy okoliczności tego od nas nie wymagają. Po to, by się sprawdzić, zmierzyć z ograniczeniami. Gdy takie ćwiczenie zaliczy się z własnego wyboru, człowiek nabiera większej wiary w swoje możliwości, nie martwi się tak bardzo na wypadek, gdyby życie zmusiło go do radzenia sobie z niewygodną sytuacją. Przy okazji można sporo się o sobie dowiedzieć. Spróbować odpowiedzieć sobie na różne ciekawe pytania. 

Przypomnę, że na moją wakacyjną garderobę złożyły się: długie spodnie, lniana koszulka z krótkim rękawem, lekka kurteczka, krótka spódniczka, czarna sukienka z cienkiej wełny merynosowej, sukienka z tkaniny Polartec Power Dry, luźna szata bawełniana, klapki, sandały sportowe, sandały na koturnie, baleriny. Oraz kapelusz, kostium kąpielowy i parę innych drobiazgów, szczegóły ze zdjęciami znajdziecie we wspomnianym wpisie tutaj.

Pierwszy wniosek: zestaw ten sprawdził się prawie idealnie. Wszystkich rzeczy użyłam, niektóre eksploatowałam dość intensywnie. Z jednym małym wyjątkiem. Po każdym wyjeździe jedna ze spakowanych rzeczy okazuje się zupełnie niepotrzebna. Tym razem był to kapelusz, który wprawdzie kilka razy miałam na głowie, ale mogłabym się bez niego obejść. Miejsce, w którym spędziliśmy większość czasu, jest bardzo wietrzne, nie wiem, co mnie podkusiło, by targać tam takie ulotne nakrycie głowy. Zapewne wyobrażałam sobie, że będę w nim siedzieć na plaży. Heh, byłabym źródłem niezłej zabawy dla obserwatorów, gdybym musiała go gonić po całej okolicy. 

Największe hity zestawu to obie sukienki: czarna merynosowa i zielona z Polartecu. Zieloną nosiłam za dnia, czarną na wieczorne wyjścia. Obie zniosły z godnością ciągłe używanie i częste pranie ręczne. Pod koniec wyjazdu wyglądały równie dobrze, jak na jego początku. Są bardzo wygodne i dobrze się w nich czułam. 
Zielona sukienka, tak zwana „do biegania”, firmy Kwark, model Sorbet:




Czarna z wełny merynosowej, Icebreaker, upolowana po promocyjnej cenie jako wzór:

 

Widoczną na zdjęciach torbę w paski kupiłam na miejscu, ponieważ nie zdążyłam przed wyjazdem skończyć szycia torby plażowej i w efekcie zadawałam szyku, jak na Polkę przystało, chodząc z gustowną reklamówką ze sklepu bezcłowego (jeszcze szykowniej byłoby, gdyby pochodziła z Lidla albo innego Aldi), co zobaczycie na zdjęciu poniżej:


Niestety zakupiona torba, chociaż wyglądała na solidną, z trudem przetrwała te 3 tygodnie i nie zabrałam jej do domu. Materiał brzydko się wytarł, podobnie jak i sznury uchwytów. Szkoda, bardzo mi się podobała.

Najsłabszym elementem zestawu okazała się, zgodnie z przewidywaniami, koszulka firmy Kwark z lnianej dzianiny. Na początku byłam nią zachwycona: idealna na upał, materiał jest leciutki, miękki i bardzo przewiewny, nie łapie zapachów (bo len ma właściwości antybakteryjne). Nie wymaga prasowania, szybko schnie. Jednak w miarę używania pierwsze zauroczenie minęło. To było moje pierwsze spotkanie z dzianiną z lnu, nie wiem więc, czy sposób, w jaki ten materiał się zachowuje, jest dla niego typowy, czy to tylko jednostkowa kwestia. Bardzo lubię len tkany i kojarzy mi się on z solidnością, wygodą i uczuciem chłodnego dotyku nawet przy wysokiej temperaturze otoczenia. Dzianina lniana, moim zdaniem, wprawdzie jest niezwykle komfortowa podczas upału, jednak nie jest tak solidna jak jej tkany odpowiednik. Przez pierwszy tydzień wyjazdu koszulka sprawowała się dobrze, ale z każdym kolejnym praniem wyglądała coraz gorzej. Nie przeszkadza mi szczególnie to, że wyciąga się w różne strony, ale inne jej zachowania były dość irytujące. Skręcające się szwy boczne, na przykład. Albo pozostawianie na skórze małych niebieskich kłaczków, gdy byłam posmarowana balsamem albo spocona. Po kilkukrotnym zaczepieniu o dekolt okularów słonecznych materiał w miejscu ich zawieszenia przetarł się. W miejscu kontaktu ze wspomnianą torbą plażową nie tylko lekko się wytarł, ale i złapał czerwony kolor od torby, której nie nosiłam przecież zbyt długo w ciągu dnia. Obawiam się, że gdybym zabrała koszulkę na pieszą wyprawę z plecakiem, podobnie działoby się na ramionach - materiał wycierałby się aż do osnowy.

W ostatnich dniach pobytu pomimo starannego prania koszulka wydawała się, jak mówi się w moim rodzinnym domu, „schechłana”. Wymęczona i jakaś taka nieświeża, nawet zaraz po wypraniu. Przestałam ją zakładać, na rzecz pochodzącej z tej samej firmy wspomnianej zielonej sukienki. Na podróż powrotną pożyczyłam od męża jedną z jego koszulek, bo na myśl o włożeniu tej lnianej robiło mi się niemiło. 
Gdy właściwie spisałam ją na straty, stała się rzecz nieoczekiwana. Po wypraniu w pralce automatycznej koszulka odzyskała nieco urodę. Materiał z powrotem wygładził się, szwy wyprostowały, czerwone zafarbowanie prawie całkiem sprało. Jeszcze nadaje się do noszenia, chociaż nie wygląda już jak nowa. Nie zostanę jednak fanką lnianych dzianin. Czytałam wcześniej na blogu Katarzyny Nizinkiewicz, że to taki materiał, który ma zarówno wielkich miłośników, jak i zdeklarowanych wrogów. Wrogiem nie jestem, bo doceniam jego zalety, ale na razie ciągu dalszego nie będzie. 

Blogerka, rozczarowana koszulką, zapija ból kreteńskim samogonem...
Im mniej rzeczy się ze sobą zabiera, tym bardziej rosną wymagania wobec nich i spada tolerancja na ewentualne niedoskonałości czy fanaberie. Muszę przyznać, że oprócz mieszanych uczuć, jakie pod koniec wyjazdu żywiłam do koszulki, pozostałe elementy zestawu nie zawiodły mnie. Owszem, sandały sportowe rozpadły się, ale miały do tego pełne prawo. Używałam ich intensywnie od kilku sezonów, odpracowały więc swoje. A i tak chodziłam w nich do oporu, nawet po tym, gdy od jednego odpadła spodnia część podeszwy. Zaklinałam go jedynie, by wytrzymał jeszcze parę dni i oszczędził mi konieczności zakupów (koturny są wygodne, ale trudno byłoby w nich spacerować po kreteńskich górkach). Ostatniego dnia pożegnałam je czule, z wdzięcznością za wierną i długą służbę.

Tak wyglądały praktyczne aspekty podróżowania z małym zestawem ubrań. O wnioskach bardziej psychologicznej natury napiszę następnym razem.

Na koniec przedstawiam Wam zdjęcie moich pośladków po 3 tygodniach pożywnej wyspiarskiej diety ;-) Albo raczej ich potencjalne rozmiary, gdybyśmy dłużej korzystali ze słynnej kreteńskiej gościnności, zwanej po grecku filoksenia, która, jak żartowaliśmy z mężem, bezpośrednio objawia się albo porannym bólem głowy, albo rosnącym obwodem bioder. Albo jednym i drugim na raz.

Jednocześnie proszę o wyrozumiałość dla moich póz i min na zdjęciach, nie lubię pozowania do fotografii i nie mam zadatków na szafiarkę ani też ambicji, by nią zostać.

P.S. Widzę, że jakoś niewyraźnie wyświetlają się zdjęcia, pracuję nad tym. 

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Sprzątanie zaczyna się w głowie

Nie jestem odkrywcza, twierdząc, że sprzątanie zaczyna się w głowie. Jak wiele innych procesów. Odchudzanie, wypoczywanie, zmiany.

Zacznijmy od jego postrzegania. Często przedstawia się sprzątanie jako czynności nielubiane i nużące. Niektórzy wręcz nim pogardzają i uważają za zajęcie niegodne. To chyba spuścizna czasów, gdy porządki były domeną kobiet oraz osób ubogich lub nisko urodzonych. Nadal zdarza się, że nie szanuje się osób, które zajmują się sprzątaniem zawodowo. Znam osobę, która zatrudnia panią do sprzątania domu wcale nie dlatego, że nie ma czasu, siły czy możliwości, ale dlatego właśnie, że uważa to zajęcie za poniżające, niegodne. 


Wielu ludzi nie lubi sprzątać, bo to ich zdaniem strata czasu, syzyfowa praca, którą trzeba zaczynać od nowa, gdy tylko się skończy. Jednak naturalnym jest, że próbuje się unikać tego,  czego się nie lubi. Opóźnia, robi byle jak, byle było. Szuka wymówek, by usprawiedliwić to, że znów miało się coś innego do zrobienia. 
Czym to grozi?  Tym, że …

Moje pierwsze 500+ i prezent dla czytelników

W listopadzie 2009 r. powstał pierwszy wpis na blogu, który wówczas nazwałam Minimalistka (w serwisie blox). Nosił tytuł Trudne początkii zaczynał się tak: Tytuł blogu jest nieco na wyrost. Nie jestem minimalistką. Może kiedyś będę. Staram się ograniczać liczbę posiadanych rzeczy, upraszczać swoje życie i otaczającą mnie przestrzeń, uczę się świadomie kupować. Dążę do wyeliminowania tego, co zbędne. Walczę z tendencją do gromadzenia przedmiotów i kupowania wciąż nowych rzeczy.  Minęło nieco ponad 8 lat i w tym czasie napisałam w sumie 500 wpisów, łącznie z dzisiejszym.
Gdy zaczynałam, nie miałam najmniejszego pojęcia, dokąd mnie to zaprowadzi. Czułam potrzebę dzielenia się swoim doświadczeniem, wrażeniami z przygody, jaką okazało się stosowanie minimalizmu w praktyce. Z czasem blog stał się zapisem różnych moich przeżyć i przemyśleń, a także relacją z procesu zmian w wielu dziedzinach życia.

DDTVN, Dojrzewalnia Liderek i trudny powrót do codzienności

Trudno jest mi wrócić do normalnego rytmu pisania i nagrywania. Nie mogę się przemóc, by znów pisać o zwykłych, codziennych sprawach. 
Zawsze wydawało mi się, że w żałobie po stracie jednej z najbliższych osób będę przede wszystkim płakać. A tymczasem rzadko mam na to ochotę. Smutek dotyka mnie w zupełnie inny sposób. Siedzi gdzieś głęboko i nieszczególnie mam ochotę go uwalniać. Nastrój faluje, czasem więcej we mnie gniewu na to, że Taty już nie ma, czasem więcej czułości i wdzięczności za to, że był z nami tak długo, ile było to możliwe. 
Blog i kanał na YouTube chwilowo zeszły na dalszy plan, bo moje serce i myśli są teraz gdzie indziej. Są inne ważne sprawy do załatwienia i uporządkowania, część dotyczy przeszłości, część jest istotna dla przyszłości niektórych osób z naszej rodziny, skupiam się więc na tych formalnościach, spotkaniach i załatwianiach. 
Wiem, że z czasem będę czuła coraz silniejszą potrzebę komunikowania się z Wami, czytelnikami i widzami. Z czasem też łatwiej bę…