Przejdź do głównej zawartości

Dekalog minimalisty

Mam za sobą cudowne, ale też i szalone tygodnie. Spotkania z czytelnikami, wizyty w radio (Radio Kraków i Tok.fm), a prócz tego kilka ważnych wydarzeń w sferze prywatnej. Wernisaże trzech wystaw w rodzinie, dwóch malarstwa mojego dziadka, Józefa Mularczyka (w dworze w Stryszowie i w galerii Pijalni Wód Mineralnych w Szczawnicy), oraz ikon mojej Mamy, Bożeny Mularczyk, w bibliotece w Brzesku. Wybaczcie mi więc, że dzisiaj znów posłużę się jedną z historii konkursowych, zamiast napisać wpis od siebie. Mam kilka tematów w kolejce, ale jeszcze czuję się nieco oszołomiona po tym maratonie wrażeń i dobrych emocji. 

Przedstawiam Wam „osobisty dekalog minimalisty”, który przesłała mi Iwona. Czytelnicy bloga Droga do prostego życia mogą pamiętać jej historię, Ziarno minimalizmu, którą znajdziecie tutaj. Jak mi napisała: „Po roku, jako człowiek, któremu potrzebne są jasne zasady, sformułowałam coś, co nazwałabym Moim osobistym dekalogiem minimalisty. Oczywiście wzorowałam się na 10 przykazaniach - a jakże inaczej. Świadczy to też o randze tego mojego dekalogu - do obu podchodzę bardzo poważnie. Oba wyznaczają mi drogę postępowania. Oczywiście mam świadomość, że ten chrześcijański zupełnie by wystarczył, gdybyśmy się do niego należycie przyłożyli. Człowiek ma jednakże taką pokrętną naturę, że jak mu wytkną dosadnie błędy i sformułują zasady - funkcjonuje zdecydowanie lepiej. Przynajmniej to mój passus. Zresztą uważam, że praca nad sobą trwa i nigdy się nie kończy - toteż odświeżam sobie co jakiś czas moje przemyślenia. Co wieczór z pacierzem nie będę ich powtarzać, ale taka krótka pauza na zamyślenie przy dziesiątym z kolei przykazaniu jest mile widziana.”


Spodobała mi się koncepcja Iwony, myślę, że dobrym pomysłem jest spisanie sobie takich osobistych zasad, by móc do nich często wracać. Zapewne w każdym przypadku taki prywatny dekalog będzie wyglądał nieco inaczej albo nie będzie wcale dekalogiem, bo może komuś wystarcza jedno hasło przewodnie, a kto inny dopisze sobie jeszcze pięć kolejnych punktów. Oto zasady podesłane przez Iwonę. Nie twierdzę, że w pełni się z nimi zgadzam, ale ważne jest to, że autorka się z nimi identyfikuje i że jej służą.

Osobisty dekalog minimalisty
 
  1. Nie daj się skonsumować - nie daj się zdefiniować poprzez kupowane rzeczy. Mamona nie jest Bogiem, niezależnie od tego, w co przyszło Ci wierzyć.
  2. Nie czcij rzeczy - są one nietrwałym elementem rzeczywistości i bardzo szybko stają się bezużyteczne. Miej  świadomość, że coś co dziś jest cenne, jutro będzie zapewne śmieciem.
  3. Czas wolny traktuj jak święto, nie rozmieniaj go na drobne, nie trać na wydawanie pieniędzy i na pogoń za rzeczami.
  4. Nie pracuj na rzeczy  kosztem obecności wśród bliskich i przyjaciół. Bądź w kontakcie z ludźmi - to oni są największą wartością naszego świata. Omijaj rzeczywistość i ludzi zawłaszczonych przez rzeczy.
  5. Szanuj te rzeczy, które posiadasz - szanując je, szanujesz siebie, czas jaki poświęciłeś na zapracowanie na nie, planetę, która nosi nas z całym naszym dobytkiem.
  6. Rozwijaj się, pracuj nad sobą, zmieniaj się. Zmiany niosą postęp, ale, na miłość boską, nie zmiany ciuchów, wystroju wnętrza czy kolejnych gadżetów.
  7. Świat nie stoi w miejscu - nadążaj za nim, poznawaj go, smakuj, dowiaduj się nowych rzeczy. Nie pomyl postępu z trendami zakupowymi.
  8. Ciesz się tym co masz - nie uzależniaj poczucia szczęścia i sensu życia od gromadzenia dóbr, ze zmęczenia nie będziesz potrafił i nie będziesz miał czasu się nawet nimi nacieszyć.
  9. Nie pożądaj żadnej rzeczy bliźniego swego - przecież to są tylko rzeczy. Swoje pożądanie nakieruj każdorazowo na coś wartościowego.
  10. Życie jest zbyt piękne, aby gonić za ulotnym. Bądź minimalistą w braniu, realistą w działaniu, a maksymalistą w dawaniu innym siebie.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Bezdzietna z wyboru

Noszę ten temat w sobie już od dawna, a zabieram się do wpisu od dobrych paru miesięcy. Wprawdzie w głowie jest gotowy, ale trudno mi się przełamać, by go napisać. Sami zobaczycie dlaczego. 
W pierwszej chwili może wydać się Wam, że sprawy, o których będę pisać w tym i kolejnych wpisach, niezbyt są związane z ogólną tematyką bloga, ale tak jest, moim zdaniem, tylko pozornie. Wszak i tutaj, i w swoich książkach dużo mówię o odwadze życia po swojemu oraz o świadomym podejmowaniu decyzji w każdej dziedzinie. 
Po raz pierwszy poproszono mnie o wypowiedź na temat bycia bezdzietną z wyboru kilka lat temu, do jakiegoś materiału prasowego. Nie czułam się jednak na siłach. Wydawało mi się to sprawą zbyt intymną. Nie chciałam też wciągać w to mojego partnera życiowego. Ma prawo do prywatności i nie musi chcieć dzielić się swoimi osobistymi decyzjami z połową internetu, jedynie dlatego, że jego żona jest blogerką i jak na blogerkę przystało, czasem psychicznie oraz emocjonalnie obnaża się w sie…

15 lat później

Przeglądałyśmy niedawno z moją przyjaciółką Kasią stare zdjęcia. Na jednym z nich zobaczyłam osobę, która wydała mi się znajoma. Zapytałam: co to za baba? - Jak to, nie poznajesz, przecież to Ty! 
Po bliższym przyjrzeniu się stwierdziłam, że to prawda. Ja, jak najbardziej ja, w całej okazałości. Po krótkich obliczeniach ustaliłyśmy datę powstania tej fotografii na 2001 rok. Dla mnie rok trudny, zapamiętałam go nie tylko z powodu zamachu na WTC z 11 września. Bardzo byłam wtedy zagubiona, nieszczęśliwa, samotna, chociaż wciąż wśród ludzi. Poszukująca miłości, stabilizacji, bezpieczeństwa, a jednocześnie często działająca na własną szkodę. Bardzo źle, wręcz fatalnie czułam się w swojej skórze. To chyba był czas mojej prawie rekordowej wagi, chociaż wydaje mi się, że w najbliższych miesiącach jeszcze bardziej przytyłam (ale nie chcę tego pamiętać). 
Gdy zobaczyłam to zdjęcie, przeraziłam się, ale też pomyślałam, że chcę go zachować na pamiątkę. I pokazać światu, co może wydać się Wam dz…

Na rozstaju

Wróćmy do tematu niechcenia dzieci. Obiecałam wyjaśnić Wam, czym kierowałam się w procesie podejmowania ostatecznej decyzji w tej kwestii. Nie traktuję tego jako tłumaczenia się, nie widzę powodu, by się tłumaczyć. Uważam jednak, że za rzadko rozmawia się na ten temat, a Wasze pozytywne reakcje pod ostatnim wpisem potwierdzają, że jest taka potrzeba. Może gdybyśmy częściej mówili o tym, dlaczego jedne osoby pragną mieć dzieci, a inne nie, mniej emocji budziłby ten temat? Może łatwiej byłoby o tym mówić? 
Właściwie nie pamiętam, czy ktoś kiedyś pytał mnie CZY chcę mieć dzieci albo DLACZEGO nie chcę. Bywałam za to strofowana za to, że tak z tym zwlekam, nazywana egoistką, straszona starością w samotności (dzieci jako polisa na starość to mój ulubiony motyw). Pamiętam, jak kiedyś zbeształa mnie lekarka przy okazji badań okresowych, coś w tonie „najpierw czekają nie wiadomo na co, a potem mają pretensje, że nie mogą zajść w ciążę”. Dodam, że wypaliła z tym tekstem ni stąd, ni zowąd, niep…