Przejdź do głównej zawartości

Lekcje szczęścia – 2. Świąteczne ćwiczenie

Mam nadzieję, że w okresie świąteczno-noworocznym znajdziecie chwilę na rozmyślania o swojej drodze do szczęścia. Myślę, że ten czas sprzyja dobrym myślom. I dlaczego nie miałby być okazją do kolejnego ćwiczenia w naszym cyklu? 

Chciałabym zachęcić Was do tego, byście w najbliższych dniach skupili się na tych elementach Waszego życia, za które jesteście szczególnie wdzięczni. Na razie na tych, które najłatwiej wskazać, czyli pozytywnych. O tym, czy można czuć wdzięczność za te, które są trudne, bolesne i przykre, porozmawiamy innym razem, nie chcę, byście myśleli o smutnych rzeczach w tych dniach, które powinny kojarzyć się z radością. Pomyślcie o tym, co wzbudza w Was największą wdzięczność. Niech to będzie chociaż jedna sprawa, ale możecie sporządzić nawet długą listę, mentalną lub na piśmie. 

Długo mogłabym wymieniać wszystko to, za co jestem wdzięczna. Bo uważam się za osobę, na którą spłynęło wiele dobra i różnego rodzaju błogosławieństw. Prócz tego czuję również wielką wdzięczność za wspomniane aspekty negatywne, błędy i bolesne doświadczenia, ale, jak mówiłam, wrócimy do tego kiedy indziej. 

Największą wdzięczność czuję za ludzi obecnych w moim życiu. Za najbliższą rodzinę, za przyjaciół, bliższych i dalszych znajomych. Za to, ile dają mi miłości, ciepła, radości. Za wsparcie, inspiracje, dobrą zabawę. Za umiejętność konstruktywnej krytyki. 

Bardzo jestem wdzięczna za czytelników. I bloga, i książek. A także za wszystkie te osoby, które poznałam dzięki blogowi i spotkaniom autorskim. Dobrze mieć takich mądrych i pozytywnie nastawionych do świata czytelników. 

Jednocześnie przepraszam te wszystkie osoby, którym zdarzyło mi się nie odpowiedzieć na e-maila w minionych miesiącach. Nie będę się długo tłumaczyć, mijający rok był dla mnie bardzo absorbujący na wielu polach, o czym już pisałam w ostatnich wpisach. To nie jest dobre wytłumaczenie, wiem. Napiszę jedynie, że wprawdzie nie uznaję postanowień noworocznych, to akurat to jedno chciałabym wprowadzić w życie: regularnie odpisywać na e-maile. Tym bardziej, że w założeniu, skoro nie uczestniczę w dyskusjach w komentarzach, do bezpośredniego kontaktu z Wami mają służyć właśnie e-maile.

Wracając jednak do wdzięczności: ale właściwie do kogo kierować wdzięczność za to, co dobre w naszym życiu? Myślę, że dla osób wierzących odpowiedź jest oczywista. A dla takich osób jak ja, które wierzą „inaczej”? Tu każdy sam sobie odpowie. Ja jestem wdzięczna mądrości świata, tej sile sprawczej, którą wierzący nazywają Bogiem, a której ja nie czuję potrzeby nazywać ani nadawać jej jakiegokolwiek wyobrażonego kształtu. Zresztą ważniejsze jest dla mnie samo uczucie wdzięczności niż komu czy czemu zawdzięczam to, co mi się przydarza i czym czuję się obdarowana.

Życzeń noworocznych Wam jeszcze nie składam, bo przed końcem roku na pewno się spotkamy. A teraz życzę Wam, byście w te Święta czuli jak najwięcej radości z tego, kim i z kim jesteście. Niech Wam jak najwięcej z tej radości zostanie w sercach na potem, gdy już znikną z domów choinki i dekoracje świąteczne. 

Zdjęcie: Ben White

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Jeszcze prościej

To, że ostatnio rzadko poruszam na blogu temat minimalizmu, nie znaczy, że przestał być dla mnie ważny. Jest nadal istotny, ale w inny sposób niż wtedy, gdy wprowadzałam największe zmiany w swoim życiu i przestrzeni osobistej. Pisałam o tym we wpisie Procesy w tle
Po ośmiu latach mówienia i pisania o nim czuję przesyt. Nie mam już ochoty czytać książek ani blogów związanych z tym tematem. Nie twierdzę, że nie warto, bo wiele mądrych treści wciąż powstaje, jedynie ja nie mam już potrzeby dalej drążyć tych kwestii.

Nadal bardzo istotna jest dla mnie prostota, coraz ważniejsza. To raczej już nie ulegnie zmianie, bo zawsze ją lubiłam, a z czasem stała się dla mnie myślą przewodnią. W każdej dziedzinie życia. Prostota wypowiedzi, przekazu, formy i treści. W estetyce i ubiorze. W wystroju mieszkania. Na talerzu - bardzo istotna. Prostota i skuteczność rozwiązań - w pracy, nauce, komunikacji. Nie zajmują mnie natomiast zbytnio sprawy ilości rzeczy i zajęć, które na pewnym etapie były tak …

Jak żyć?

Gdy wydawnictwo Otwarte zaproponowało mi przesłanie do zrecenzowania książki Matsa i Susan Billmarków „Naucz się żyć”, poczułam się zaintrygowana z kilku powodów. Po pierwsze: tytuł. Pomyślałam, że to odważne przedsięwzięcie, próba napisania poradnika odpowiadającego na słynne pytanie „Jak żyć?”. Po drugie: informacja o tym, że pozycja ta jest w Szwecji bestsellerem, sprzedała się w ponad 500 tys. egzemplarzy. A trzecim powodem, dla której chciałam ją przeczytać, była bardzo wesoła i kolorowa okładka. Wiadomo, nie ocenia się książki po okładce, ale ta bardzo zachęcała do lektury.

Obiecałam sobie, że nie przeczytam niczego na temat słynnego duńskiego hygge, wystarczył mi jeden artykuł w jakimś kolorowym magazynie przejrzany u fryzjera, ale poradnik „Naucz się żyć” wydawał się nie mieć na szczęście nic wspólnego ze wspomnianym zjawiskiem, oprócz skandynawskiej proweniencji. 
Lektura okazała się satysfakcjonująca. Książka objętościowo niewielka, ale skoncentrowana treściowo. Myślałam, ż…

Zanim nazwiesz prezesa idiotą...

Za sobą mam wielkie ufff. Westchnienie ulgi, bo we wtorek zakończyłam megazlecenie, o którym pisałam ostatnio. Ponad dwa miesiące bardzo intensywnej pracy umysłowej. Przyznaję, że teraz jestem nieco sflaczała intelektualnie i jeszcze niegotowa na większy wysiłek. Na razie wysypiam się, nadrabiam zaległości domowe i towarzyskie, odpoczywam. Leniuchuję bez wyrzutów sumienia. Wracam do równowagi.
Pomyślałam, że oprócz minicyklu o szczęściu równolegle poopowiadam Wam trochę o tym, jak wygląda życie osoby pracującej na własny rachunek, bo często o to pytacie. Dzięki internetowi i możliwościom pracy zdalnej coraz więcej osób może brać pod uwagę takie rozwiązanie. A jest ono na pewno bardzo kuszące. Obiecuje wolność, niezależność. Więcej czasu wolnego, mniej stresu. Brak szefa nad sobą, brak konieczności dzielenia miejsca pracy z ludźmi, których obecność nie zawsze jest nam miła. 
Temat to bardzo szeroki, więc na jednym wpisie się na pewno nie skończy. Mam wrażenie, że istnieje sporo fałszy…